Σπιτάκι

Πάντα υπάρχουν πράγματα για τα οποία πρέπει να είμαστε ευγνώμονες. Ας πούμε, εγώ είμαι ευγνώμων που είμαι στο west coast, και όχι στο east coast, οπότε έχουμε δώδεκα βαθμούς αντί να χιωνίζει. Εσείς μπορείτε να είστε ευγνώμονες για το ότι εγώ πλήρωσα για να δω το Aeon Flux, οπότε με λίγη τύχη δε θα χρειαστεί να πληρώσετε και σεις.

Κάτι μου έλεγε πως θα ήτανε πατάτα, μα ομολογώ πως το όλο θάψιμο μου κίνησε την περιέργεια. Ήθελα να έχω προσωπική άποψη. Και τώρα έχω.

Disclaimer: the following contains no spoilers, in that it won’t spoil your enjoyment of the movie. You’re not going to enjoy it much anyway. But yeah, there are no real plot spoilers either.

Χάλι μαύρο. Καλά, όχι πίσα μαύρο, αλλά μαύρο. Όταν η ταινία αρχίζει με μια ‘αυτοί είναι οι καλοί, αυτοί είναι οι κακοί’ εισαγωγή για πεντάχρονα, τότε ξέρεις πως τα πράγματα δεν πάνε καλά. Δεν υπάρχει πιο επιδέξιος τρόπος να μας προειδοποιήσουν πως not everything is as it seems από το να κάνουν την δεύτερη αποστολή της πρωταγωνίστριας, στο δέκατο λεπτό της ταινίας, να είναι να δολοφονήσει τον και καλά αρχικακό. Και μην αρχίσω να μιλάω για consistency και νόημα. Η πρώτη της αποστολή είναι να διαλύσει κάτι. Αυτό το κάτι είναι ένα δωμάτιο, όπου αρκεί να αφήσει κάτι σα χειροβομβίδα. Το δωμάτιο, το κέντρο του surveillance των κακών, έχει… ένα τεράστιο ορθάνοιχτο skylight στο ταβάνι του. Η τελική μάχη… έλεος.

Γενικά, ξέρετε τι μου θυμίζει; Το Equilibrium, άλλη καταπληκτική ταινιάρα, με τον Christian Bale. Ένας κόσμος που δε βγάζει ιδιαίτερο νόημα, προφανώς φτιαγμένος άρπα-κόλλα (στην περίπτωση του Flux, με MTV short sensibilities). Δράση τρελά πετσοκομμένη, χωρίς χαρακτήρα, που καταλήγει στο τέλος να ρίχνει καμιά πενηνταριά κακούς με κράνη και δερμάτινα μπουφάν (ως γνωστό η στολή κάθε oppresive regime of the future) στον πρωταγωνιστή σχεδόν ταυτόχρονα, και να θέλει να πιστέψουμε πως κάπως αυτός προλαβαίνει να τους πυροβολήσει όλους πριν αυτοί αυτόν. Ενώ αυτοί έχουν partial cover, πλεονέκτημα ύψους, και ο πρωταγωνιστής είναι ακάλυπτος—μα έχει πλεονέκτημα ύφους (και τον σκηνοθέτη με το μέρος του).

Αν έχετε δει το trailer, θα έχετε δει και τη σκηνή όπου η Aeon πηδάει από ένα ψηλό πράγμα για να πιάσει κάτι σεντόνια. Αν όχι, δείτε το trailer. (Αρκετά είδατε, μη δείτε την ταινία, for the love of god.) Αυτή η σκηνή μου θύμισε την κορυφαία B-movie Executive Decision. Τραγική γενικότερα φυσικά, αλλά θα μείνει στην ιστορία για την δεύτερη ή τρίτη της σκηνή. Δείτε τα credits της ταινίας. Ο Seagal είναι δεύτερο όνομα. Η ταινία αρχίζει νομίζω με μια αεροπειρατία. Οι καλοί αποφασίζουν να μπούνε στο αεροπλάνο, όσο αυτό είναι στον αέρα, με ένα stealth βομβαρδιστικό. I know, I know. Let’s move on. Μας επιβραβεύουν όμως όταν, τελευταίος σαν σωστός gentleman, ο Seagal πεθαίνει, στο δέκατο λεπτό της ταινίας, όταν τη φισούνα που χρησιμοποιούσαν (για να μετακινηθούν μεταξύ των δυο αεροπλάνων), την παίρνει ο αέρας. Στο δέκατο λεπτό. Δε προσέχει κανείς πόσο τραγική είναι η υπόλοιπη ταινία, γιατί ο περισσότερος κόσμος είναι πολύ απασχολημένος με το να σκέφτεται: ‘Είναι ο Seagal, οπότε δε γίνεται να πέθανε, θα επιστρέψει όπου να ‘ναι.’ Alas, it wasn’t meant to be. Δυστυχώς, η Aeon κάπως τα καταφέρνει να πιάσει το σεντόνι. Get this. Με τα πόδια της.

Πάω SF να αγοράσω κανά τζην. Κάπως καταφέρνω και τα σκίζω όλα. Μπορεί κανείς να μου μάθει πως να περπατάω σωστά;