Περιμένω έξω από το BART. Κοντά μου υπάρχει ένας κάδος καλυμμένος από πάνω. Έρχεται ένας παππούς, αφήνει μια τσάντα απάνω του, και αρχίζει να κάνει κάτι σα μικροδιατάσεις. Εγώ κόβω βόλτες πάνω κάτω. Σε μια φάση συνειδητοποιώ πως ο παππούς δεν είναι δίπλα στον κάδο πια, μα πως είναι ο τσάντα του. Ρε λες να είναι κανένας τρομοκράτης; Μπα…
Γυρνάω από την άλλη, και δεν τον είχα προσέξει, μα έκοβε και αυτός βόλτες. Έκανε τις μικροδιατάσεις του λίγο πιο πέρα. Ξαφνικά ένα αμάξι που περνούσε κόβει ταχύτητα. Σταματάει. Βάζει όπισθεν, και έρχεται δίπλα στον παππού. Από μέσα βγαίνουν δύο άτομα, ένας τυπάς εικοσικάτι χρονών, Αμερικανάρας, και μια κοπέλα ίδιας περίπου ηλικίας, Αμερικάνα Ασιατικής καταγωγής. Ντυμένοι ψιλοχύμα hiking casual.
Αρχίζουν να του μιλάνε. Ακούω τον παππού να λέει “I can use anything I get.” Περίεργο. Μετά δίνουν χέρια και γνωρίζονται. Πρέπει να είχαν κάποιο ραντεβού, σωστά; Συνεχίζω τις βόλτες μου. Την επόμενη φορά που γυρνάω, βλέπω την κοπέλα να βάζει το χέρι της στον ώμο του παππού. Το ίδιο κάνει και ο νεαρός, στον άλλο ώμο. Αρχίζουν… να προσεύχονται; Μάλλον. Φαντάζομαι. Ή να του κάνουν βουντού, δε ξέρω, αλλά τότε μάλλον δε θα καθόταν να τα άκουγε. Τότε προσέχω και πως η κοπέλα έχει ένα χρυσό σταυρό. Όχι μεγάλος, τίποτα που θα πρόσεχες αν ήταν μπροστά από ένα λευκό πουκάμισο ή σ’ ένα ντεκολτέ, αλλά αυτή φορούσε ένα μαύρο πουλόβερ, και το σταυρό τον είχε απ’ έξω.
Τελειώνουν. O παππούς γυρνάει, βλέπει πως έρχεται το λεωφορείο του, και κάνει να πάρει την τσάντα του. Χαιρετιούνται με τους άλλους, οι οποίοι μπαίνουν στ’ αυτοκίνητο, και φεύγουν.
0 Responses to “BART Tales 02”