Κοίταγα πριν από λίγο που ξύπνησα τα feeds μου, και είδα ένα ποστ στου Νίκου Δήμου, περί λαϊκών τραγουδιστών, και πως δεν αντέχει για πολύ ώρα τον Στέλιο Καζαντζίδη.
Ο Καζαντζίδης αντιπροσωπεύει το αιώνιο Ελληνικό παράπονο. Που μερικές φορές γίνεται κλάψα και γκρίνια. Είναι ο αδικημένος (από το πεπρωμένο, από τους ισχυρούς, από την κοινωνία) που κλαίει την μοίρα του. Η στάση του είναι η κλασική του ριγμένου, του underdog – μία στάση σύμφυτη με την Ελληνική νοοτροπία που θέλει τους Έλληνες σε ιστορικό επίπεδο μόνιμα θύματα των μεγάλων και ισχυρών του πλανήτη και σε ατομικό επίπεδο των αφεντικών και της «κακούργας κοινωνίας».
Ενδιαφέρον ήταν και το ‘Τεχνοφοβίας το Ανάγνωσμα’, πάλι του Δήμου. Όχι περί μιζέριας ακριβώς, μα αγγίζει τον αρχαιογκαγκά που έχουμε όλοι μέσα μας, ως ένα σημείο φυσικά, και που έχει μάλλον μεγάλη σημασία στην όλη γκρινιο-/μιζερό-αντιμετώπιση της καθημερινότητας μας.
Όσοι δεν έχετε πειστεί, ρίξτε μια ματιά και σε αυτό. Περί Ιρλανδέζικης γκρίνιας/μιζέριας το ανάγνωσμα. Δεν είναι φυσικά απολύτως το ίδιο από το οποίο πάσχουμε εμείς. Μα κάποιες φορές βλέπουμε διαφορετικά την κατάσταση μας μέσα από τα μάτια των άλλων. Και άλλες βλέπουμε πιο αντικειμενικά την κατάσταση των άλλων, η οποία μας εξηγεί μετέπειτα κάποια πράγματα και για τη δικιά μας. (Αν, φυσικά, αποδεχτούμε τις ομοιότητες.)
δεν μπορώ να καταλάβω που θες να καταλήξεις.
Θα συμφωνήσω με τον morpheous.
εγω απο την αλλη διαισθανομαι καποιο νοημα. Καθε λαος εχεις τις δικες του γκρινιες και εχει πλακα να βλεπεις τις εθνικες γκρινιες των αλλων
ΥΓ ποιο πλαγκιν χρησιμοποιειτε για το “Ειδοποίησε με για επερχόμενα σχόλια μέσω e-mail. “?
Ω η ειρωνία! Ο Καζαντζίδης γκρινιάζει με το μυαλό του λαϊκού τραγουδιστή της δεκαείτας του ‘60 και ο Δήμου γκρινιάζει με το μυαλό του ‘διανοούμενου’ μεγαλοαστού της μεταπολίτευσης ξανά και ξανά…
Ούτε ο Καζαντζίδης ήταν απολύτως άστοχος, ούτε και ο Δήμου είναι σήμερα. Το θέμα είναι, αντί της γκρίνιας ίσως καλό θα ήταν να κάνουμε και κάτι παραπάνω για να εξαλείψουμε τα όποια προβλήματά μας.
@SG: Με μια ματιά στον πηγαίο αυτής της σελίδας πιστεύω πως έιναι το Subscript-To-Comments. Ένας εκ των παιδιών θα μας πει στα σίγουρα.
Τι να σχολιάσω? Από πού ν αρχίσω? Ααα ναι…θα ήταν καλή ιδέα πρώτα να σε ενημερώσω ότι είμαι half Greek half Irish……ω ναι!!! πέτυχες την περίπτωση!
Τώρα το μόνο που έχω να πω είναι ότι μου κατέστρεψες την ψυχολογία!
Κάποτε ένιωθα ότι είχα ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο επειδή είχα και λίγο
irish blood στις φλέβες μου…τώρα νιώθω μίζερη χωρίς καμιά ελπίδα!
Και πως θα μπορούσα να νιώθω διαφορετικά από την στιγμή που (προφανώς!)
η μιζέρια κυλάει στις φλέβες μου 100%!!!!
@ the damned!: Χεχεχέ. Άστα, βράστα! Έσυ είσαι χαμένη απο χέρι. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Είσαι μιας κατότερης φιλής. :)
Προφανός και κάνω πλάκα. Τα hybrid είναι τα καλήτερα :)
@ The damned, από το γάλλος και σοβινιστής πχ καλύτερα ελληνοιρλανδός και με μερικές δώσεις μιζέριας! :)
@ Cosmix, η άποψη μου ταυτίζεται απόλυτα με τη δικία σου!
@ S G ναι αυτό το plug in είναι.
Μα, και αυτό που λέει ο Δήμου, γκρίνια είναι.
Σΰμφωνώ με τον Cosmix, πολύ εύστοχη προσέγγιση. Και, όντως, δεν καταλαβαίνω κι εγώ που θέλεις να καταλήξεις αγαπητό σπιτάκι…
Γκρίνια για τη γκρίνια ε; Meta-γκρίνια…
Ίσως : )
Θέλετε να δείτε και που το πάω… αααχ, αν αρχίσω το που το πάω, πηγαίνουμε για σεντόνια, και δεν έχω ούτε χρόνο ούτε όρεξη. Οπότε ας το αφήσουμε ως food for thought.
Ίσως μια άλλη φορά.
Για την ώρα, ό,τι κατάλαβε ο καθένας.
@thedamned! μπα καλά είσαι. μίζερη σ’ εργατικά, ίσως, αλλά τουλάχιστον με καλό γερό στομάχι, όρεξη για ζωή, ενδιαφέρον complexion, μεγαλύτερη αντοχή στον ήλιο. και μη ξεχνάς ότι, μπορεί να είναι μίζεροι και οι δύο, αλλά ο ένας θα είναι σίγουρα λιγότερο μίζερος από τον άλλο. όπως και να το δεις, έχεις κερδίσει από την όλη ιστορία : )
Μιζέριασε αυτό το πόστ!