Καθώς η θερινή ραστώνη φτάνει στο τέλος της, καθώς το αυγουστιάτικο φεγγάρι ξεκινάει την πορεία του στη χάση, καθώς θα αρχίσει να κάνει πιο κρύο, θα πρέπει να ξεκινήσω κλινική.
Αχ, πάει το καλοκαίρι. Πρέπει να παραδώσω την εργασία μου και να αρχίσω να διαβάζω για την εξεταστική του Σεπτεμβρίου. Φάρμακα ΙΙ, Ουρολογία και Θεραπευτική. Και παράλληλα, όπως είπα, την κλινική. Ευτυχώς ξεκινάω με Ψυχιατρική. Υποτίθεται ότι δεν είναι τόσο απαιτητική.
Την μισώ αυτή την περίοδο του έτους. Πάντα την μισούσα. Πάντα είχα άγχος όταν ξεκίναγε η χρονιά. Ακόμα και στο δημοτικό όπου έτρεμα στην ιδέα ότι δεν θα μπορέσω να βρω την τάξη μου.
Αααααχ….
Σε καταλαβαίνω απόλυτα Δημήτρη. Για μένα οι καλοκαιρινές διακοπές τελείωναν όταν αφήναμε πίσω το εξοχικό και γυρίζαμε Αθήνα. Θυμάμαι ακόμη να είμαι έξω από το διαμέρισμα, στον διάδρομο με το χαμηλό φωτισμό, να ανοίγει ο πατέρας μου την πόρτα και να μπαίνουμε μέσα στο κατα-σκότεινο διαμέρισμα (το κανονίζαμε και συνήθως έτσι ώστε να φτάνουμε βράδυ Αθήνα). Αυτή η εικόνα του άδειου, σκοτεινού διαμερίσματος, και η γνώση πως σε λίγες μέρες θα άρχιζε το σχολείο, θα έμπαινε ο χειμώνας… άστα να πάνε… Συχνά το ίδιο βράδυ με πιάναν τα κλάμματα από το άγχος!
Μετά πια, μεγάλωσα, μετακομίσαμε και σε μονοκατοικία (οπότε είναι το σπίτι πιο μεγάλο, πιο φωτεινό, λιγότερο καταθληπτικό), μετά από λίγο καιρό έχασαν και οι καλοκαιρινές διακοπές την αίγλη τους (όσο περνάνε τα χρόνια όλο και μικραίνουν, άσε που δεν ορίζονται πια ανάλογα με κάποιο σχολείο για όλους…). Παρά όλα αυτά, μερικές φορές πάλι μου έρχονται δάκρυα στα μάτια όταν νιώθω πως τελειώνουν οι διακοπές μου…
Άααααχ ρε παιδιά, με κάνατε να μαραζώσω.
Πάντος, ρε Δημήτρη, δεν έκανες ούτε 1 μπάνιο φέτος και ούτε διακοπές πήγες!
Έτσι, ότι και αν έκανες, μπορείς να το κάνεις και το χειμώνα, απλός σε μικρότερες δώσεις γιατί θ’έχεις διάβασμα! :D