Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου 2005
Αγγλία. Τι σας πρωτοέρχεται στο μυαλό;
Καθώς είμαι στο λεωφορείο προς Οξφόρδη, σ’ εμένα μάλλον μιζέρια. Όχι ακριβώς κατάθλιψη, σίγουρα όχι ακριβώς φτώχεια, όχι βαρεμάρα. Μα μιζέρια.
Δεν είμαι σίγουρος απολύτως τι είναι. Πιθανότατα είναι ο καιρός. Όπως λέει και ο Γιάννης, στη Βοστώνη μπορεί να κάνει ψοφόκρυο, μα τουλάχιστον έχει φως και ήλιο. Στην Αγγλία έχει μια τρελή μουνταμάρα για την περισσότερη χρονιά. Η βροχή και το κρύο δεν είναι τόσο άσχημα αν βγάζει ήλιο που και που. Μα αυτό δε συμβαίνει και πολύ συχνά.
Ίσως να είναι προδιάθεση. Εν μέρει τα προηγούμενα μου χρόνια στην Αγγλία, που αν και δεν ήταν άσχημα, δεν ήταν και τρομερά ευχάριστα.
Ίσως να είναι οι ταινίες. Πότε είναι η τελευταία φορά που είδατε ταινία γυρισμένη στην Αγγλία που να ήταν πραγματικά ευχάριστη, γεμάτη ζωντάνια και ενέργεια; Αν είναι ρομαντική κομεντί θα έχει να κάνει με κάποιο ζευγάρι που ξεφεύγει από τη μιζέρια της ευρήτερης οικογένειας, και θα έχει μετά βεβαιότητας κάποιες σκηνές σε κάποια επαύλη στην επαρχεία με τουλάχιστον μια καταθλιπτική γεροντοκόρη θεία. Αν είναι ταινία δράσης θα είναι είτε γεμάτη με μαύρο Αγγλικό χιούμορ, ή σοβαρή και σκληρή. (Το οποίο μου θυμίζει, πρέπει ακόμα να δω το Layer Cake.)
Ίσως να είναι οι τιμές και αυτή η καταραμένη λίρα. Ακούς εκεί $1.90!
Ίσως να είναι τα άπειρα πράσινα λιβάδια, επίπεδα, όμορφα, μα τόσο, τόσο απλά. Αν υπάρχει μίζερη ομορφιά, αυτή είναι.
Ίσως να είναι η μούχλα (ή το βάρος αν θέλετε να είμαστε πιο ευγενικοί) της ιστορίας, ειδικά στην αρχιτεκτονική. Οι πόλεις, τα χωριά, όλα φτιαγμένα Βικτωριανές εποχές, ή στην μεταπολεμική μιζέρια. Όλα παλιά, όλα παραδοσιακά. Όλα δίνουν υπερβολικά την αίσθηση 19ου αιώνα για τα γούστα μου. Και το τούβλο. Το τούβλο που είναι παντού, όπου και να κοιτάξεις, σπανίως βαμένο, σπανίως κρυμένο. Παντού. Άλλες φορές είναι κόκκινο, άλλες κίτρινο, άλλες βαθύ κόκκινο, αλλά είναι πάντα εκεί, κάνοντας όλα τα κτίρια ένα μεγάλο παζλ. Μουνταμάρα. Ουρανός και γη είναι από ένα χρώμα, και κανένα από τα δύο δεν είναι ζωντανά ή ευχάριστα.
Ίσως είναι οι Άγγλοι, οι οποίοι πρέπει να ανέχονται όλα τα άνωθεν, συν το ότι προσφάτως ήταν αυτοκρατορία και τώρα είναι σκυλάκια, από τη μέρα που γεννηθήκαν μέχρι σήμερα. Είναι, οι περισσότεροι δηλαδή, γενικώς μίζερα πλάσματα. (Αλήθεια, γιατί είναι οι Ιρλανδοί καλύτεροι;)
Δε θέλω να ξαναζήσω Αγγλία.
afto to post tha to stilw ston kathigiti mou gia na tou eksigisw tous logous pou den thelw na kanw metaptyxiako sthn aglia:)
pados tainia “ευχάριστη, γεμάτη ζωντάνια και ενέργεια;” exw dei! to snatch kai to 2 kapnismenes kanes :) ekei na deis energeia!
Ευχάριστες με τον τρόπο τους ήταν. Ζωντάνια και ενέργεια… πάλι είχαν, με τον τρόπο τους. Απλά ο τρόπος τους δεν ήταν αυτός που είχα in mind. Πολύ καλές ταινίες, πολύ χαβαλές, αλλά και πάλι μπόλικη μιζέρια at the end of the day : )
Λατρεύω το Αγγλικό μαύρο χιούμορ, μα δε θέλω να το έχω καθημερινά, ή να ζω συνεχώς με τα άτομα που το δημιουργήσαν!
Mάλλον δεν έχεις γνωρίσει αρκετούς Ιρλανδούς…
About a boy και Love actually είναι όμορφες και χαρούμενες.
Την αγγλία την συνηθίζεις. Πάντα το πόσο ωραίο είναι ένα μέρος έχει να κάνει πολύ και με τους φίλους στο μέρος.
@moga: μπα μπόλικους έχω γνωρίσει νομίζω… δε θα έλεγα πως είναι τέλεια όντα, αλλά λιγότερο μίζεροι από τους Άγγλους σίγουρα είναι :) έχουν τον τρόπο τους να γλεντάνε και να χαίρονται τη ζωή, έστω και αν αυτό περιλαμβάνει άπειρο ποτό. οι Άγγλοι απλά πίνουν για να/και μιζεριάζουν.
@Μάρκος: τις σκέφτηκα και τις δυο αυτές, και δεν περνάνε το τεστ. το about a boy έχει χαρούμενο τέλος, αλλά πάλι περνάει την Αγγλική μιζέρια. με πολλούς τρόπους. το love actually είναι πιο χαζοχαρούμενο, αλλά και ‘κει έχεις μερικούς χαρακτήρες και καταστάσεις που αντιπροσωπεύουν μια χαρά τη μιζέρια τους. όλες βασικά που μπορώ να σκεφτώ.
βεβαίως, το ότι οι φίλοι και παρέες είναι εξίσου αν όχι πιο σημαντικοί από το μέρος, είναι σίγουρο. αλλά και το καθημερινό περιβάλλον είναι πολύ σημαντικό.
Bean? Black Adder? Fawlty Towers?
Κωστή, κάτι που έχει ”μαύρο Αγγλικό χιούμορ” δεν είναι μίζερο απαρέτητα. Έτσι και αλλιώς οι καλοί Άγγλοι κομικοί το ”μαύρο Αγγλικό χιούμορ” το έχουν παράληλα με το κανονικό χιούμορ και η μίξη είναι πολύ καλή.
Πάντος δεν νομίζω ότι είσαι αντικημενικός γιατί αν θες μπορείς να βρείς μιζέρια η ομορφιά η οτιδήποτε βασικά σε οποιαδήποτε κατάσταση.
@markos: mono kai mono h frash “thn aglia th sinithizeis” dixnei oti malon den einai kai kamia trela wraia xwra :)