Σπιτάκι

Πρώτη μέρα στο Δρομοκαϊτειο χτες. Φάγαμε αρκετή φρίκη όλοι μας.

Το Δρομοκαϊτειο είναι ως γνωστόν το ένα από τα δύο ψυχιατρικά νοσηλευτικά ιδρύματα της Αττικής. (Σκοπίμως δεν συμπεριλαμβάνω το Αιγηνήτειο για διαφόρους λόγους που δεν είναι του παρόντος.) Βρίσκεται κάπου στα δυτικά προάστεια, προς Ασπρόπυργο μεριά. Νομίζω ότι ανήκει στον δήμο Χαϊδαρίου, αλλά θα σας γελάσω. Μεγάλη έκταση, δεντροφυτεμένη, όμορφο πάρκο γενικά. Πουλάκια κελαηδάνε, συντριβάνια τρέχουν. Όλα καλά. Μέχρι… μέχρι που αντικρίζεις το κτίριο (τουλάχιστον το κτίριο στο οποίο έκανα μάθημα). Η απόλυτη εγκατάλειψη.

Υποτίθεται ότι το νοσοκομείο επέζησε του σεισμού χωρίς γρατζουνιά, αλλά το κτίριο χτίστηκε γύρω στο 1880, από ό,τι μας είπαν, και είναι εμφανέστατο ότι έκτοτε δεν έχει ανακαινιστεί. Ξεφλουδισμένοι τοίχοι, παλιά έπιπλα, μια μυρωδιά “ανθρώπινων βιολογικών προϊόντων” στο χώρο και το βασικότερο… ουρλιαχτα. Ουρλιαχτά αρκετά τρομακτικά την νύχτα φαντάζομαι, ουρλιαχτά από σχιζοφρενείς τροφίμους που βλέπουν οράματα ή εφιάλτες, ή που απλά τους ήρθε να ουρλιάξουν ή επειδή η νοσοκόμα είναι “βαλτή” και θέλει να τους δηλητηριάσει. Ήταν μεγάλο σοκ στην αρχή, άσχετα αν όλοι το παίζαμε κουλ. Μετά, σταδιακά, το συνηθίζεις και αρχίζεις να το αγνοείς. Ίσως μέχρι να δούμε κάποιον να ουρλιάζει μπροστά μας…

Γνωρίσαμε σήμερα την κόρη του Θεού. Σε ηλικία 4 ετών την πήγανε στο σπίτι του, ένα σπίτι που αιωρείται στα ανοικτά των Κυθήρων. Αλλά θέλει ο παπάς του χωριού να την βγάλει τρελή, γιατί την μισεί. Την κυνηγάει. Βρίσκεται παντού (σαν τα Jumbo ένα πράμα). Είναι περίεργο πως ένα από τα συνηθέστερα παραληρήματα αφορά στον Θεό. Έχει κάποια σχέση, σε κάποιο επίπεδο, η τρέλα με την θρησκοληψία; Και ενώ μπορώ άνετα να πω ότι η Ελένη Λουκά χρήζει νοσηλείας αναμφισβήτητα, δεν μπορώ να πω το ίδιο για την γιαγιά μου. Ίσως επειδή κριτήριο για να μπει κάποιος στο ψυχιατρείο είναι ότι πρέπει να συμπεριφέρεται παράλογα. Εννοώ ότι μπορεί κάποιος να έχει ότι τρέλα μπορεί να φανταστεί, αλλά αν αυτό δεν το εκφράζει με την συμπεριφορά του, τότε δεν μας ενδιαφέρει. Σε κάποιο βαθμό εξάλλου, όλοι έχουμε παράλογες ιδέες. Αυτό που διαφέρει είναι το πως αυτές οι ιδέες επηρεάζουν την ζωή μας. Αλλά τότε, μήπως η ιδέα της θρησκείας είνα παράλογη από μόνη της και απλά ο σχιζοφρενής αλλάζει την συμπεριφορά του βάσει αυτής; Θα μου πείτε ότι δεν πιστεύουν όλοι ότι είναι ο Θεός ή ο γιος/κόρη του Θεού. Υπό μια έννοια δεκτό, αλλά πόσο διαφέρει αυτός που λέει ότι είναι γιος του Θεού, από αυτόν που λέει ότι είμαστε όλοι παιδιά του και του μιλάει (προσευχή). Από την άλλη, υπάρχει και μια γνωστή ρήση “Αν μιλάς στον Θεό, προσεύχεσαι. Αν σου απαντήσει, είσαι τρελός”. Αλλά και στους προφήτες δεν απάντησε ο Θεός; Δεν ξέρω…

Ίσως αυτό που μας σόκαρε περισσότερο πάντως ήταν η γνωριμία μας με τον πρώτο επικίνδυνο ψυχασθενή. Μια γυναίκα που αποπειράθηκε ενώ ήταν στο νοσοκομείο να στραγγαλίσει τους άλλους ασθενείς γιατί έβλεπε στα πρόσωπά τους κόκκινα τέρατα. Μας είπαν ότι η συγκεκριμένη γυναίκα βλέπει συχνά οράματα και στα πρόσωπα των φοιτητών που την βλέπουν. Οι ψυχίατροι ήταν πολύ κουλ με το θέμα και δεν τρέχει τίποτε και ειναι ασφαλής κτλ κτλ. Ας ελπίσουμε να έχουν δίκιο…. Μπρρρ….