Η ώρα ήταν 5:08μμ. Το τρένο για το αεροδρόμιο θα πέρναγε 5:10μμ. Αρχίζω να τρέχω λοιπόν.
Και μετά σκέφτομαι. Κάνει ζέστη, αλλά όχι και τόση ζέστη. Τρέχω στο μετρό, και είμαι καταιδρωμένος. Καλοξυρισμένος δεν είμαι. Μαυρομάλλης. Και σέρνω με μανία ένα τεράστιο κόκκινο σακ-βουαγιάζ. Το γυρνάω στο περπάτημα. Να ‘χουμε το κεφάλι μας ήσυχο (ή τουλάχιστον ατρύπητο).
Από την άλλη βέβαια, θα ‘ταν τρομακτικά εύκολο το τεράστιο μου κόκκινο σακ-βουαγιάζ να ήταν γεμάτο εκρηκτικά. Δεν είναι δα πως με σταμάτησε κανείς. Το ίδιο πρέπει να σκεφτόντουσαν και διάφοροι συνεπιβάτες μου, γιατί μερικοί με κοιτάζανε λίγο περίεργα.
Γενικώς μου φαίνεται, έχουμε πρόβλημα.
0 Responses to “Τρομοκρατία”