Σπιτάκι

Στεφάνου… όχι ο ιμιτασιόν, Ζακ Ιακωβίδης. (Τάδε έφη ο Ζακ, χαριτολογώντας την Παρασκευή στο ραδιόφωνο της ΝΕΤ στην εκπομπή του Ζαραλύκου)

Όραν πρωτοάκουσα την φωνή του Ζακ Στεφάνου πριν κανά 2-3 χρόνια (τόσο δεν είναι;) μου ήρθε στο μυαλό ένας τριαντάρης-τριανταπεντάρης, με μακριά μαλλιά, λιγνός, ξερακιανός, ψηλός, σαν τον τύπο του “Λύσ’τα μαλλιά σου κι αφησέ με, να’ρθω λίγο για να δω….” Όταν είδα το πρώτο του βίντεοκλίπ, έμεινα άφωνος. Δεν μπορούσα να πιστέψω πως μια τέτοια φωνή έβγαινε από ένα τόσο φρέσκο και νεανικό πρόσωπο. Πραγματικά πιστεύω ότι η φωνή του, δεν ταιριάζει καθόλου στο πρόσωπό του.

Έχοντας πει αυτά, νομίζω ότι ο Ζακ είναι από τα καλύτερα πράγαμτα που έχει να δείξει η ελληνική μουσική τα τελευταία χρόνια. Φρέσκες ιδέες, φρέσκια έμπνευση, καλή φωνή, ακόμα καλύτεροι στίχοι, που δεν σου γρατζουνάνε τα αυτιά με το πόσο αγαπιόμαστε και με το πόσο σεξ πρέπει να κάνουμε. Δεδομένου ότι είμαι λίγο μούχλας, δεν αξιώθηκα να πάω πέρσι να τον δω με τον Φοίβο (τον Δεληβοριά αντίχριστοι, που πάει ο νους σας;!), αλλά άκουσα ότι το πρόγραμμά τους ήταν πολύ καλό και ότι η ιδέα με τα κόμικ άπαιχτη.

Τον είδα και στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, όπου κατά την γνώμη μου, έκλεψε την παράσταση. Μόνος με την κιθάρα του, αν και μάλλον μικροκαμωμένος (δεν τον έχω δει από κοντά, αλλά φαίνεται πολύ μινιόν on camera και σε σύγκριση με τον Δεληβοριά… εκτός αν ο δεύτερος είναι κανα τρελό ντερέκι, αλλά δεν νομίζω) κυριαρχούσε πάνω στην σκηνή, προλογίζοντας τα τραγούδια που θα ακολουθούσαν. Θυμάμαι για παράδειγμα πριν βγει η Ευσταθία με το Χωρίς Εσένα (τραγουδάρα), που ο Ζακ έλεγε πως θα ήταν ο κόσμος Χωρίς Εμένα. (Μερικοί στίχοι σκόρπιοι έλεγαν, Χωρίς εμένα η μαμά μου θα ήταν μια μαμά χωρίς υιό, χωρίς εμένα ο φίκος μου θα είχε ξεραθεί κτλ κτλ περιπαιχτική χιουμορίστικη διάθεση)

Στον τελευταίο του δίσκο, υπάρχει ένα τραγούδι που είναι και η αφορμή αυτού του άρθρου. Είναι ένα φαινομενικά ανάλαφρο τραγούδι, με μουσική από το μικρό μου πόνι και με τίτλο Μικρό μου Πόνι. Οι στίχοι όμως σπάνε κόκαλα. Είναι μια κριτική για το σήμερα, για όλα όσα συμβαίνουν παγκοσμίως, για την πείνα, τον πόλεμο, τα ναρκωτικά, την διαφθορά. Είναι ένα βαθιά πολιτκοποιημένο τραγούδι που ώρες ώρες αν το σκέφτεσαι ανατριχιάζεις. Είναι εντυπωσιακό πως διαστρεβλώνει τα παιχνίδια και πως μέσα από αυτά δείχνει πιο καθαρά από πολλούς άλλους, έλληνες και ξένους, ότι ο κόσμος πάει κατά διαόλου.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ λοιπόν στον Ζακ για την μουσική του και σας αφήνω με τα λόγια του.

Μικρό μου πόνι, ο κόσμος τελειώνει
είμαστε πρώτοι, μα τρέχουμε μόνοι
μοιραία barbie χοντρή με ρυτίδες
βλέπεις ειδήσεις μα φοράς παρωπίδες

Παιχνίδια στη μάχη κι ο Τζι-άι-τζο μου
κοιτά πληγωμένος το(ν) κόλπο του τρόμου
του λείπει ένα πόδι του λείπει μια ιδέα
του λείπει η ψυχή του μα έχει παρέα
μα έχει παρέα, μα έχει παρέα

Μικρά στρουμφάκια με αρβύλες και κράνη
και την Χιονάτη βιάζουν οι νάνοι
η Κάντι-Κάντι διακινεί ηρωίνη
για τον βαρόνο αστυνόμο Σαΐνη

Παιχνίδια στη μάχη κι ο Τζι-άι-τζο μου
κοιτά πληγωμένος το(ν) κόλπο του τρόμου
του λείπει ενα πόδι του λείπει μια ιδέα
του λείπει η ψυχή του μα έχει παρέα
μα έχει παρέα, μα έχει παρέα

Το έτος 2086 τα Playmobil εισέβαλαν στην ειρηνική Legoland για να εκμεταλλευτούν το πλούσιο σε πλαστικό υπέδαφος της. Στην διάρκεια της κατοχής σκοτώθηκαν 1200 στρατιώτες Playmobil και 190000 Lego. Μοναδικός επαναστάτης ο μεγάλος Καπαμαρού απ’ την Ασία κατάφερε να μαζέψει στρατό από παιχνίδια που διαφωνούσαν. Ανάμεσα τους αποστασιοποιημένα Στρουμφ ο Δρακουμέλ, τα αρκουδάκια της αγάπης, ο Γκαρφιλντ, ο Σνούπι, τα χελωνονιτζάκια, το Muppet Show, ο Γκας απ’ το Toy Story, ο Αλαντίν, ο Σιμπα, ο Κεν-Κεν, ο Σούπερμαν και άλλοι ξεχασμένοι ήρωες. Στην τελευταία μάχη του κόλπου έπεσαν και οι τελευταίοι .Στην μνήμη τους *

Παιχνίδια στη μάχη κι ο Τζι-άι-τζο μου
κοιτά πληγωμένος το(ν) κόλπο του τρόμου
του λείπει ένα πόδι του λείπει μια ιδέα
του λείπει η ψυχή του μα έχει παρέα
μα έχει παρέα, μα έχει παρέα
το θάνατο…

*με την φωνή της Μαρίας Χούκλη