Σπιτάκι

Όταν είδα το Serenity, τη ταινία, είχα δει μόνο τα πρώτα δύο επεισόδια της σειράς, του Firefly. Φαινόταν αρκετά ενδιαφέρουσα, μα δεν καταλάβαινα γιατί οι fans πια επιμένανε τόσο πολύ πως θα προτιμούσαν να συνεχίσει η σειρά. Τώρα τελείωσα την σειρά, και καταλαβαίνω.

Η ταινία είναι ήδη στο cinema σε Αγγλία και Αμερική, και φαντάζομαι ίσως βγει σύντομα σχετικά και στην Ελλάδα. Τη σειρά μπορείτε να την βρείτε από το Amazon για μονάχα $30. Και τα δύο προτείνονται ανεπιφύλακτα.

Σε δύο ώρες, όπως και να το κάνουμε, δε μπορείς να έχεις το ίδιο character development που μπορείς να έχεις σε δεκατέσσερα επεισόδια των 45 λεπτών. Και εδώ έχουμε μια ιστορία η οποία, αν και είναι επιστημονικής φαντασίας, στο μέλλον, και σε άλλο ηλιακό σύστημα, είναι πολύ αληθινή. Το μέλλον δεν είναι φανταχτερό και μακρινό, αλλά σημερινό, καθημερινό, κάτι που το κάνει να το νιώθεις πραγματικό. Όπως είπε και ο Orson Scott Card στο review του περί της ταινίας, είναι μια ιστορία για πραγματικούς χαρακτήρες, όχι για special effects.

Δε μπορώ να εξηγήσω πόσο εντυπωσιάστηκα με το πόσο πολυδιάστατοι είναι οι χαρακτήρες, ειδικά στη σειρά. Ο σκληρός καπετάνιος που δεν είναι ήρωας, μα δεν είναι ακριβώς ούτε και αντί-ήρωας. Η στρατιωτικίνα second-in-command, με την nuanced σχέση που έχει με τον άντρα της, τον χαβαλετζή πιλότο που φοράει χαβανέζικα πουκάμισα, και ψιλοζηλεύει τις ιστορίες πολέμου που έχει η γυναίκα του με τον καπετάνιο. O σκληρός της ομάδας, ο οποίος είναι άξεστος, μαλάκας, άπληστος, προδότης, και όμως δεν είναι ο κλασσικός traitor-in-the-making χαρακτήρας. Η μηχανικός, η οποία βρίσκει πάντα κάτι θετικό σε όλα, και όμως δεν καταντάει μονοδιάστατος χαρακτήρας σαν τη Phoebe των Friends. O γιατρός, που θυσίασε τα πάντα για την αδερφή του, μα έχει και την σχέση του με τη μηχανικό όπου, λίγο το ότι είναι ντροπαλός, λίγο που δεν τα καταφέρνει με τις κουβέντες, πάντα βρίσκει κάποιο τρόπο να τα θαλασσώσει. Η αδερφή του, που στην περισσότερη σειρά παραμένει μυστήριο, και αποκαλύπτεται στην ταινία. Ο παπάς, ο οποίος προσπαθεί να είναι η συνείδηση του πλοίου, χωρίς να είναι πραγματικά ο σοφός μαύρος γέρος—κάνει και αυτός λάθη, είναι και αυτός άνθρωπος, έχει και αυτός μυστικά. Και τέλος, η Σύντροφος, a.k.a. πουτάνα πολυτελείας και prestige στο μέλλον, της οποίας η περίπλοκη και πολύ ανθρώπινη σχέση με τον καπετάνιο ξετυλίσεται καταπληκτικά στην σειρά.

Πολυδιάστατη είναι και η σειρά. Όπως έχω πει νωρίτερα, είναι λίγο σαν western στο διάστημα. Υπάρχει η έννοια της Άγριας Δύσης, των ωραίων, πλούσιων κεντρικών πλανητών, αλλά και των φτωχών απόμακρων φεγγαριών στη περιφέρεια, όπου ο νόμος δεν υπάρχει πραγματικά, και ο πλούσιος της περιοχής ενίοτε κάνει ό,τι γουστάρει. Υπάρχουν βέβαια και διαστημόπλοια—ο τίτλος και της σειράς και της ταινίας σε αυτό αναφέρονται, οπότε υπάρχουν και αρκετά sci-fi στοιχεία. Υπάρχουν όμως και πολλές ληστείες—οι ‘καλοί’ δεν είναι και τόσο καλοί, και αν και γενικά προσπαθούν να μην κάνουν κακό σε απλό κοσμάκη, δεν είναι ούτε και Ρομπέν των Δασών. Ο κόσμος είναι σκληρός, οπότε το ίδιο πρέπει να είναι και αυτοί. Όμως αυτό το στοιχείο συχνά σημαίνει πως μερικά επεισόδια της σειράς είναι λιγότερο σαν western ή sci-fi, και περισσότερο σαν Ocean’s Eleven, ή κάποιο αντίστοιχο caper thrill movie.

Τέλος πάντων. Αρκετά προσπάθησα. Όποιου του φάνηκε ενδιαφέρον, δοκιμάστε τες. Είναι πολύ ενδιαφέρουσες, και η σειρά και η ταινία, με καλό storytelling και χαρακτήρες. Όσοι εκτιμάτε κάτι τέτοιο, πρέπει να σας αρέσει.