Guest Blogger — 2M3
Δε μου αρέσει να συγχέω τους ανθρώπους (ως προσωπικότητες) με τα έργα τους (νοούμενα ως δημιουργήματα). Το να κάνει όμως ένας διάσημος αρχιτέκτονας το κορυφαίο του κτίριο σε μια χώρα του δεύτερου (τουλάχιστον) κόσμου εν καιρώ πολέμου ίσως επιτρέπει να του συγχωρεθούν πολλές ατασθαλίες στον προσωπικό του βίο.
Έτσι τουλάχιστον θέλησε να μας τα παρουσιάσει ο μόνος (εξώγαμος) γιος του στη σχετική ταινία. Και τα κατάφερε αρκετά καλά. Δίχως να είναι κορυφαία, έχει κάποιες κορυφαίες στιγμές – τόσο σκηνοθετικά όσο και ουσιαστικά.
Καθένας από αυτούς που μιλούν για τον Kahn εμφανίζεται μόνο μια φορά στην ταινία – αναφέρεται σε ένα κομμάτι της ζωής του: ωραίο – δίνει δομή, της οποίας στερούνται συχνά τα ντοκιμαντέρ. Η παρουσία του γιου του ως σκηνοθέτη δίνει προσωπικό τόνο στην καταγραφή των γεγονότων, συναισθηματικά φορτισμένο και μοιραία λιγότερο αντικειμενικό: στο όριο μεταξύ βιογραφίας και αυτοβιογραφίας. Τελικώς, στον πατέρα του δίνει άφεση αμαρτιών και σε μας όνειρα: να επισκεφτούμε το Bangladesh…
Τη Dhaka. Το κοινοβούλιο. Ο Kahn ήθελε να φτιάχνει μνημεία – κτίρια απροσδιορίστου ηλικίας. Στη Dhaka το κατάφερε. Στις λεπτομέρειες τα χαλάμε: ελλείψει πόρων κάποια υλικά αντικαταστάθηκαν, χειροτέρεψε και η ποιότητα κατασκευής (πέθανε και ο Kahn εν τω μεταξύ). Στην πρακτικότητα μέτρια: οι διάδρομοι τεράστιοι, τα δωμάτια σχετικά μικρά (ο δεύτερος κόσμος μοιραία βρήκε τη λύση…). Ο προϋπολογισμός δεκαπλασιάστηκε (ίσως γι’ αυτό χρειάστηκε να ταξιδέψει ως το Bangladesh ο αρχιτέκτονας, αν και άλλοι δε χρειάστηκε να πάνε τόσο μακριά…). Τόσα χρήματα, ενώ οι άνθρωποι πεινούσαν, θα σπεύσει ο σκεπτικιστής. Τόσα χρήματα για το όραμα για το οποίο διψούσαν, θα αντιτάξω. Ακόμα και όσοι πεινάνε δικαιούνται κάτι ανώτερο από την πεζή και άθλια (συχνά) καθημερινότητά τους. Και τα συσσίτια δε χτίζουν όνειρα. Από την άλλη, θα μου πείτε, διατηρούν στη ζωή τους ανθρώπους που τα έχουν. Δεν ξέρω. Δεν έχω πεινάσει και δεν ξέρω. Και αν δεν ήταν ο Kahn και το κοινοβούλιό του δε θα ήξερα ούτε για το Bangladesh και τους ανθρώπους που πεινάνε…
ΥΓ. Μου βγήκε λίγο διαφορετικό αυτό το post από ό,τι ήθελα (ας όψεται ο απροσδόκητος εσωτερικός αντίλογος): Δεν κατάφερα να στριμώξω κινηματογράφο, πείνα και υψηλή αισθητική, οπότε χρωστώ στη Dhaka και ένα επόμενο…
0 Responses to “My Architect (2003)”