Σπιτάκι

Σήμερα πέρασα από την γραμματεία της οφθαλμολογίας για να μάθω τον βαθμό μου στο μάθημα, που έδωσα στην εξεταστική του Ιουνίου. Πριν συνεχίσω, πρέπει να σας πω τις περιπέτειες του μαθήματος και πως ο κακόμοιρος ο “φοιτητάκος” φτάνει στα όρια νευρικού κλονισμού όταν μπλέκεται στα γρανάζια του σαλίγκαρου που λέγεται ελληνική γραφειοκρατία. (Και μην ρωτήσετε πως έχει γρανάζια ο σαλίγκαρος… Είναι σαλίγκαρος-ρομπότ, τραβάτε κάνα ζόρι ρε?)

Ιούνιος μήνας δίνουμε το μάθημα. Πέντε θέματα ανάπτυξης. Σχετικά δύσκολη η ομάδα μου, κάναμε ένα μίνι ιατρικό συμβούλιο με την διπλανή μου και τέλος πάντων κάτι γράψαμε. Μετά λοιπόν κάνα δυο βδομάδες ξεκινάμε τον Γολγοθά του να μάθουμε τον καταραμένο βαθμό. Την μια ο τάδε καθηγητής λείπει και δεν έχει βγάλει βαθμούς, την άλλη προηγούνται οι επί πτυχίω για να προλάβουν την ορκωμοσία, την τρίτη η γραμματέας έφυγε διακοπές και δεν έχει βγάλει βαθμολογία, την τέταρτη, η γραμματέας έστειλε τους βαθμούς στο πρωτόκολλο, αλλά το πρωτόκολλο είναι διακοπές. Αυτά συνέβαιναν μέχρι πολύ πρόσφατα.

Όταν όμως η γραμματεία τα έστειλε στο πρωτόκολλο αυτό σήμαινε δύο πράγματα. Πρώτον ότι οι βαθμοί είχαν βγει και δεύτερον ότι βασικά δεν είχες δυνατότητα να δεις το γραπτό για να ζητήσεις επαναβαθμολόγηση και ούτε να το κόψεις, σε περίπτωση που δεν σου άρεσε ο βαθμός σου. Αλλά αν οι βαθμοί είχαν βγει, γιατί δεν τους είχαν τοιχοκολλήσει, ε? Ε? Γιατί, λέει η γραμματέας, ότι ο καθηγητής θεωρεί τους βαθμούς προσωπικά δεδομένα και δεν γίνεται να τοιχοκολληθούν. Ούτε με τα αρχικά ή με τον αριθμό μητρώου μόνο, ώστε να μην καταλαβαίνουμε που ανήκουν? Όχι, βέβαια, ούτε με αυτόν τον τρόπο δεν διασφαλίζεται αυτό το άκρως απόρρητο κρατικό μυστικό. Τώρα βέβαια, θα πει κανείς, ότι όταν πήγαινες να πάρεις τον βαθμό σου βασικά δεν έλεγχε κανείς αν είσαι αυτός που ισχυρίζεσαι (γι’αυτο και προσανατολιζόμουν στο να στείλω τον Κωστή να μάθει τον βαθμό μου για μένα).

Ίσως αν μας τους έλεγε από το τηλέφωνο? Ας υποθέσουμε ότι κάποια στιγμή το σηκώνει το ρημάδι (Πράγμα εξίσου πιθανό με το να πιάσεις το Τζόκερ. Πάω στοίχημα ότι το πρόσφατο 5αρι ήταν 6ετής φοιτητής Ιατρικής Αθήνας), αν λοιπόν το σηκώσει, θα σου πει, ότι ούτε από το τηλέφωνο λέει τους βαθμούς γιατί είναι προσωπικά δεδομένα. Μένει λοιπόν η μόνη εναλλακτική του να πας ο ίδιος στην γραμματεία.

Αλλά όπως μάλλον θα ξέρετε οι τακτικοί αναγνώστες, εγώ έχω ήδη ξεκινήσει την κλινική μου στο Αιγηνήτειο και η οφθαλμολογία είναι στο Γεννηματάς. Δεδομένου ότι δεν μπορώ να υπερβώ την ταχύτητα του φωτός, ότι δεν μπορώ να πω “beam me up, Scotty” και ότι δεν μπορώ να το παίξω David Copperfield ή έστω να φτιάξω την δικιά μου Dolly, έπρεπε να επιλέξω ανάμεσα σε απουσία ή βαθμό. Μεγάλο το δίλημα και επέλεξα να μην κάνω απουσία.

Ευτυχώς σήμερα μας άφησαν νωρίς να φύγουμε οπότε, πρόλαβα και πήγα και έμαθα επιτέλους τον βαθμό μου. Σημειωτέον ότι αν δεν είχα περάσει, το μάθημα το δίναμε στο τέλος του μήνα. Έλεος. Τελικά πήρα 9, pas mal, χαχα, πλάκα κάνω, τέλεια είναι. :) Τώρα θα μου πάρει καμιά εβδομάδα να συνέλθω από την ταλαιπωρία με τους γραμματείς (και φαρισσαίους?), αν και στην σχολή που είμαι θα έπρεπε πλέον να έχω αποκτήσει ανοσία στις ανάγωγες άχρηστες περιορισμένης ευθύνης γραμματείς. Ή μάλλον, όχι στην σχολή, στην χώρα… κρίνοντας και από το τι τραβήξανε τα παιδιά με το ΔΙΚΑΤΣΑ…. oops κακή λέξη, πιπέρι, με το… ΔΟΑΤΑΠ.

Επιφυλάσσομαι να σας διηγηθώ διάφορα τραγελαφικά στο μέλλον. Ίσως σε μια εποχή που θα έχω αφήσει πίσω μου την καταραμένη την Θεραπευτική.