Όταν θα πήγαινα πέμπτη δημοτικού, οι γονείς μου πήγαν για μετεκπαίδευση στη Νέα Υόρκη, οπότε ακολουθήσαμε και εμείς.
Ένας φίλος μου είχε και έναν μικρό (τότε) αδερφό, ο οποίος όταν θα φύγαμε θα ήταν περίπου τρία νομίζω. Σε κάποια φάση, έχοντας περάσει πολύς καιρός χωρίς να μας δούνε, ο μικρός ρωτάει:
“Μαμά, που είναι ο Κωστής και ο Μάρκος;”
Αυτή τον κοιτάει και του εξηγεί:
“Έχουνε φύγει πολύ μακρυά, είναι στην Αμερική. Θα γυρίσουνε, και θα τους δούμε, αλλά θα περάσει λίγος καιρός.”
Ο Ορέστης κουνάει το κεφάλι του, και το σκέφτεται. Και μετά διευκρινίζει:
“Δηλαδή είναι πιο μακρυά από το Μαρινόπουλο;”
Πουτάνα καταναλωτική κοινωνία! Μας πατρονάρουν να ζούμε με την λογική ότι όλα αρχίζουν και τελειώνουν από εκεί που ψωνίζουμε το γάλα!
Από μικρός στα βάσανα!
Ουστ!
Δίκιο έχει ο morpheous! Νομίζω έπιασε ενα λεπτό ζήτιμα το οποίο οι περισσότεροι ζούνε όλοι τους την ζωή χωρίς να το καταλάβουν!
Ευγε morpheous για την σοφία που μιράστηκες μαζί μας.
Πωπω Μάρκο, ορθογραφία!
Θες να γράφω όρθιος?