Σπιτάκι

Όσοι ζείτε στο Ελλάντα, ξέρετε τι έγινε τις τελευταίες μέρες με τον χιονιά. Μεγάλη κακοκαιρία (κατά την γνώμη μου, την προηγούμενη φορά ήταν μεγαλύτερη, τουλάχιστον στην Νέα Κηφησιά).

Την Δευτέρα ξεκίνησα Γυναικολογία. Ο καινούριος καθηγητής (φρέσκος από τον φούρνο, τον Αύγουστο πηρε σύνταξη ο προηγούμενος) είναι λίγο υστερικός να το πω; σπαστικός να το πω; μαλάκας τέλος πάντων. Ειδικά με το θέμα των απουσιών. Να φανταστείτε ότι στην πρηγούμενη σειρά, κάποια παιδιά πρέπει να επαναλάβουν ολόκληρη την κλινική! Αυτό πρακτικά σημαίνει, ότι πτυχίο πριν τον Φεβρουάριο δεν θα δουν, γιατί η ορκομωσία είναι Αύγουστο και Φεβρουάριο και για να επαναλάβουν την κλινική πρέπει βασικά να περιμένουν μέχρι του χρόνου! Δεν έχω ξανακούσει ποτέ κανέναν άλλο καθηγητή να είναι τόσο αυστηρός με το θέμα. Στην Παιδιατρική, που έχουν και μια ορισμένη φήμη, ο καθηγητής θα σου έβαζε έξτρα εφημερίες, αλλά να σου πει να ξανακάνεις την κλινική, ποτέ! Και δεν είναι προφανώς ότι τα παιδιά είχαν 20 απουσίες ή κάτι τέτοιο, νομίζω είχαν 2-3 παραπάνω από το επιτρεπτό. (2 δικαιολογημένες και 2 αδικαιολόγητες σε διάστημα 7 εβδομάδων)

Με αυτά στο νου, είχα πανικoβληθεί για το ότι εγώ δεν μπορoύσα να παω στη σχολή. Βλέπετε, η Ιατρική σχολή δεν είναι στην Πανεπιστημιούπολή και άρα δεν είχε κλείσει επισήμως. Και για να ακριβολογώ, τα δελτία ειδήσεων έλεγαν ξεκάθαρα, ότι τα ΤΕΦΑΑ (ή Γυμναστική Ακαδημία αν προτιμάτε), η Ιατρική και η Νομική, λειτουργούσαν κανονικά! Άρα με αυτά στο νου, είχα τρομοκρατηθεί.

Την Τρίτη πήγα στην πλατεία της Ν. Κηφησιάς για να πάρω το λεωφορείο. Τίποτε. Παίρνω το 185, βούιζε. Μετά από κάμποση ώρα στο κρύο και το χιόνι (την Τρίτη δεν το είχε στρώσει πολύ, οπότε θα μπορούσε να έχει λεωφορεία) αποφάσισα να γυρίσω σπίτι, για να μάθω εκεί ότι είχε κλείσει η Κηφησίας και τα λεωφορεία δεν μπορούσαν να ανέβουν. Έλεος! Έκλεισε η Κηφησίας!; Τι να πω!

Τετάρτη, δεν το δοκίμασα καν να φύγω. Είχε τόσο κακό καιρό που ούτε το διανοήθηκα.

Πέμπτη, ξύπνησα, ντύθηκα και ετοιμάστηκα να φύγω. ‘Εβαλα λίγο τηλεόραση να δω τι λέει και είδα ότι δεν λειτουργούν οι τοπικές γραμμές. Εξακολουθούσα πάντως να θέλω να φύγω, γιατί πίστευα ότι οι γραμμές του κόρμου θα ήταν εντάξει. Αλλά για καλή μου τύχη (όπως διαπίστωσα την επόμενη μέρα, γιατί γενικά την Πέμπτη γκρίνιαζα) η μητέρα μου επέμενε να μην φύγω και τελικά υποχώρησα. Η ίδια βέβαια το απόγευμα έφυγε για μια δουλειά και εγώ βλαστίμαγα, όπως είπα γιατί θα είχα πάρει μια απουσία τζάμπα!

Παρασκευή, ήμουν αποφασισμένος ότι θα πάω στην σχολή και έτσι λοιπόν το πρωί πήγα κανονικά στην στάση του λεωφορείου. Αυτό που όμως δεν ήταν στη στάση του λεωφορείου δεν ήταν το Β7, το λεωφορείο που παίρνω για την σχολή! Περίμενα κανά μισάωρο και όταν πέρασε το Β9 ρωτήσαμε να δούμε τι παίζει. Ο οδηγός δεν ήξερε, αλλά μας είπε ότι υπήρχε ένα Β7 στην αφετηρία. Τελικά αποφάσισα να πάρω το ρίσκο και να πάρω το Β9 μέχρι τον ηλεκτρικό και μετά ηλεκτρικό και μετρό μέχρι το Μέγαρο και μετά τρέξιμο μέχρι το Αλεξάνδρα. Στο τσακ τα κατάφερα να φτάσω και να βάλω την υπογραφή μου.

Τελικά πάντως έμαθα ότι δεν μετρήθηκαν οι απουσίες για Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη, οπότε δεν έχω πρόβλημα!

Κατά τα άλλα επισυνάπτω δύο φωτογραφίες. Η μία είναι το έλατο μπροστά στο σπίτι μου. (Ιδέα της μαμάς για να το έχουμε τα Χριστούγεννα). Η άλλη είναι η θέα πίσω από το σπίτι, όπου βρίσκεται ένα γήπεδο ποδοσφάιρου (του Ελπιδοφόρου, μην με ρωτήσετε σε τι κατηγορία αγωνίζεται!) ντυμένο στα λευκά!