Το Calvin and Hobbes είναι ένα από τα κλασσικά πολυαγαπημένα Αμερικάνικα κόμικ. Και όμως, η επιφανιακά γλυκιά ιστορία του μικρού αγοριού που κάνει συνέχεια παρέα με τον τίγρη του, ο οποίος φυσικά είναι απλώς ένα κουκλάκι, έχει κάτι το πολύ λυπηρό. Και δεν είναι και πως το κρύβει. Θα μπορούσε να φέρεται συνέχεια λες και δεν τρέχει τίποτα, λες και πράγματι υπάρχει ο Hobbes, λες και είναι απολύτως φυσικό. Και αυτό κάνει περίπου—τον περισσότερο καιρό. Γι’ αυτό και εκείνες οι λίγες στιγμές που κάνει δύο βήματα πίσω, και βλέπει την κατάσταση ως έχει, είναι λίγο…
Ma glyke mou,
den kanei duo bhmata pisw. O skitsografos sthliteutei thn xrhsh Ritalin pou epiballoun oi goneis sta paidakia tous.
smooch
Ερμ, το Ritalin εχει σαφείς ενδείξεις και αν το δίνουν οι γιατροί (και όχι οι γονείς) εκεί που χρειάζεται, τότε είναι μια χαρά. Τώρα, αν το δίνουν οι γονείς, για ηρεμιστικό σε φυσιολογικά παιζάκια, τότε, sorry, αλλά να επέμβει η κοινωνική υπηρεσία.
Τον Κάλβιν, στο Ελλάντα, μπορεί νξα τον διαβάζει κανείς στην Athens News, στην τελευταία σελίδα. Μαζί με τον…. ερμ…. εκείνον τον μηχανικό…. Dilbert? Ναι, έτσι τον λένε νομίζω…
PS: Έχω επιτέλους, πάλι τηλέφωνο!!!