Χθες έκατσα στην εφημερία στο Δρομοκαίτειο. Είδα μια πληθώρα περιστατικών, αλλά θα αναφερθώ στα δύο πιο ενδιαφέροντα. Και τα δύο ήρθαν με εισαγγελική παραγγελία, δηλαδή τους έφεραν αστυνομικοί. Ειρήσθω εν παρόδω (wow, ξένες λέξεις), αυτοί οι αστυνομικοί που φέρνουν τους τρελούς στο Δρομοκαίτειο, είναι πολύ νέοι. Ο ένας ειδικά ήταν δεν ήταν 20 ετών. Εντυπωσιακό αφενος, αφετέρου είμαι σίγουρος ότι τα είδαν όλα. Εδώ εμείς που έχουμε κάνει και 2 εβδομάδες στο Αιγηνήτειο και έχουμε μείνει αρκετά άφωνοι. Τους λυπήθηκα και σκεφτόμουν να τους πάρω από το χεράκι μετά και να τους εξηγήσω ότι δεν είναι όλοι οι τρελοί επικίνδυνοι και δεν είναι όλοι τόσο τρελοί κτλ κτλ κτλ
Μπαίνει λοιπόν μια 30χρονη ελληνογερμανίδα, φωνάζοντας στην μητέρα της και σε έξαλλη κατάσταση. Μας κοιτάει (2 γιατροί, ένας νοσηλευτής, 2 φοιτητές (εγώ και η Σοφία)) και λέει: “Α… βλέπω έχετε ενημερωθεί όλοι από την τηλεόραση!”. Αχεμ, μάλιστα. Προφανώς η κυρία νόμιζε ότι η τηλεόραση ασχολείται διαρκώς με το τι κάνει η ίδια. Interesting. Πάμε παρακάτω.
“Πώς σας λένε;”
“Δεν έχω όνομα εγω.”
Μας το λέει η μητέρα
“Γιατί ήρθατε εδώ;”
“Ρωτήστε αυτήν (την μητέρα), εγώ δεν ξέρω ελληνικά!”
Γενικά σε ότι την ρωτάγαμε, μας παρέπεμπε στην μητέρα της, και κάθε φορά της έχωνε και ένα μπινελίκι για να περνάει η ώρα. Απ’οτι φαίνεται μάλλον πρόκειται για διωκτικό παραλήρημα και μάλλον μας είχε εντάξει όλους μέσα του, αφού όλοι είχαμε ενημερωθεί από την τηλεόραση και άρα είμαστε “βαλτοί”.
Μετά ήρθε ένας κύριος με μαύρα γυαλιά. Μπαίνει μέσα, δεν τα βγάζει.
“Πώς λέγεστε;”
“Ταδε Δείνα”
“Έχετε ξαναέρθει εδώ;”
“Εσείς τι λέτε;”
“Εμείς δεν ξέρουμε, εσάς ρωτάμε;”
“Δεν ξέρερε; Δεν μπορείτε να το βρείτε;”
Ο ένας γιατρός παίρνει τηλέφωνο το αρχειο και όσο τηλεφωνεί ακολουθούν τα παρακάτω.
“Δεν μπορούμε. Δεν μπορείτε να μας πείτε;”
“Ας πούμε ότι έχω ξαναέρθει.”
“Σήμερα τι συνέβη και ήρθατε εδω;”
“Να, δεν πήγα στην δουλειά μου το πρωί και ήρθαν οι αστυνομικοί και με έπιασαν να με φέρουν εδω!”
“Δεν σας φαίνεται λίγο περίεργο αυτό; Επειδή δεν πήγατε στην δουλειά σας έφεραν εδώ;”
“Ξέρω γω!”
“Τα γυαλιά, γιατί τα φοράτε;”
“Είναι γυαλιά μυωπίας, όχι, αστιγματισμού.”
“Οκ….”
Τελειώνει το τηλέφωνο ο άλλος γιατρός.
“Εδώ μας λένε ότι έχετε ξαναμπεί για νοσηλεία 7 φορές”
“Α ναι; Καλά.”
Μετά τον πήρανε για εισαγωγή, αφού και μόνο από το γεγονός ότι πίστευε ότι τον έφεραν οι αστυνομικοί επειδή δεν πήγε στην δουλειά είναι προφανές ότι κάτι δεν πάει καλά! Μετά μας είπαν ότι ο συγκεκριμένος κύριος φοράει μαύρα γυαλιά για να μην του κλέψουν τις σκέψεις του. Αχα…
Στο επόμενο, ελπίζω σύντομα, υπόσχομαι να σας πω για την θρυλική πεογέφυρα…. (έτσι για να χαρεί και ο Bruce)
-Μπορώ να έρθω και ‘γω απο εκεί καμμιά φορά;
-Κάλτσες άλλαξες;
-Γλυκό χωρίς γάλα παρακαλώ.
-Ο Κοσεϊσάο πετάει!
-Μια χαρά μου φαίνομαι!
Έλα και από το σταθμό να ακούσεις και να δεις σουρεάλ καταστάσεις..
@καλτσοβρακο: Έχετε αγαπητέ, χάλαση συνειρμού. Σύμπτωμα σχιζοφρένειας. Για περάστε, για περάστε.
@ggl: Ποιον σταθμό?
Πάντως Azrai θέλω να έρθω κάποια στιγμή από κεί.
Που λες, έλεγα στον πατέρα μου πως σας πάνε για ψυχιατρική απο το Δρομοκαίτειο και μου είπε ότι κακώς το κάνουν αφού το μέρος είναι η “αποθήκη” για όλους που δεν πρόκειτε να ξαναγίνουν καλά!
Για πόσο καιρό θα είστε εκεί; Πάτε για ψυχιατρική και σε άλλα νοσοκομεία/ιδρύματα έτσι;
Κοίτα, 2 εβδομάδες είμαστε όλοι στο Αιγηνήτειο, μετά οι μισοί περίπου πάμε Δαφνί και οι άλλοι μισοί Δρομοκαίτειο, πάλι για 2 εβδομάδες. Στο Δρομ θα είμαι μέχρι και την Παρασκευή τώρα.
Θα συμφωνήσω στην άποψη πως τα ελληνικά «ψυχιατρικά ιδρύματα» μάλλον στρατόπεδα συγκέντρωσης προβληματικών για την κοινωνία ατόμων είναι παρά θεραπευτικοί οργανισμοί.
Από εκπαιδευτική άποψη, μάλλον θα ήταν καλύτερα να συμμετέχετε σε interviews επιλεγμένων ψυχιατρικών ασθενών παρά να έχετε «βοηθητικό ρόλο» στα όσα εντελώς κουλά έρχονται συνοδεία αστυνομικών…
Αμολήστε τους ανθρώπους να ομορφήνει ο κόσμος