Σπιτάκι

Πριν από ενάμησι με δυο χρόνια νομίζω, είχα διαβάσει ένα άρθρο στο Scientific American. Εκεί κάποιος ακαδημαϊκός ανέλυε τελείως πιθανολογικά το πως το ότι κάποιοι βλέπουν πράγματα στα όνειρα τους και αυτά συμβαίνουν είναι 100% λογικό. Παίρνοντας την Αμερική και μόνο, έχουμε πολλά εκατομμύρια κόσμο. Αν ο καθένας έχει μια μικρή πιθανότητα να δει τον θάνατο ενός κοντινού του προσώπου κάθε βράδυ, τότε έκανε κάτι υπολογισμούς και έβγαζε πως, προφανώς, η πιθανότητα κάποιος να το πετύχει σωστά που και που δεν είναι μηδαμινή.

Δε θυμάμαι αν σκεφτόταν καθόλου την επιλογή των ονειρευώντων. Δηλαδή, αν πχ. έχεις κάποιον στο νοσοκομείο, τότε είναι πιο λογικό και αναμενόμενο να ονειρεύεσε πως θα πεθάνει. Αν και, μάλλον μίλαγε μόνο για ξαφνικά πράγματα, όχι να φοβάσε συνέχεια για το θάνατο κάποιου και να συμβεί σε κάποια φάση.

Τέλος πάντων, και ‘γω μαζί του, μα όταν σου συμβαίνει, είναι λίγο δύσκολο να μη σκεφθείς πως κάτι παίζει. Φυσικά σε μένα παίζει σίγουρα πολύ θέμα επιλογής. Την τελευταία βδομάδα η πρώην μου ήταν σε διαπραγματεύσεις με το Chicago, οπότε αργά ή γρήγορα θα αποφάσιζε. Όμως ήταν η πρώτη φορά που ονειρευόμουν κάτι για το θέμα, όπως ξυπνούσα τώρα πριν από λίγο. Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να την πάρω τηλέφωνο και, εκεί που το κλείναμε αφού είπε να περάσει να μου φέρει καμιά κοτόσουπα, μου φάνηκε λίγο ηλίθιο το να ρωτήσω, αλλά ρώτησα. Στο όνειρο έβλεπα πως έμπαινα σ’ ένα μέρος που υποτίθεται πως ήταν το department μου, και όλοι μιλούσαν για το ότι μόλις είχε δεχθεί την προσφορά του Chicago. Στην πραγματικότητα, εν τέλει, μόλις την είχε δεχθεί είκοσι λεπτά πριν το τηλεφώνημα μου.

Άντε, και στα δικά μας! : )

Συγχωρέστε τον ημί-ηλίθιο ενθουσιασμό μου, αλλά αυτό είναι το ακαδημαϊκό όνειρο. Δεν τελειώνεις συχνά το PhD σου και πας καθηγητής απευθείας στο καλύτερο πανεπιστήμιο στον τομέα σου!