Σπιτάκι

Τέταρτη μέρα στη χώρα, και προσπαθώ ακόμα να πιάσω το σφυγμό της. Διαβάζω τις εφημερίδες, τα πολιτικά blog, βλέπω τηλεόραση. Τι ακριβώς πιστεύει ο μέσος Αμερικάνος αυτή τη στιγμή για τη Κατρίνα; Για την κατάσταση, για τα θύματα, για τους χειρισμούς της κυβέρνησης; Τι κάνουν, τι δείχνουν τα media;

Ο Σπασίκλας βλέπει John Stewart και πιστεύει πως ίσως να ήρθε η ώρα του Bush. Δυστηχώς ο Stewart λέει πολλά πράγματα έξω από τα δόντια εδώ και πολύ, πολύ καιρό, και το ότι τα λέει τώρα δε σημαίνει πολλά. Μπορούμε να κοιτάξουμε και τα δημογραφικά στοιχεία των θεατών του, για να δούμε ποιούς επηρεάζει, αν και το ότι βλέπουν Stewart ήδη τα λέει όλα.

Το θέμα είναι τι κάνουν τα υπόλοιπα media, και συγκεκριμένα πολύ σημαντικό είναι το τι κάνει το Fox News. Και συγκεκριμένα, αυτή ακριβώς τη στιγμή στο Fox είναι ένας Ρεπουμπλικάνος Senator που μόλις είπε “there is no excuse for trying to score political points right now,” και “my gosh, I understand people wanting to lash out for a bit, but there comes a time when you have to realize people are just doing everything they possibly can.” Και όχι, ο παρουσιαστής δεν του λέει τίποτα.

Η κυβέρνηση του Bush έχει βάλει ένα σωρό άσχετους σε σημαντικές θέσεις, λόγω πολιτικών διασυνδέσεων. Ένας από αυτούς ήταν ο Brown, αλλά και άλλοι στην FEMA. Μπάτσοι από γύρω πόλεις δεν αφήσαν κόσμο να φύγει με τα πόδια, ενώ δεν υπήρξε κάποια προσπάθεια για να μεταφέρουν όσους δεν είχαν δικό τους αμάξι.

Με όλα αυτά να συμβαίνουν, είναι προφανές πως θα υπάρξει οργή και προσπάθεια να αποδοθούν ευθήνες.

Το θέμα είναι ποιοί και τι θα πούνε, και για πόσο. Μη ξεχνάμε πως η Αμερική δεν είναι μια μεγάλη χώρα γεμάτη με brainwashed ηλίθιους που ακούνε ότι τους λέει η τηλεόραση τους. Ούτε και είναι όλα τα media τραγικά, προφανώς. Το θέμα είναι ποιός διαβάζει τι. Αν ο μέσος Αμερικάνος βλέπει μόνο Fox για τα νέα του, πως να καταλάβει πως υπάρχουν πραγματικά προβλήματα και ευθήνη;

Α, τώρα στο Fox είναι διάφοροι τυπάδες. Δεν είναι Ελλάδα, οπότε δυστηχώς δε βλέπω 7 παράθυρα μπροστά μου. Πάντως υπάρχει και ‘δω λίγο διαφωνία, και υπάρχει ένας τρελό-νότιος αντί-εξουσιαστής και αντί-κυβερνητικός. Ωρίεται πως η κυβέρνηση δεν τους αφήνει να γυρίσουνε στη Νέα Ορλεάνη, πως θα έπρεπε να τους αφήσουν να γυρίσουν και να αφήσουν τους ιδιώτες να την ξαναστήσουν. Α, “for profit.” Φυσικά, αυτός φαίνεται να ανήκει στους τρελό-federalists, που δεν θα τα πάρουν ποτέ υπερβολικά με τα λάθη μιας κυβέρνησης, γιατί πιστεύουν πως οποιαδήποτε κυβέρνηση είναι απαράδεκτη, και δε πρέπει να μπλέκεται στις υποθέσεις τους. Άλλο ένα σημαντικό Fox demographic.

Οπότε θα αλλάξει τίποτα; Οι Αμερικάνοι γενικά (όπως όλοι μας έως ένα σημείο, για να μη τα παραλέμε κιόλας) ενδιαφέρονται πολύ περισσότερο για το τι γίνεται στη χώρα τους, παρά αλλού στον κόσμο. (Και ειδικότερα για το τι γίνεται στον μικρόκοσμο τους, αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση.) Θα κοστίσει λοιπόν η απαράδεκτη ανικανότητα της κυβέρνησης παραπάνω αυτή τη στιγμή;

Νομίζω πως κάποιος που δεν έχει ζήσει στην Αμερική δε μπορεί να καταλάβει ακριβώς πόσο χάλια είναι το τυπικό ρεπορτάζ εδώ. Το θέμα είναι πως υπάρχει υπερβολικό political correctness στο ρεπορτάζ. Υπερβολική προσπάθεια για ευγένεια και αντικειμενικότητα. Υπάρχει υπερβολικό he-said-she-said. (Τουλάχιστον όταν μιλάμε για τους Ρεπουμπλικάνους, γιατί φυσικά ξέρετε όλοι πως τα media είναι τρελό-liberals, σωστά; Οπότε στους liberals μπορούμε να τα χώνουμε με πιότερο righteous fury.)

Να δώσω μερικά παραδείγματα. Όταν είχαμε τα debates πριν τις πρόσφατες εκλογές, στο τρίτο debate μιλούσαν για το τι θα κάνει ο καθένας με το budget. Ο Kerry είχε τα σχέδια του, τα οποία δε δουλεύαν ακριβώς. Του λείπανε ουσιαστικά αρκετά εκατομμύρια για να ισορροπήσει την αριθμητική του, αλλά τουλάχιστον είχε αριθμητική. Είχε σχέδιο, και δεν έχανε πάρα πολύ. Ο Bush αρκέστηκε στο να βρίζει το σχέδιο του Kerry. Ο παρουσιαστής τους έβαλε να απαντήσουν και πάλι την ερώτηση, δύο φορές, γιατί πίστευε πως ήταν σημαντική και δεν είχε απαντηθεί καλά, ειδικά από τον Bush. Ο Bush πάλι δεν απάντησε, και αρκέστηκε σε γενικότητες του στυλ “μην ανησυχείτε, θα τα καταφέρουμε,” και στο να επιτήθεται στο σχέδιο του Kerry. Και αν πρόσεχε κανείς λίγο όλες τις δηλώσεις που κάναν οι Ρεπουμπλικάνοι, ήταν προφανές ότι δεν είχαν όχι μόνο το παραμικρό σχέδιο, μα ούτε καν την πρόθεση να μειώσουν το απαράδεκτο τους budget deficit. (Λίγο πιο πριν είχαμε την αποθέωση του σοβαρού πολιτικού διαλόγου, τον Arnie να μας λέει να μην ανησυχούμε για το budget, γιατί μόνο αδερφές κάνουν κάτι τέτοιο.) Ε λοιπόν τι λέγαν οι εφημερίδες την επομένη; Όχι και πολλά. Λέγαν πως και οι δύο υποψήφιοι είχαν, πάνω κάτω, τα προβλήματα τους με το budget. Όχι πως ο ένας μπορεί να κάνει 25% λάθος, μα ο άλλος κάνει 100% λάθος (ή ακόμη χειρότερα, ψεύδεται).

Αλλά το αγαπημένο μου παράδειγμα για το πόσο τρελό spin πέφτει στα ίσα, αντρόπιαστα, έχει να κάνει με τον Rove και την υπόθεση Plame. Όταν βγήκε, επιτέλους, πως όντως ο leaker ήταν ο Rove, αρχίσαν οι δικηγορίστικες άμυνες. Την επομένη, στο Fox, μιλούσαν οι pundits. “Look, the bottom line is, he never used her named.” Στα ίσα. Λες και έχει σημασία. True to the letter, not to the spirit. Ο δικηγόρος του Rove μπορεί να τα λέει αυτά, αλλά όχι και οι ειδήσεις. Όχι η ‘πολιτική συζήτηση.’ Αν δεν διαβάζεις τα νέα, αν δεν παρακολουθείς την υπόθεση, και ακούσεις αυτό το πράγμα, τι ακριβώς θα πιστέψεις; Μα φυσικά πως o καημένος είναι αθώος. Πως οι άλλοι έχουν τα δικηγορίστικα, ηλίθια επιχειρήματα. (Ναι, ο μέσος Αμερικάνος δεν σκέφτεται πάρα πολύ. Έχει κάποια news sources που εμπιστεύεται, και ως επί το πλείστον αυτό κάνει.)

Το κλασσικό υποθετικό παράδειγμα, για να τελειώνουμε, είναι πως αν ο Bush έβγαινε και έλεγε πως η γη είναι επίπεδη, την επομένη οι εφημερίδες θα είχανε ως επικεφαλίδα: “Opinions on shape of earth differ.”

Τέλος πάντων. Οπότε δεν είναι προφανές πως, παρά την εγκληματική αντιμετώπιση της κυβέρνησης, μπορεί και να μη τους κοστίσει πάρα πολύ. Ήδη είχαμε τον πρώτο αποδιοπομπαίο τράγο, τον Brown. Όχι πως δεν του άξιζε να απολυθεί δηλαδή, αλλά το blame game, όπως κοροϊδευτικά το αποκαλεί η κυβέρνηση, δε πρέπει να σταματήσει εκεί. Όχι πως ο Brown απολύθηκε, δηλαδή. Απλώς τον στείλαν πίσω στην Washington, επικεφαλή της FEMA nationally, και όχι στη Νέα Ορλεάνη. Είναι, βλέπετε, κλασσικό στη κυβέρνηση Bush: δεν κάνουν ποτέ λάθος. Δεν είναι πως τα έκανε θάλασσα στη Νέα Ορλεάνη, είναι πως τον χρειάζονται στην Washington επειδή είναι ακόμα hurricane season και μπορεί να συμβεί και κάτι άλλο.

Μπορεί να μην τα καταφέρνουν να κάνουν τίποτα σωστά, μα καταφέρνουν να φανεί πως δεν κάνουν τίποτα λάθος, και πως όλα γίνονται όσο καλύτερα γίνεται. Και ήδη το γυρίσαν στο damage control, με τον τρόπο που ξέρουν καλύτερα.

Τι δείχνουν λοιπόν το Fox και το CNN; Πολλές ιστορίες για μοιρασμένες οικογένειες, Αμερικάνικους ήρωες, πως ακριβώς κάνουν spray-paint τα σπίτια τα units που ψάχνουν για επιζώντες. Όχι και πολλά για ευθήνες. Ίσα ίσα που ακούγεται πως τώρα δεν είναι η στιγμή για τέτοια πράγματα. Και ό,τι ακούγεται έχει να κάνει με τον Brown. Μπορεί να ευθήνεται, μα όπως και στο Abu Graib, μπορεί να γίνει πολύς ντόρος για τους τράγους, μα αυτό δε σημαίνει πως θα έχει επιπτώσεις πιο πάνω. Τέλος, το Fox διαφημίζει την εξής σημερινή εκμπομπή: Political Fallout—The Blame Game Continues. Μόνο εμένα μου φαίνεται περιπαικτικός ο τίτλος;