Από το ίν.τζι-άρ:
Μια πρωτοφανής υπόθεση αποτροπής αυτοκτονίας ενός 14χρονου μέσω Διαδικτύου ανακοίνωσε τη Δευτέρα η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος της Ασφάλειας Αττικής.
Σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά, στο πλαίσιο της προληπτικής δράσης της συγκεκριμένης υπηρεσίας εντοπίσθηκε πριν από λίγες ημέρες στο Internet ιστοσελίδα, στην οποία υπήρχε δυνατότητα δημοσίευσης ημερολογίων με προσωπικές απόψεις για διάφορα θέματα.
Μεταξύ αυτών βρέθηκε και το ημερολόγιο ενός 14χρονου, ο οποίος έγραφε ότι είχε σκοπό να αυτοκτονήσει σε συγκεκριμένη ημερομηνία, γιατί αντιμετώπιζε προβλήματα και, όπως ανέφερε, δεν είχε την κατανόηση των γονέων του.
Αμέσως άρχισε έρευνα και εντοπίσθηκαν τα στοιχεία του εφήβου. Στη συνέχεια ενημερώθηκαν οι γονείς του παιδιού, στους οποίους έγιναν συστάσεις για τη ψυχολογική υποστήριξη και την προστασία του 14χρονου.
Παράλληλα, ενημερώθηκε και ο εισαγγελέας ανηλίκων, προκειμένου να γίνουν και άλλες ενέργειες για να εξασφαλισθεί η ψυχική και σωματική υγεία του εφήβου.
Το άκουσα στο ραδίοφωνο και έιπα να ψάξω το άθρο να το βάλω στο μπλόγκ γιατί ήταν ενδιαφέρον. Ελπίζω να είναι καλά το παιδί.
Ελπίζω να είναι καλά το παιδί.
Κι εγώ το ίδιο. Btw, μ’ εντυπωσίασε αυτή τη φορά η ΥΔΗΕ, μπράβο τους.
Ευτυχώς, μέχρι στιγμής, δεν είδα υστερικές αντιδράσεις για το κακό ιντερνέτι και τα “επικίνδυνα blogs” (τα σχετικά άρθρα του “Έθνους” ήταν προσεγμένα), αλλά κάτι μου λέει ότι θα υπάρξουν.
Fysika 8a ypar3oun.. Stin Ellada zoume :)
Xe, xe, xe, allos leei “mpravo toys”, opos o Oneiros edo, kai allos anarotietai “exei prosopo o roufianos?“. My 0.2 cents: I agree with Oneiros.
Xe, xe, xe, allos leei “mpravo toys”, opos o Oneiros edo, kai allos anarotietai “exei prosopo o roufianos?“. My 0.2 cents: I agree with Oneiros.
Είναι δύσκολο το ζήτημα, φίλε ανώνυμε, δεν υπάρχουν εύκολες τοποθετήσεις σε τέτοια θέματα. Τυχαίνει να είμαι ιδρυτικό μέλος της κίνησης digitalrights.gr, ενός κόμβου πληροφόρησης για τα δικαιώματα του πολίτη στον ψηφιακό κόσμο. Ένας από τους βασικούς άξονες δράσης της αφορά την προστασία της ιδιωτικότητας του πολίτη, και αφορμή για την ίδρυσή της αποτέλεσε, μεταξύ άλλων, η πρόσφατη ψήφιση της οδηγίας 2002/58 για την κατακράτηση τηλεπικοινωνιακών δεδομένων από το ευρωκοινοβούλιο. Σαφώς λοιπόν και προβληματίζομαι με θέματα που εγκυμονούν κινδύνους για την ιδιωτικότητα.
Όταν ο ANemos λέει:
Αν δεν την είχαν πάρει χαμπάρι οι δικοί της άνθρωποι, ο ξένος ρουφιάνος δεν την σώζει.
έχει απόλυτο δίκιο. Όταν δε λειτουργεί η οικογένεια, τα πάντα μπορούν να γίνουν παγίδες για το παιδί’ το ότι δε “φταίει το internet”, κατ’ αρχάς είναι προφανές για οποιονδήποτε είναι εξοικειωμένος μ΄αυτό, αλλά το καταλαβαίνουν κι όλοι όσοι μεγάλωσαν στην προ internet εποχή (υπήρχαν και τότε πχ. ναρκωτικά στα σχολεία). Άλλα ούτε και το γεγονός ότι το έσωσαν (;) αποτελεί δικαιολόγηση για τη μαζική παρακολούθηση των τηλεπικοινωνιών. Οι ακραίες τοποθετήσεις σε τέτοια θέματα το μόνο που πετυχαίνουν είναι να επιτείνουν τη σύγχιση και να διευκολύνουν τα υπόγεια συμφέροντα.
Η ιδιωτικότητα και η ελευθερία της έκφρασης είναι κορυφαία αγαθά της δημοκρατίας και προστατεύονται από το Σύνταγμα (τουλάχιστον, μέχρι σήμερα). Στην προκειμένη περίπτωση, εφόσον το blog είναι δημόσιο μέσο έκφρασης, είναι θεμιτό να δώσει κανείς συγχαρητήρια, όταν μέχρι στιγμής η έκβαση του επεισοδίου είναι θετική. Όμως η υπόθεση αναδεικνύει και το θέμα της παρακολούθησης των blogs, και πιθανώς και άλλων ηλεκτρονικών μέσων έκφρασης από τις αρχές (όλοι το υποπτεύονταν ότι συνέβαινε, τώρα το ξέρουν). Σε μιά χώρα όπου το δημόσιο αίσθημα έχει τραυματιστεί όσο σε λίγες ευρωπαϊκές -πλην των ανατολικών- από αντιδημοκρατικές πρακτικές, επανηλειμμένα στο παρελθόν, οι προβληματισμοί του ANemou είναι απόλυτα δικαιολογημένοι και με βρίσκουν σύμφωνο. Πόσο μάλλον όταν ζούμε πάλι σε χαλεπούς καιρούς για την παγκόσμια δημοκρατία, κι ο ολοκληρωτισμός κερδίζει έδαφος με κάθε ευκαιρία.
Αυτά τα ζητήματα, όμως, θα έπρεπε να είχαν τεθεί προ πολλού για συζήτηση στους ευρωπαίους πολίτες. Αντ’ αυτού, λήφθηκαν αποφάσεις εν θερμώ και επιβλήθηκαν σε χρόνο ρεκόρ νομοθεσίες αντίστοιχες σε αντιδραστικότητα κι επικινδυνότητα με τους αμερικανικούς νόμους με τους οποίους γελούσαμε πριν λίγα χρόνια.
Το ζήτημα του ποίος επιτηρεί τους επιτηρητές, επίσης, πάντα θα ενσκύπτει.
Άλλα ούτε και το γεγονός ότι το έσωσαν (;) αποτελεί δικαιολόγηση για τη μαζική παρακολούθηση των τηλεπικοινωνιών.
Είπα εγώ ότι είμαι υπέρ της παρακολούθησης των τηλεπικοινωνιών;! Όχι βέβαια. Την καταδικάζω όπως και συ. Γιατί μπερδεύεις τα πράγματα;
Από τη μια λες Στην προκειμένη περίπτωση, εφόσον το blog είναι δημόσιο μέσο έκφρασης, είναι θεμιτό να δώσει κανείς συγχαρητήρια, όταν μέχρι στιγμής η έκβαση του επεισοδίου είναι θετική., με το οποίο συμφωνώ, και από την άλλη λες Όμως η υπόθεση αναδεικνύει και το θέμα της παρακολούθησης των blogs -τι θα πει παρακολούθηση των blogs όταν μιλάμε για ένα δημόσιο -όπως είπες και συ παραπάνω- μέσο έκφρασης;
Όταν δε λειτουργεί η οικογένεια, τα πάντα μπορούν να γίνουν παγίδες για το παιδί
Συμφωνώ. Δεν είναι αυτό το θέμα μας όμως. Επιπλέον, πώς μπορούμε τόσο αβίαστα να πούμε ότι η συγκεκριμένη οικογένεια “δε λειτουργεί”; Πολύ εύκολα βγάζουμε συμπεράσματα για μια οικογένεια που δεν ξέρουμε, για ένα παιδί που δεν ξέρουμε, για ένα περιβάλλον που δεν ξέρουμε.
Επιπλέον, πώς μπορούμε τόσο αβίαστα να πούμε ότι η συγκεκριμένη οικογένεια “δε λειτουργεί”; Πολύ εύκολα βγάζουμε συμπεράσματα για μια οικογένεια που δεν ξέρουμε, για ένα παιδί που δεν ξέρουμε, για ένα περιβάλλον που δεν ξέρουμε.
Δε μ’ αρέσει να βγάζω εύκολα συμπεράσματα’ μιά διατύπωση με καλυμένη εικασία έκανα, αν πρόσεξες, δεν στοιχειοθέτησα κατηγορητήριο για την συγκεκριμένη οικογένεια . Από το σχετικό άρθρο του Έθνους:
Aνάμεσα στους λόγους που προέβαλλε ο έφηβος ήταν ότι «δεν τύγχανε, κατά την άποψή του, της δέουσας προσοχής από τους οικείους του».[..]Tο τελευταίο διάστημα η διάθεση και οι σκέψεις του ανήλικου είχαν ξεπεράσει τα όρια της απαισιοδοξίας. Oλα γύρω του τα έβλεπε μαύρα, από τις σχέσεις του με τους φίλους του και τα κορίτσια, μέχρι τις σχέσεις με την οικογένειά του. «Δεν περνάω καλά στο σπίτι» έγραφε. «Oι γονείς μου δεν μου φέρονται καλά. Δεν έχω όρεξη για τίποτα».
Σαφώς και δεν επαρκεί αυτό για να βγάλει κανείς συμπεράσματα με βεβαιότητα (απ’ ότι έχω καταλάβει, η κατάθλιψη είναι θεραπεύσιμη πάθηση που μπορεί να πλήξει οποιονδήποτε, με κοινά πάνω κάτω συμπτώματα), αλλά είναι μιά ένδειξη. Αν τώρα το συνδυάσει κανείς με το παρακάτω:
Oι γονείς του 14χρονου έκαναν τα πάντα, όπως είπαν στους αστυνομικούς, για να περνάει καλά και να μην του λείπει τίποτα. O,τι τους ζητούσε, το είχε (κομπιούτερ, χρήματα, ρούχα κ.λπ.), και σε αυτό βοηθούσε το γεγονός ότι είναι ευκατάστατοι. Tο σχολείο που πήγαινε είναι ιδιωτικό. O πατέρας έχει δική του επιχείρηση που θεωρείται αρκετά καλή, ενώ η μητέρα του δεν εργάζεται.
μπορεί να βγάλει κάποια συμπεράσματα. Παρατηρείται συχνά οι γονείς να ταυτίζουν την φροντίδα και την αγάπη για το παιδί με την υλική προσφορά (η φράση κλειδί: “να μην του λείπει τίποτα”).
Είπα εγώ ότι είμαι υπέρ της παρακολούθησης των τηλεπικοινωνιών;! Όχι βέβαια. Την καταδικάζω όπως και συ. Γιατί μπερδεύεις τα πράγματα;[..]Δεν είναι αυτό το θέμα μας όμως.
Δε μπερδεύω τίποτα’ το θέμα είναι ευαίσθητο και σίγουρα δεν είναι μονοδιάστατο. Άσχετα με τις υπόλοιπες πλευρές της υπόθεσης, κι άσχετα με το αν αυτό κρίνεται ως θεμιτό ή όχι, από την αρθρογραφία βγαίνει το συμπέρασμα ότι δεν επρόκειτο για καταγγελία τρίτου, αλλά ότι το ίδιο το ΣΔΗΕ παρακολουθεί τα blogs (=προσωπικές δημόσιες επικοινωνίες με τηλεπικοινωνιακά μέσα).
Το μόνο σίγουρο είναι αυτό που γράφει ο Azrai σε μιά άλλη συζήτηση για το θέμα:
Εφ’όσον για οιονδήποτε λόγο κάποιος έμαθε τις προθέσεις του νεαρού, όφειλε το αυτονόητο
giati dn mas lene pia istoselida einai afti na paw ki egw???