Από το BART, το μετρό δηλαδή του Σαν Φρανσίσκο Bay Area. Θα έχετε ακούσει ίσως για το Roe vs. Wade. Αν όχι, και ζήσατε ποτέ Αμερική, sorry δηλαδή αλλά είστε σχετικά απαράδεκτοι. Αν δε ζήσατε Αμερική, είναι βασικά μια απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου από το 1973, που έγινε αφορμή για το δικαίωμα της γυναίκας στην έκτρωση. Όπως μπορείτε να φανταστείτε, είναι μείζον θέμα για τους χριστιανογκαγκά της Αμερικής.
Το Second Look Project είναι μια οργάνωση η οποία δε θέλει να πάρει θέσεις και καλά, απλώς να μας πει τα ‘facts.’ Μάλιστα. Ρίξτε μια ματιά στη σελίδα, μια ματιά στην αφίσα, και πείτε μου τι θέλουνε. Έλεος. Έλεος.
Ευτυχώς που τουλάχιστον σε ένα μέρος της σελίδας έχουν και τα εξής:
The Court also set up a framework in which the woman’s right to abortion and the state’s right to protect potential life shift: during the first trimester of pregnancy, a woman’s privacy right is strongest and the state may not regulate abortion for any reason; during the second trimester, the state may regulate abortion only to protect the health of the woman; during the third trimester, the state may regulate or prohibit abortion to promote its interest in the potential life of the fetus, except where abortion is necessary to preserve the woman’s life or health.
Εντάξει να είσαι εναντίον της έκτρωσης γενικότερα. Αλλά ακόμα και όταν κινδυνεύει η ζωή της μητέρας; Υπάρχει πολύς κόσμος που δε θέλει εκτρώσεις τελεία και παύλα. Και αν κρίνουμε από τα συναισθήματα που προσπαθεί να περάσει η καμπάνια του Second Look, το Project είναι μαζί τους. Δε ξέρω τι να πω σε τέτοιο κόσμο…
Πιστεύω ότι το θέμα της έκτρωσης, λόγω ακριβώς της λεπτότητάς του, πρέπει να κρίνεται σε case-by-case basis. Αυτοί οι τύποι στο secondlook project (οι οποίοι μάλιστα δεν αποκαλύπτουν σχεδόν κανένα στοιχείο για την ταυτότητα του οργανισμού στην ιστοσελίδα τους, πέρα από κανά δυο contacts) προπαγανδίζουν τα extreme της έκτρωσης με χαζοχαρούμενες καρτούλες και αφίσες.
Το Roe vs. Wade πιστεύω ότι ήταν αρκετά ορθολογική απόφαση. Καμία γυναίκα δεν θέλει να φέρει στον κόσμο ένα παιδί που θα είναι δυστυχισμένο, από πολλές απόψεις, απλά και μόνο για να προστατέψουμε το “potential life”. Δε θέλω να επεκταθώ στη συνταγματικότητα ή μη του θέματος, άλλωστε η απόφαση έχει σχολιαστεί όσο καμία άλλη. Ωστόσο ξαναλέω ότι, όπως πάντα, τα facts είναι αυτά που προέχουν εν προκειμένω και όχι το ιδεολογικό/πολιτικό/θρησκευτικό background του καθενός.
Και αν κάποιοι (όπως οι τύποι του Second Look) πιστεύουν ότι το precedent της απόφασης δίνει κίνητρα για εκτρώσεις ας ρίξουν καμιά ματιά στο τί γινόταν και πριν το ‘73. Είμαι σίγουρη, τα ίδια και χειρότερα.
Όταν μπήκα στην Ιατρική ήμουν βέβαιος ότι η έκτρωση είναι λάθος. Θα απέτρεπα ενεργά οποιονδήποτε θα μου το ζητούσε.
Από τότε, κύλησαν έξι χρόνια, μεγάλωσα και διχάστηκα. Προσωπικά, εξακολουθώ να είμαι κατά της έκτρωσης (και προφανώς, είμαι υπέρ αν κινδυνεύει η μητέρα!), αλλά πλέον αντιλαμβάνομαι ότι δεν έχω δικαίωμα να πιέσω κάποιον να κάνει ή να μην κάνει κάτι που θέλει ή δεν θέλει, ανεξάρτητα από την δική μου ηθική. Πιστεύω ότι αν ήμουν γυναικολόγος, θα είχα σοβαρό πρόβλημα ηθικής. Δεν ξέρω αν θα δεχόμουν να κάνω έκτρωση αν απλά η μητέρα δεν θέλει το παιδί (ας το δώσει για υιοθεσία) και νόμιζω ότι μάλλον θα παρέπεμπα την μητέρα αλλού.
Ευτυχώς, δεν σκέφτομαι την Γυναικολογία, οπότε μάλλον δεν θα μπω στο δίλλημα αυτό ποτέ.