Όσοι δεν παρακολουθείτε Αμερικάνικη πολιτική, ίσως να μην ξέρετε τον Karl Rove. Επίσης ίσως δεν ξέρετε πως αυτός και άλλοι αξιοματούχοι του Λευκού Οίκου είναι μπλεγμένοι σε ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα των τελευταίων χρόνων. (Δυστυχώς, αυτό το σκάνδαλο φαίνεται να αποσπά υπερβολικά την προσοχή των Δημοκρατικών, οι οποίοι αυτή τη στιγμή χάνουν μια καταπληκτική ευκαιρία, μετά τη Κατρίνα, να έχει η Αμερική μια πραγματική συζήτηση περί φτώχειας και κράτους πρόνειας.)
Το σκάνδαλο περιλάμβανε και την Judy Miller, το poster-girl των WMD στις σελίδες των New York Times πριν τον πόλεμο στο Ιράκ. Η Miller πήγε φυλακή επειδή αρνήθηκε να δώσει στοιχεία στη δίκη. Δεν κάλυπτε κάποιον whistleblower, αλλά έναν πιθανό εγκληματία. Δε βοήθησε να αποκαλυφθεί κάτι χρήσιμο για την κοινή γνώμη, μα προσπάθησε να καλύψει αυτούς που ήταν διατεθειμένοι να πουλήσουν κρατικά μυστικά για να πετάξουν λάσπη σ’ έναν πολιτικό αντίπαλο. Οι NYT την υποστηρίξαν λες και ήταν κάποια ηρωΐδα. Ο υπόλοιπος τύπος, μετά από μια αρχική αντίδραση, ευτυχώς δεν έκανε το ίδιο.
Τώρα, λίγο λιγότερο από δύο βδομάδες από την επικείμενη λήξη του grand jury της υπόθεσης Plame, οι NYT έχουν ένα πολυσέλιδο αφιέρωμα στην υπόθεση, επικεντρωμένη στην Miller. Η εφημερίδα δεν αποδέχεται τα λάθη της ακριβώς, μα μειώνει λίγο και το προηγούμενο σταυροφορικό της στυλάκι. Interesting reading.
[UPDATE] Παίζει oι NYT να μην μπορούσαν να διώξουν τη Miller; Nα κράταγε κάποιο χαρτί που δεν έχει αποκαλύψει; Ενδιαφέρον…
Πιάσε κόκκινο =)
Νομίζω πώς τα σημερινά/αυριανά είναι η αρχή μιας στροφής των Times στην κάλυψη αυτής της υπόθεσης. Η Miller είναι, κατά τα φαινόμενα, ήδη παρελθόν απ’ την εφημερίδα. Το άρθρο είναι πραγματικά απολαυστικό.
Τις ευχαριστίες μου και στους δυό σας που συνεχίζετε να παρακολουθείτε, και να μας ενημερώνετε για μιά από τις πιό μπερδεμένες πολιτικές - δημοσιογραφικές ίντριγκες των τελευταίων χρόνων. Αναρωτιέμαι αν υπάρχουν εδώ μαθήματα και για τα ελληνικά ΜΜΕ, κυρίως σε σχέση με την αυτοκριτική και την ηθική στάση του μέσου απέναντι στο “στόρι”.
Kάτι καταπληκτικό που έχουν οι NYT είναι ο public editor. Είναι κάποιος που πληρώνεται από την εφημερίδα, μα τον προσλαμβάνουνε νομίζω το board, όχι άλλοι editors της εφημερίδας. Η δουλειά αυτού λοιπόν του editor είναι να κάνει ανελέητη κριτική στην εφημερίδα, μέσα από την εφημερίδα, καθώς και να διαβάζει και να αντιπροσωπεύει όλα τα παράπονα που του στέλνουν οι αναγνώστες, είτε μέσα από τις σελίδες της εφημερίδας, είτε με τη σχέση που έχει με τους ιδιοκτήτες, και το δικαίωμα που έχει να τα λέει στα ίσα στους editors. Ουσιαστικά λειτουργεί σα δημοσιογραφικός auditor. Το εργασιακό περιβάλλον στην Ελλάδα δε ξέρω κατά πόσο είναι έτοιμο για auditors, τουλάχιστον όχι παντού. Δηλαδή, ξέρω ότι χρησιμοποιούνται ενίοτε, μα δε ξέρω κατά πόσο τους παίρνουν στα σοβαρά. Η ιδέα του public editor είναι λίγο πιο δυνατή, γιατί οι αποφάσεις του βγαίνουν και μέσα στην εφημερίδα, οπότε μπορεί όντως να έχει την υποστήριξη των αναγνωστών. Πάντως, στη περίπτωση των NYT, οι public editors βοηθήσαν πολύ να αλλάξουν τη στάση της εφημερίδας για την κάλυψη των WMD και της Miller, πιέζοντας για αναλυτικά άρθρα όπου θα παραδεχόντουσαν, και θα ανέλυαν τα λάθη τους. Είναι πολύ καλός θεσμός νομίζω, μα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να πει αυτό που νομίζει. Και να μην είναι ηλίθιος (ο προηγούμενος, πρώτος public editor με είχε εκνευρίσει στο τελευταίο του άρθρο με κάτι off the bat unwarranted σχόλια για τον Krugman).