Η τηλεόραση μόλις είχε το Black Hawk Down. Στους τίτλους τέλους μας λέει για τις συνολικές απώλειες. 18 Αμερικανοί νεκροί. Πάνω από χίλιοι Σομαλοί. Θα έπρεπε να μας κάνει εντύπωση η αντίδραση των Σομαλών;
Ό,τι του κατέβει του καθενός
Η τηλεόραση μόλις είχε το Black Hawk Down. Στους τίτλους τέλους μας λέει για τις συνολικές απώλειες. 18 Αμερικανοί νεκροί. Πάνω από χίλιοι Σομαλοί. Θα έπρεπε να μας κάνει εντύπωση η αντίδραση των Σομαλών;
Επίτρεψε μου να σου πω ότι όπως το βάζεις είναι πολύ απλουστευτικό: δεν σημαίνει ότι αν έχεις παραπάνω απώλειες από τον αντίπαλο σου, έχεις αυτομάτως και δίκιο.
Κonfet, αν έχει δίκιο σε τι;
Αν Κωστή, λες για την αντίδραση να ισοπεδώσουν την Αμερικανική πρεσβεία, ο καθένας μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Δεν με αγγίζει ιδιαίτερα.
Αν όμως εννοείς την αντίσταση των Σομαλών, καλό θα είναι να σκεφτούμαι τι κάνουν οι λαοί/άνθρωποι κάτω απο τον οποιδήποτε “ζυγό”. Το αυτονόητο δηλαδή. Βέβαια πάντα υπήρχαν οι “κουκούλες” αλλα και αυτό πάλι είναι άλλη συζήτηση.
Δίκιο όχι. Τα πράγματα δεν είναι άσπρο και μαύρο, ποτέ.
Οι απώλειες τους δεν δικαιολογούν την αντίδραση τους, αλλά σίγουρα την αιτιολογούν. Σοβαρά δηλαδή, το ratio κάνει border σε επίπεδα ταινίας επιστημονικής φαντασίας. Είδατε το War of the Worlds; H ταινία προσπαθούσε να μας δώσει μια αίσθηση απελπισίας, πως δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Πως ρίχνουμε χίλιους στρατιώτες πάνω τους, και μπορεί να φάμε έναν. Ring a bell;
Κυρίως το ‘σχόλιο’ μου, αν μπορούμε να το χαρακτηρίσουμε έτσι, είχε να κάνει με αυτό. Με την έκπληξη για το πόσο διαφορετικοί ήταν οι αριθμοί, και για το πως δε φαίνεται κανείς στην Αμερική να σκέφτεται με ποιόν ακριβώς τρόπο περνάει ψυχολογικά αυτό στην άλλη πλευρά.
Γιατί και η αντίδραση στην αντίδραση ήταν ασπρόμαυρη. Και μιλάω για τα Αμερικανικά πτώματα που παρελαύναν στην πόλη, και τη κατακραυγή της επιχείρησης στην Αμερική, που οδήγησε την Αμερική να μη θέλει να βάλει boots on the ground για οκτώ χρόνια, και ποιός ξέρει πόσο αν δεν είχε γίνει το 911.
Aπαράδεκτη η αντίδραση των Σομαλών, προφανώς, και λογική η αντίδραση των Αμερικανών. Απολύτως λογική, τουλάχιστον, με τον τρόπο που σκέφτονται, δηλαδή πως οι δικές τους ζωές είναι πιο σημαντικές από των άλλων. Ο οποίος είναι ο τρόπος που σκέφτονται όλοι δηλαδή, ως ένα σημείο όμως. Γιατί κοιτάς τα σχετικά νούμερα πάλι, και νιώθεις πως ο εσωτερικός Αμερικανικός διάλογος είναι ολίγον τι υπερβολικά εαυτούλης.
Δεν είναι τυχαίο πως είχα δει την ταινία παλιότερα, είχα διαβάσει για την όλη ιστορία, από Αμερικανικές πηγές φυσικά, και μου έκαναν εντύπωση οι σχετικοί αριθμοί.
Mην ξεχνάς όμως κωστή, ότι οι αμερικανοί δεν πήγαν εκεί ως ‘αμερικανοί”, αλλά ως μέρος ειρηνευτικής δύναμης του ΟΗΕ (όπως επίσης σταρτεύματα είχαν στείλει οι πακιστανοί, οι ινδοί, οι αιγύπτιοι, οι μαλαισιανοί και η ζιμπάμπουε).
Αυτός άλλωστε είναι και ο ρόλος της διεθνής κοινότητας. Να επεμβαίνει όπου γίνονται κατάφωρες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπου γίνονται σφαγές, οπου ο κόσμος πεθαίνει απο πείνα επειδή κάποιοι τοπικοί πολέμαρχοι εκμεταλλύεονται όλους τους πόρους, το παράνομο εμπόριο, ακόμη και την διεθνή βοήθεια. Αν θέλουμε να υπάρχει ο ΟΗΕ, κι αν πιστεύουμε στην διεθνή νομιμοτητα, πρέπει και να αποδεχόμαστε το δικαίωμα του να επεμβαίνει. Η επέμβαση στη Σομαλία ήταν 100% δικαιολογημένη, τόσο νομικά όσο και ηθικά.
kaltso: “δίκιο” σε σχέση με την τελευταία ερώτηση του κωστή. Αν δηλαδή θα έπρεπε να μας κάνει εντύπωση η αντίδραση των σομαλών (αυτών δηλαδή που λυντσάριζαν τραυματισμένους στρατιώτες, τους έκοβαν κομάτια και τους έσερναν στο δρόμο)
Δε λέω πως πήγαν εκεί ως Αμερικανοί. Και ναι, πασιφανέστατα η αντίδραση των Σομαλών δεν ήταν σωστή ή δίκαια. Δύο πράγματα προσπαθώ να πω. Αφενός πως όποιοι και να ήταν, Αμερικάνοι, ΟΗΕ, Ινδοί, οτιδήποτε, η διαφορά στις απώλειες είναι τόσο μεγάλη που σίγουρα δε δικαιολογεί, μα σίγουρα εξηγεί ως ένα σημείο την αντίδραση των Σομαλών. Μας βοηθάει να την καταλάβουμε. Και το δεύτερο που ήθελα να πω ήταν πως οι Αμερικανοί δε φάνηκε, στον εσωτερικό τους διάλογο, να διερωτούνται τέτοια θέματα ούτε για δευτερόλεπτο.
Είναι παρόμοια φάση με αυτή που μου συνέβη μια βδομάδα μετά το 911. Βγήκα για καφέ με διάφορους Αμερικάνους συμμαθητές, ‘για να ξεχαστούμε.’ Φυσικά η συζήτηση γύρισε στο 911. Έκανα τη βλακεία να προτείνω, αφού έκανα πασιφανές, όσο γινόταν τουλάχιστον, πως θεωρούσα αυτό που έγινε απαράδεκτο, απάνθρωπο, λάθος με κάθε έννοια, κτλ κτλ, πως ‘για να κάτσουμε να σκεφτούμε ρε παιδιά για ποιό λόγο μπορεί να φτάσαν στο σημείο να κάνουν κάτι τέτοιο.’ Το τι ακολούθησε το φαντάζεστε.
Αν οι Αμερικάνοι δεν μπορέσουν να καταλάβουν λίγο καλύτερα και την σκοπιά των άλλων λαών, θα συνεχίσουν να έχουν προβλήματα.