Σπιτάκι

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή…
Πρωτοχρονιά, ξυπνάω κατά τις 3, αφού φυσικά είχε προηγηθεί γερό ξενύχτι και οδεύω ολοταχώς, με το μισό αριστερό μάτι ανοιχτό (ναι το δεξί αρνιόταν πεισματικά να ανοίξει, ήταν σε sleeping mode) προς το χριστουγεννιάτικο δένδρο για να τηρήσω την οικογενειακή παράδοση του ανοίγματος των δώρων. Αφού άνοιξα τα αμιγώς ενδο-οικογένεια δώρα έφτασε η ώρα για το δώρο μυστήριο…

Φσσσσσσιουυυυυυυυυ…Flashback! (αλα matrix εφε φανταστείτε)

Λίγες ώρες πριν.

Πάω στο σπίτι των blogo«συγκάτοικων» να κάνουμε trade τα δώρα και λαμβάνω ένα πανάλαφρο κουτάκι μεγέθους όσο μισή κόλλα A4 με το οποίο ο συγκάτοικος Μάρκος μου κάνει γρήγορη επίδειξη της επίδρασης της βαρύτητας πάνω στα αντικείμενα, αφήνοντας το να πέσει κάτω από ένα σχετικό ύψος…
Περίεργα πράγματα!
Το κουτί αυτό είχε πάνω μια ετικέτα με τα ονόματα των συναυτουργών (lol μ’ αρέσει αυτή η λέξη….) στο έγκλημα! Μάρκος, Κωστής, Azrai, Αλέξης, Γιάννης, Βασιλική, Μάριον και αυτό της μητέρας μου.
Τι έγινε ρε παιδιά;

Φσσσσσσιουυυυυυυυυ…Flashfront (αδόκιμο αλλά μ’ αρέσει)!

Πιάνω στα χέρια μου λοιπόν το κουτί μυστήριο και με περίσσιο μένος και αγωνία ξεσκίζω (με όση δύναμη είχα γιατί ήμουν και φρέσκοξυπνημένος, super slow motion δηλαδή) το περιτύλιγμα και βλέπω ένα μπλε κουτί χωρίς κανένα εξωτερικό χαρακτηριστικό, απλώς έμοιαζε και αυτά που βάζουμε ασημικά μέσα. Χμ… λέω για να δούμε. Ανοίγω το κουτί γεμάτος απορία για τη ταυτότητα του περιεχομένου του και μέσα βλέπω πολλά μπαμπάκια που κρατούσαν ακίνητο στη μέση ένα άλλο παρόμοιο αλλά μικρότερο κουτί. Δεν μασάω, δεν ψαρώνω το έχουμε ξανά δεί το έργο! Σίγουρος πλέων ότι ανοίγοντας το δεύτερο κουτί θα αποκαλυφθεί το μυστικό, το πιάνω και το ανοίγω γρήγορα… Κάτι δεν πάει καλά… Πάλι μπαμπάκια και ένα μικρότερο κουτάκι σαν αυτό που βάζουμε τα δαχτυλίδια. Οκ τότε ψάρωσα… Τι σκατά; Το ανοίγω και αυτό με μια κίνηση και βλέπω μέσα ένα χαρτάκι που μου έλεγε χρόνια πολλά καλή χρονιά κτλ κτλ και ότι η ταυτότητα του δώρου μου, που θα καθυστερήσω να το πάρω, μπορεί να μου αποκαλυφθεί λαμβάνοντας υπόψη μου τα στοιχεία που μέχρι τώρα μου έχουν δοθεί!

Ε; ξαφνικά αισθάνθηκα πως είμαι ο Robert Langdon στον κώδικα Da Vinci και πρέπει να αποκωδικοποιήσω τα γενικής φύσεως στοιχεία που είχα!

Δυστυχώς δεν είχα πάρει το προαιρετικό μάθημα με τους αλγόριθμους αποκωδικοποίησης και δεν είχα και την υπομονή οπότε με το θέμα ασχολήθηκα (πιο πολύ υποσυνείδητα) για λίγες μέρες. Αφήστε που μάλλον με δουλεύανε κιόλας για το αν τα αυθαίρετα στοιχεία που μου είχαν δώσει είχαν αξία!

Έτσι λοιπόν οι μέρες περνούσαν και το δώρο αποτελούσε ένα μεγάλο μυστήριο!

Επέστρεψα στην φοιτητοπατρίδα μου την Κρήτη με το μυαλό καρφωμένο στο τι μπορεί να είναι το δώρο. Κατά τις 14 του Ιανουαρίου παίρνω mail από τον πρωτομάστορα που μου λέει ότι το «πακέτο» είναι έτοιμο και εστάλη από Αμερική με ETA καμιά 15άρα μέρες max.

Μετά από το 15θήμερο κάθε μέρα που ξύπναγα κοίταζα μήπως έχει έρθει καμιά ειδοποίηση από τα αγαπητά ταχυδρομεία μας, αλλά τζίφος. Με αυτά και μ’ αυτά φτάνουμε στον ένα μήνα αναμονής του δώρου μυστήριο. Κάπου εκεί έχουμε αρχίσει να ανησυχούμε μήπως έχει χαθεί μήπως έχει κλαπεί, μήπως, μήπως! Έτσι λοιπόν το δράμα κορυφώνετε γιατί και δεν ξέρω τι είναι και δεν ξέρω αν τελικά θα το παραλάβω ποτέ!

< σκέψη>
Κάπου εκεί οραματίζομαι τον εαυτό μου 40 χρονών σε κάποιο ίδρυμα ψιλότρελαμένο να κάθομαι πίσω από μία πόρτα την οποία να ανοιγοκλείνω περιμένοντας με ανυπομονησία το μαγικό ειδοποιητήριο από τα ΕΛΤΑ για το δέμα που ποτέ δεν ήρθε!

Αρχίζω τα τηλέφωνα σε όλα τα ΕΛΤΑ ηρακλείου και περίχωρα (λέμε τώρα) αναζητώντας ένα δέμα από Αμερική με παραλήπτη εμένα. Στις επανειλημμένες τηλεφωνικές συζητήσεις μου με τους εκάστοτε υπευθύνους ακούω διάφορα. Ακούω ότι όντως πρέπει να ανησυχώ και να το ψάξω το θέμα, αλλά πώς να το ψάξω δεν διευκρινίζουν. Ακούω πως αν το δέμα περνάει τελώνιο (που περνάει από ότι με ενημέρωσαν οι «δράστες») μπορεί να κάνει και 2 μήνες να έρθει!

Απηυδησμένος πάω αυτοπροσώπως στο ταχυδρομείο για να αναζητήσω τα χνάρια του αγνοούμενου δέματος. Εκεί μου δίνουν ένα βιβλίο στο οποίο βλέπω τα δέματα που δεν έχουν αναζητηθεί ακόμα, αλλά δυστυχώς το δικό μου το ονοματάκι δεν είναι στις λίστες! Αχ βαχ, κλαπς κλουψ!

Κάπου εκεί σταματάω τις προσπάθειες ανεύρεσης και αφήνω το θέμα στην μοίρα (στην οποία δεν πιστεύω αλλά τώρα τελευταία όλο και πιο συχνά την επικαλούμαι) επαναπαυόμενος από τα λεγόμενα της υπαλλήλου ότι δεν πρέπει να ανησυχώ και πως είναι (άκουσον άκουσον) λογική αυτή η καθυστέρηση. Αν και πιο κουλ λοιπόν, εξακολουθώ να κοιτάω κάτω από την πόρτα κάθε φορά που γύρναγα από την δουλειά (ναι στο μεσοδιάστημα βρήκα και δουλειά, αλλά το δώρο ακόμα να κάνει την εμφάνιση του) έχοντας μια κρυφή ελπίδα πως αυτή η μέρα ( η εκάστοτε μέρα) θα είναι η τυχερή!

Και οι μέρες περνούσαν και περνούσαν και περνούσαν αλλά χαρτάκι κάτω από την πόρτα δεν ξεμύτιζε.

Ώσπου φτάνουμε στην 27μη Φεβρουαρίου που το πολυπόθητο χαρτάκι κάνει επιτέλους την εμφάνιση του! Δυστυχώς το απόγευμα το συγκεκριμένο υποκατάστημα είναι κλειστό και έτσι θα έπρεπε να πάω στο ταχυδρομείο την επόμενη (δηλ σήμερα) πρωί πρωί με την αυγουλα κατά τις 7:30 πριν την δουλειά. Ανακουφισμένος τρώω το βράδυ τις τρεις μαεστρικά μαγειρευμένες, από τον υποφαινόμενο φυσικά, μπριζόλιτσες μου και ξαπλώνω στο ημίδιπλο αναπαυτικό κρεβατάκι μου έχοντας επιτέλους μια ψυχική αγαλλίαση γνωρίζοντας ότι η λύση του πολύκροτου μυστήριου του χριστουγεννιάτικου δώρου απέχει πλέων μερικές ώρες.

Ξυπνάω λοιπόν γεμάτος αγωνιά και μετά από ένα πλούσιο πρωινό (το πρωινό είναι άλλωστε το κυριότερο γεύμα της ημέρας) κατευθύνομαι με γοργά βήματα προς το ταχυδρομείο. Η ουρά εξαιρετικά μικρή, ήταν άλλωστε και οκτώ παρά τέταρτο το πρωί. Φτάνει η σειρά μου δίνω το χαρτάκι και η υπάλληλος μου φέρνει το δέμα μου το οποίο ήταν πλάτους περίπου 20εκατοστά και ύψους περίπου 5 με 6 αλλά ιδιαιτέρα ελαφρύ.

Λίγο πριν φύγω αρχίζει ένας (σοκαριστικός όπως θα φανεί στην πορεία) διάλογος με την υπάλληλο:

Υπ: Γιατί δεν ανταποκριθήκατε στην πρώτη ειδοποίηση;
Εγώ: Ο-Ρ-Ι-Σ-Τ-Ε;;;; Ποια πρώτη ειδοποίηση;
Υπ: Στην πρώτη, αυτή είναι η δεύτερη φορά που σας ειδοποιούμε για το δέμα σας;
Εγώ: Συγνώμη αλλά δεν έχω λάβει καμία άλλη ειδοποίηση και μάλιστα επειδή το δέμα έχει καθυστερήσει πάρα πολύ, έχει σταλεί από τις 14 Ιανουαρίου, σας έχω πάρει ένα κάρο τηλέφωνα ρωτώντας σας μήπως έχετε κάποιο δέμα από Αμερική με παραλήπτη εμένα.
Υπ: μα αυτό δεν είναι δέμα!
Εγω: Τι εννοείτε;
Υπ: Από ότι βλέπω εδώ το πακέτο αυτό ήρθε στις 20 Ιανουαρίου!
Εγώ; Ο-Ρ-Ι-Σ-Τ-Ε-Ε-Ε-Ε, καλά πλάκα με κάνετε; Τότε πρώτον γιατί δεν μου έχει έρθει ειδοποίηση και δεύτερον γιατί δεν μου το λέγατε τόσες φορές που σας πείρα τηλέφωνο αναζητώντας το δέμα;
Υπ: Μα αυτό σας είπα δεν είναι δέμα, έπρεπε να το αναζητήσετε σαν μεγάλο γράμμα!

(το γιατί δεν μου ήρθε πρώτη ειδοποίηση το έπνιξε)

Εγώ: Καλά σοβαρά μιλάτε; Και που να το ξέρω εγώ αυτό;

Κάπου είπα ότι δεν υπάρχει λόγος να αρχίσω να φορτώνω καθώς επιτέλους το δώρο ήταν στα χέρια μου και στην τελική σιγά μην βγάλω άκρη τώρα γιατί σκατά το κολο σύστημα των ΕΛΤΑ δεν λειτούργησε…

Πάω σπίτι λοιπόν και έχοντας ένα συναίσθημα ευτυχίας και ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, ανοίγω το κουτί και τι να δώ!

Όχι ρε, είσαι πολύ βιτσιόζος αν σκεφτικές ότι είδα πάλι μπαμπάκια και άδεια κουτάκια. Κάφρε…

Είδα το κουτί ενός iPod nano που τόσο πολύ λάτρεψα όταν πρωτοείδα στα fnac! Ήταν ένας κεραυνοβόλος έρωτας. Ένας έρωτας με την πρώτη ματιά! Ήταν ένα σοκ αυτό που είχα πάθει! Και ναι! Χάρη στα παιδιά οι μοίρες μας (να την πάλι η μοίρα) ενωθήκαν! Το ultimate gadget είναι πλέων στα χέρια μου! Η χαρά που νιώθω δεν περιγράφετε. Πλέω σε πελάγη ευτυχίας (παρόλο που είναι 8 το πρωί και γενικά είναι αδύνατον να αισθάνομαι ευχάριστα τέτοιες απάνθρωπες ώρες)! Είμαι σε μία έκσταση! Το βγάζω από το κουτί του, το περιεργάζομαι (χωρίς να το έχω ανοίξει ακόμα) κοιτάω και τις σιλικόνατες θήκες που ήρθαν επιπλέων και φτάνω σε κατάσταση νιρβάνας!

Ήρθε η ώρα να το ανοίξω! Πατάω ένα κουμπάκι, ανοίγει η εκπληκτική, γλυκύτατη, ευκρινέστατη οθόνη του… Χαϊδεύω σχεδόν με ερωτικές κινήσεις το Click Wheel του… ωχ! Τι στο καλό; ε; όχι, όχι δεν είναι δυνατόν; Δεν ανταποκρίνεται στο απαλό χάδι μου! Σιγά σιγά το χάδι χάνει την απαλότητα του και οι κινήσεις μου γίνονται όλο και πιο βίαιες, αλλά το iPod συνεχίζει να μην ανταποκρίνεται! Ωχ θεέ μου! Τι στο καλό; Σκατά δεν έχω χρόνο πρέπει να φύγω να πάω στο γραφείο. Και με το super cute αλλά χωρίς ανταπόκριση στο άγγιγμα μου iPod nano τι θα γίνει; Θα το πάρω μαζί μου. Γράφω στα γρήγορα ένα cd με rock (όπως και η όλη κατάσταση) τραγούδια (σε περίπτωση που το iPodακι μου δουλέψει να το τεστάρω) και κατευθύνομαι προς το γραφείο. Με το που φτάνω μιλάω με τον Κωστή που ήταν online και ψάχνουμε να δώσουμε ένα happy end σε αυτόν τον «Γολγοθά» και να δούμε πως θα ξεσκολίσουμε το (απίστευτα μικρό ρε παιδία, είναι τρομερό!) iPodaki μου!

Ω ναι, Ω ναι! Ω ΝΑΙ! Μετά από ένα googlαρισμα βρίσκουμε την λύση και το iPodακι (και μικρό και στην Κρήτη εξού και το άκι ) σπαρταράει πλέων στα χέρια μου ανυπομονώντας (και αυτό και εγώ) να το εξερευνήσω!

Αυτή τη στιγμή που γράφω αυτό το ποστ ακούω It’s a beautiful day από U2, μα φυσικά από το εκπληκτικού design και ευκρινείας ήχου iPodακι μου!!!

Τέλος καλό, όλα υπέροχα!!

Παιδιά σας ΥΠΕΡ ΥΠΕΡ ΥΠΕΡ ΥΠΕΡ ΥΠΕΡ ΥΠΕΡ ευχαριστώ!