Guest Blogger — 2M3
Ο Αύγουστος είναι μήνας δύσκολος. Όχι μόνο επειδή εμείς καθόμαστε εδώ ενώ οι άλλοι κάνουν μπάνια, αλλά επειδή οι άλλοι κάνουν μπάνια και δε διαβάζουν αυτά που γράφουμε βαριεστημένοι εδώ. Τα hits πέφτουν, καταποντίζονται, μαζί με το ηθικό ημών (ή υμών) των ανασφαλών. Θέλετε να τα αυξήσετε (τα hits εννοώ!); Πρώτη απλή συμβουλή που δουλεύει πάντα: Κάνετε πολλαπλές επισκέψεις στη σελίδα σας από τον προσωπικό σας υπολογιστή (ένα refresh αρκεί). Αλλά μάλλον (δυστυχώς για σας) είστε ψαγμένος και ενδιαφέρεστε για unique visitors. Και αν είστε ψαγμένος, θα σας νοιάζουν οι daily unique visitors, καθώς θα ξέρετε(;) ότι συνήθως οι συνολικοί είναι απλά το άθροισμα των daily unique και δεν είναι κατ’ ανάγκην διαφορετικοί μεταξύ τους. Τότε λοιπόν έχετε πρόβλημα. Διττώς, αλλά με το επιλύσιμο εκ των δύο θα ασχοληθούμε εδώ.
Στόχος σας ο κλασικός αδειούχος, που μετά από εξαντλητικά μπάνια και διουρητικούς φραπέδες, βρίσκει μια στιγμή να ελέγξει τα emails του στο τελειωμένο internet café του νησιού. Τα ελέγχει, και αν τό ‘χει το μικρόβιο μέσα του, μπαίνει και σε καμιά μπλογκολίστα να τσεκάρει για updates και να διαβάσει ένα-δυο posts. Τόσος είναι ο χρόνος του – η παραλία, η ταβέρνα, το club, πράγματα τέλος πάντων μακράν πιο ενδιαφέροντα του web surfing τον περιμένουν. Ένα-δυο posts, οπότε για να τραβήξετε την προσοχή του θέλετε έναν καλό τίτλο. Και όταν λέω καλό τίτλο, σκεφτείτε πρωτοσέλιδα εφημερίδων. Να μην περιγράφει κατ’ ανάγκη το κείμενό σας, αλλά τουλάχιστον ως τίτλος να είναι ενδιαφέρων για το ευρύ κοινό. Θέλετε να γράψετε για ένα πείραμα παιδοψυχολογίας; Κατοχυρωμένο δικαίωμά σας, αλλά, προς Θεού, μην το ανακοινώσετε περίτρανα. Ένας τίτλος του τύπου «Τι μας λέει ο πιτσιρίκος» θα κρύψει επαρκώς την ουσία τού βαρετού συγγράμματός σας για να κεντρίσει την περιέργεια του μέσου λουόμενου αστού. Δημοσιεύετε μια έρευνα για τους φτερωτούς φίλους μας ή απλά πόσο λυπάστε που βλέπετε πουλάκια σε κλουβάκια; Κανένα πρόβλημα: «Πουλιά μεγάλα και μικρά» ή «Κουρούνα et al υπό τον επιστημονικό φακό» θα προσελκύσουν κάποιους αδέσποτους – ανυποψίαστους για το τι τους περιμένει.
Καλά ως εδώ, αλλά για να γεμίσει το μαγαζί πραγματικά κόσμο πρέπει να προσαρμόσετε ανάλογα και το περιεχόμενο του post. Η μαγική λέξη εδώ είναι meta-blogging. Σχολιάστε άλλους bloggers (από αυτούς με μεγάλη κίνηση εννοείται) – κατά προτίμηση διαφωνήστε μαζί τους, άλλα όσο σας παίρνει, γιατί αλλιώς θα εξαφανιστείτε από τα links της μισής blog-ό-σφαιρας. Αν μπορείτε να βάλετε με αξιόμαχα επιχειρήματα ή (καλύτερα) με τρανταχτούς χαρακτηρισμούς εναντίον προσώπων, τότε πετύχατε το ιδανικό. Αν όχι, είτε επειδή δεν έχετε τα κότσια, είτε επειδή εξαντλήσατε τη μέθοδο και μαλώσατε ήδη με όλους, πιάστε ένα θέμα που συζητούν εν θερμώ σε πολυσύχναστα blogs, βάλτε links στις συζητήσεις και, αν είστε τυχεροί, θα προσελκύσετε τουλάχιστον αυτούς στους οποίους linkάρατε. Αν μάλιστα καταφέρετε και τους εκνευρίσετε και αρχίσουν να σχολιάζουν το post σας, τότε έχετε πετύχει το απόλυτο. Αν είστε αρκετά χαρισματικοί (αλλά τότε μάλλον δε θα τα διαβάζατε αυτά, έτσι δεν είναι;), ίσως μπορείτε και εσείς να ξεκινήσετε ένα θέμα το οποίο να γίνει hit και να προσελκύσει hits και links από άλλους. Κάντε πλάκα – ενίοτε και χοντρή – χωρίς όμως να το αποσαφηνίσετε εξ’ αρχής. Αφού προκαλέσετε θύελλα, μπορείτε ανά πάσα στιγμή εκ του ασφαλούς να τραβηχτείτε.
Από εδώ και πέρα μπαίνουμε στις λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά μεταξύ ενός απλά καλού και ενός κορυφαίου blog από άποψη visitors. Το timing: Έχετε κάτι καλό να πείτε; Αποφύγετε πάση θυσία τα Σαββατοκύριακα, τις μεγάλες αργίες (ειδικά Δεκαπενταύγουστο) και τις πολύ πρωινές ώρες. Δείτε τα στατιστικά σας και ποστάρετε τις πιο δημοφιλείς μέρες και ώρες. Το προφίλ σας: Έχετε κυρίως users από modem; Τότε η IP τους αλλάζει κάθε φορά που συνδέονται, οπότε μπορεί να αντιστοιχούν σε πολλαπλούς “unique” επισκέπτες μέσα στην ίδια μέρα. Έχετε κυρίως ADSL users; Τότε μάλλον το περιεχόμενό σας είναι πολύ τεχνικό – μη γράφετε μόνο για τεχνολογία. Γράψτε κάτι για την πολύ προσωπική σας ζωή. Οι διασυνδέσεις σας: Επιστρατέψτε συγγενείς και φίλους να σας διαβάζουν, βάλτε links σε posts σας σε forums, χαρτάκια στη Δέλτα της γειτονιάς, σε κολώνες, σε τοίχους, σε λεωφορεία και μετρό. Τα keywords: Θέλετε να σας βρίσκουν από το google; Αν είστε άσημος, μάλλον δε θα ψάξουν με το όνομά σας. Εισάγετε εμβόλιμα στα κείμενά σας λέξεις δημοφιλείς στις αναζητήσεις (κάτι θα σκεφτείτε…). Ειδικά αν είναι ξένες, ανοίγει ο δρόμος για παγκόσμια επιτυχία.
Τα πήρατε στα σοβαρά, τα δοκιμάσατε και δεν καταφέρατε να ανεβάσετε τα hits σας; Παρηγορηθείτε – τουλάχιστον ανεβάσατε τα δικά μας…
Να΄σαι καλά βρε παιδί, με έσωσες, και πάνω που ετοιμαζόμουν να ξοδευτώ για να προσλάβω τον Χατζηστεφάνου να μας ανεβάσει την επισκεψιμότητα… Τσ, τσ, με έσωσες…
Αν θέλεις πάντως να μου γράψεις τη βιογραφία θέλει πολύ κόπο ακόμη, προσπάθησε όμως, δε χάνεις τίποτα.
Χαχαχα, μπράβο ρε 2M3, μας χρειαζότανε κάτι τέτοιο.
Μια και δε σου είναι και πολύ εύκολο να αρχίσεις να μοιράζεις τα χαρτάκια στο μετρό, θα αναλάβω εγώ.
“Μλόοοοοοογκ, εδώ το καλό μπλόοοοοογκ!!!”
Με τη μόνη διαφορά Θανάση μου πως τα κείμενά μου που φωτογραφίζεις έχουν ημερομηνία Ιουνίου και Ιουλίου κι όχι Αυγούστου (για να ανέβουν τα hits). Μάλλον λιβελογράφημα πήγες κι εσύ για την πάρτη μου να γράψεις και σου βγήκε αυτοβιογραφία.
Τέλος πάντων, ο Μήτσος έχει μεγάλη καρδιά κι όλους σας αγαπά. Κι εσένα, και τον Πιτσιρίκο, και τον Αγαμέμνονα με τους μπρατσαράδες πως τον λέγανε κι όλους. Κι αν ποτέ πιστέψετε πως έχετε κάποιο λογικό και ρεαλιστικό επιχείρημα εναντίον μου πολύ ευχαρίστως να το συζητήσουμε.
Αλλιώς, το να θεωρείτε κάθε αρνητική γνώμη για τις πράξεις σας πως “είναι θέμα ανταγωνισμού”, “ανεβάζει τα hits” κλπ είναι δικαίωμά σας να το πιστεύετε. Οπως πολλοί άνθρωποι πιστεύουν πως είναι Ναπολέοντες, Μεγαλέξανδροι, Βούδες κλπ (σε ένα ωραίο μαγαζί με μεγάλη αυλή και πολλά δέντρα).
Μήτσος, όβερ.
Sorry ρε Μήτσο μου που θα σε στενοχωρήσω, αλλά η πρώτη φορά που μπήκα στο blog σου είναι σήμερα - ΑΦΟΥ διάβασα το σχόλιό σου. Και επειδή δεν έψαξα και πολύ, δε βρήκα και τα κείμενα που λες. Όπως και να έχει, εγώ το πήγαινα για αυτοβιογραφία και μου βγήκε λιβελογράφημα που φωτογραφίζει κείμενα που ποτέ μου δε διάβασα…
Καλά, σόρρυ τότε από πάρτη μου, ή έχω μανία καταδίωξης ή απλώς με δουλεύεις. Δε πειράζει, όλοι αδέρφια είμαστε, παίξε μπάλα κι ας χάσουμε. Σόρρυ επίσης που σε ανάγκασα να χάσεις 1,5 λεπτό από τον πολύτιμο χρόνο σου στον ΚΑΦΕΝΕ, δεν το έκανα για να αυξήσω τα χιτς, αλήθεια σου λέω. Τα κείμενά μου που φωτογραφίζεις πάντως είναι το ένα για τον Πιτσιρίκο (όχι για τις απόψεις του και τον τρόπο που εκφράζεται που εγώ τον θεωρώ τον Τζέντλεμαν των ελληνικών Μπλόγκς αλλά για τη μανία του για τα χιτς) και το άλλο για το συγχωριανό μου τον Αγησίλαο που έγραψε κάτι για κάποιους ανθρώπους και με στενοχώρησε, μετά έγραψα εγώ κάτι γι αυτόν που έγραψε κάτι και τον στενοχώρησα επίσης και μετά έφυγε θυμωμένος για διακοπές. Αν μία στις χίλιες δεν με δουλεύεις βρες τα κείμενα και θα δεις το κληρονομικό χάρισμα που έχεις να φωτογραφίζεις πράγματα που δεν έχεις δει. Αν με δουλεύεις ψιλό γαζί δε τρέχει τίποτε, συνέχισε την πορεία σου στον πλανήτη Γη κι αν ποτέ οι τροχιές μας συναντηθούνε κερνάμε γκαϊφέ (κακία πάντως ΔΕΝ κρατάμε, αυτό ξεκάθαρο, όμως τη γνώμη μας θα τη λέμε σα γεροπαράξενοι που είμαστε).
Φταααααα….
:-))
Μήτσο σού βγάζω το καπέλο - με το τελευταίο σχόλιο βάζεις τα πράγματα στη θέση τους. Όχι πως με πείραξαν τα προηγούμενα, γιατί όλες οι γνώμες ευπρόσδεκτες είναι και οι παρεξηγήσεις αυξάνουν τα hits (χι, χι) αλλά παρ’ όλα αυτά προτιμώ να τις αποφεύγω.
Στην ουσία τώρα: Δε σε δουλεύω. Αφιέρωσα στον καφενέ πάνω από 1.5 λεπτό, χρόνο που δε θεωρώ χαμένο. Τα είδα τα κείμενά στα οποία αναφέρεσαι τελικά και πράγματι έχω κληρονομικό χάρισμα ως φαίνεται, αν και το κείμενο (όπως λες και εσύ παραπάνω) το έγραψα κυρίως ως αυτοσαρκαστικό. Όπως όταν ένα κείμενό μου για την ανωνυμία θεωρήθηκε σχόλιο σε ένα του Τσαραγκουσιάνου, παρότι ήταν προγενέστερο. Ευχαριστώ για τον καφέ, αλλά δεν πίνω - μπορώ όμως να στον πω, κατά τα φαινόμενα. Παρά ταύτα στο καφενείο σου θα συχνάζω για την παρέα…