Πάμε λοιπόν σήμερα με τον Πέρο, τελευταίο μάθημα γαρ, να κάνουμε επίσκεψη. Γενικά, σαν σωστός μεγαλογιατρός και μεγαλοκαθηγητής μας είχε ψιλογραμμένους, αλλά τελευταία μέρα έκανε την εμφάνιση του και μας έβγαλε και ένα λογυδριο για την σταδιοδρομία μας κτλ κτλ. Τέλος πάντων, πίσω στο θέμα.
Πάμε λοιπόν στον θάλαμο 006 και βλέπουμε μια νέα εισαγωγή. Ρωτάει ο Πέρος την κυρία τι έχει και εκείνη αρχίζει να μιλά. Ξαφνικά ενώ μας έλεγε το ιστορικό της, αρχίζει να γελάει. Έχοντας μια ιδιαίτερη έφεση, υπερβολικη ίσως, να τους πω όλους ψυχιατρικούς ασθενείς και να ζητήσω Ψ εκτίμηση, η άμεση μου αντίδραση στο γέλιο της ήταν ότι η γυναίκα δεν πάει καλά. Κάποιοι συμφοιτητές γελάσαν με την κυρία. Μετά από δύο ακόμη τέτοια επεισόδια γέλιου, βγαίνουμε έξω και του λέω του Πέρου, “Κε Πέρο, νομίζω ότι θέλει Ψ εκτίμηση η κυρία!”.
Προς έκπληξή μου, μια συμφοιτήτρια και μάλιστα από τους λεγόμενους “καλούς φοιτητές” είπε ότι λέω βλακείες (not in so many words). Αλλά φυσικά δεν έλεγα (ναι ακούστηκε ψωνίστικο αυτό…) και ο Πέρος βασικά μας είπε οτι η γυναίκα ήταν τρελή. Με την Βαγγελίτσα, το better half μου στην κλινική, είχαμε ήδη συμφωνήσει ότι η γυναίκα είχε αναίτιους γέλωτες και τρομερή απροσφορότητα συναισθήματος, συμπτώματα χαρακτηριστικά για ψυχωσικές διαταραχές.
Μου έκανε πολύ εντύπωση πάντως, ότι η “καλή φοιτήτρια” δεν το κατάλαβε ότι εδώ μιλάμε για περιπτωσάρα, όχι απλά περίπτωση. Σκεφτόμουν μετά, κάτι που ήδη ξέρω. Ο καλός φοιτητής δεν είναι και καλός γιατρός κατ’ανάγκην. Η κοπέλα αυτή είναι νομίζω τυπική περίπτωση φοιτήτριας Ιατρικής που θα μάθει τον τηλεφωνικό κατάλογο απ’έξω, που λέει και το ανέκδοτο, αλλά που η ίδια δεν μπορεί να πάρει καλό ιστορικό ή να προσεγγίσει την πιθανή διάγνωση. Αν της δώσεις το έτοιμο ιστορικό, μπορεί μάλλον να σου αραδιάσει ένα κάρο μαλακίες του τύπου Ricketsia tsutsugamitsu (ΝΑΙ υπάρχει αυτό το μικρόβιο), αλλά μόνη της δεν νομίζω ότι θα ήταν εν τέλει καλή σαν γιατρός. Και εδώ χωλαίνει το εκπαιδευτικό μας σύστημα, που λέει και ο μορφέας. Η βαθμολογία, στην ιατρική τουλάχιστον, συνδέεται μόνο με τον βαθμό παπαγαλίας και πολύ σπάνια αντικατοπτρίζει αντικειμενικά το πόσο έχεις κατανοήσει τα όσα διάβασες και κυρίως το πόσο μπορείς να τα εφαρμόσεις στην πράξη.
Να επιστρέψω στην κυρία. Μάθαμε αργότερα ότι ένα ζώον ένας εγκληματίας γυναικολόγος της έκανε εξωσωματική γονιμοποίηση στα 45. Πέρα από τους κινδύνους μια εγκυμοσύνης στην ηλικία αυτή (για το παιδί και για την μάνα), είναι δυνατόν ένας γιατρός να μην βλέπει το λάθος στην ιδέα του μια ανύπαντρη σχιζοφρενής να θέλει παιδί; Κατ’αρχήν έχει η γυναίκα αυτή την ικανότητα λήψης τέτοιων αποφάσεων και στη συνέχεια έχει την ικανότητα να αναθρέψει το παιδί αυτό; Μάλλον όχι… Μάλλον ο γιατρός του ιδιωτικού κέντρου που κάνει εξωσωματικές, αποφάσισε ότι τα λεφτά που θα πάρει μπορούν άνετα να παραγκωνίσουν τον όποιο ηθικό ενδοιασμό θα μπορούσε να έχει. Αν είχε…
Είναι γελοίο το πώς κάποιος μπορεί να γίνει ιατρός μόνο και μόνο περνώντας μαθήματα multiple choice ή ανάπτυξης. Όπως και στην Αγγλία/Αμερική θα έπρεπε να είχατε πολλές εξετάσεις προφορικές καθώς και με ασθενής άλλα και με ρεαλιστικά όργανα που θα τα ψαχουλεύεται και ο εξεταστής θα σας ρωτάει ερωτήσεις on the spot.
προφανώς και έχουνε, και λογικά μέσα απο τις κλινικές και μετά απο την ειδικότητα φαντάζομαι η παπαγαλού ίσως καταφέρει να μετουσιώσει τις ας τις πούμε εγκυκλοπαιδικές τις γνώσεις σε καλή άσκηση του επαγγέλματος
azrai και πάλυ συμφωνούμε!
αλλα νομίζω θα συμφωνούσες μαζί μου στο ότι ιδικά σε αυτό το θεμα καταλυτικό παράγοντα για να πάρουν αυτή την παπαγαλίστικη πορεία κυρίως μαθητές υψηλών βαθμολογιών, είναι η ανύπαρκτη πρακτική παιδεία που παίρνουμε απο το σχολείο. Το οποίο βραβεύει αυτόν που έχει αποστιθείσει τα περισσότερα “δεδομένα” (!!!) καλύτερα.
Δεν μας βάζουν καθόλου σε προβληματισμούς και γενικά σε πρακτική σκέψη…
Καλά τα λέει ο Μορφέας. Από μικρή ηλικία, η κριτική σκέψη στο σχολείο όχι μόνο δεν επιβραβεύεται, αλλά συνήθως δεν καλλιεργείται καν.
Έχω αλλάξει παθολόγο γνωστό (με έδρα το Κολωνάκι), επειδή στις γενικές μου εξετάσεις δεν μπόρεσε να βρει ένα απλό αποτέλεσμα. Η ονομασία/όρος του συγκεκριμένου ήταν “CRP”, και με αυτόν τον όρο ήμουν κι εγώ η ίδια εξοικιωμένη. Μη βλέποντάς τον λοιπόν στις εξετάσεις μου, και απορώντας πώς και δεν αναγραφόταν σ’ αυτές από τη στιγμή που εγώ η ίδια είχε ζητήσει τη μέτρηση του συγκεκριμένου λόγω προϊστορίας, του ζήτησα να ρίξει μία ματιά στα χαρτιά σε περίπτωση που υπήρχε περασμένος κάπου στα ψιλά…
“Όχι, δεν αναγράφεται πουθενά, θα ξεχάσαν να στο μετρήσουνε”, η απάντησή του.
Μετά από 4 μέρες που επισκέφτηκα τον οδοντίατρό μου και κουβεντιάζαμε το συγκεκριμένο θέμα, ο ίδιος κοίταξε τις εξετάσεις που έτυχε να έχω μαζί μου εκείνη την ώρα, και μου έδειξε επάνω σε αυτές την ονομασία “Συνιδρώσα C” ή κάπως έτσι (δεν το θυμάμαι πλέον πολύ καλά, πάνε αρκετά χρόνια).
“Το βλέπεις; Aυτό ειναι το CRP σου. Το έχουν σημειώσει με διαφορετική ονομασία απλά.”
Δεν ξαναπάτησα στον άλλον.
Από τότε διπλοτσεκάρω πολλά πράγματα από εγκυκλοπαίδειες ή βάσεις πληροφοριών στο νετ. Και δυστυχώς, έχω γίνει πολύ καχύποπτη, αν όχι δύσπιστη με πορίσματα και διαδικασίες… Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα θυμάμαι για πάντα έναν χρυσό άνθρωπο που με γλύτωσε από εγχείρηση μηνίσκου, ενώ είχα πάθει μερική ρήξη έσω χιαστού (but that’s another story…)
C αντιδρώσα πρωτεϊνη…
Απαράδεκτος. Είτε επειδή δεν το ήξερε, είτε επειδή δεν ασχολήθηκε να δει τις εξετάσεις σου.
Και ναι, συμφωνώ κι εγώ ότι κατά βάσην φταίει το σχολείο. Πράγματι, όπως είπατε κι εσείς, όχι μόνο δεν καλλιεργεί την κριτική σκέψη αλλά προσπαθεί να την καθυποτάξει, άσχετα αν υποκρίνεται ότι επιδιώκει να την καλλιεργήσει. Στην έκθεση για παράδειγμα, τρανό παράδειγμα, δεν βαθμολογείται η δομή και η έκφραση μόνο αλλά και το περιεχόμενο αυτό καθ’αυτό. Ποιος και με ποιο δικαίωμα το βαθμολογεί; Και με τι κριτήριο;
Δυστυχώς, ειδικά στην σχολή μου, η παπαγαλία καλλιεργείται πάντως μέχρι αηδίας. Δεν λέω ότι δεν πρέπει να γνωρίζει ο γιατρός τα “δεδομένα”, αλλά λέω ότι σίγουρα δεν πρόκειται να του είναι αρκετά όταν θα βγει εκεί έξω και θα χρειαστεί να πάρει μια γρήγορη απόφαση για να σώσει μια ζωή.
Γιατί τι να το κάνω το ότι το Μυκόπλασμα μπορεί να προκαλέσει Guillem Barre, όταν το παιδί που έχω μπροστά μου, απλά κατάπιε τους βόλους του; (σε μάθημα-σενάριο, σαν αυτά που έλεγα στο άρθρο για το ER, η εν λόγω φοιτήτρια, το σκότωσε το παιδί)