Μέχρι πριν κάποιους μήνες τα πάντα έδειχναν ότι η Μέρκελ πήγαινε για μια πολύ άνετη νίκη. Τον τελευταίο καιρό τα ΜΜΕ λένε ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει και ότι ρόλο κλειδί θα παίξει ο Λαφοντέν, ενώ δεν αποκλείεται να χρειαστεί να δούμε μια συμμαχία μεταξύ Μέρκελ-Σρέντερ. Το ενδεχόμενο αυτό, ο γερμανός “Μητσικώστας” το εχει διακομωδήσει πολύ. Το Mega πρόσφατα έδειξε πλάνα από μια τέτοια εκπομπη.
Γιατί όμως συμβαίνουν αυτά; Ο Σρέντερ, με μακάβρια αφορμή τα γεγονόντα του Λονδίνου μπόρεσε να ξαναπαίξει το χαρτί του Ιράκ. Η μη συμμετοχή της Γερμανίας στον πόλεμο οφείλεται βασικά σε επιλογή του Φίσερ, αλλά λόγω της συμμαχίας επωφελούνται και οι δύο. Πολλοί βασικά έλεγαν ότι ο Φίσερ στις εκλογές αυτές θα βγει πολύ ενισχυμενός και αν καταφέρει να κάνει κυβέρνηση η συμμαχία τους, θα ζητήσει αρκετά περισσότερα υπουργεία. Δικαίως.
Εξάλλου, απ’οτι διάβαζα και στο CNN, η Μέρκελ δεν κάνει γκελ στο λαό. Ανατολικογερμανίδα προτεστάντης, δεν έχει το απαραίτητο προφίλ για την καγκελαρία. Έτσι λένε τουλάχιστον οι δημοσκοπήσεις. Γι’αυτό και έχει αποφύγει σε γενικές γραμμές την δημόσια αντιπαράθεση και τα debate με τον Σρέντερ.
Από την άλλη πλευρά, απ’ότι φαίνεται ο Στόιμπερ πρέπει να είναι τραγικά ηλίθιος.
Azrai, με πρόλαβες. Ήθελα να ανεβάσω σχετικό post. Που λες, αυτή η δήλωση του Στόιμπερ αναδεικνύει την έπαρση των Βαβαρών, και ειδικότερα των χριστιανοδημοκρατών Βαβαρών.
Να διευκρινίσω εδώ για τους μη κατέχοντες το θέμα πως στο κρατίδιο της Βαβαρίας οι Χριστιανοδημοκράτες έχουν δικιά τους παραλλαγή της CDU που λέγεται CSU και της οποίας πρόεδρος είναι ο Στόιμπερ. Δεν υπάρχει ουσιαστικός λόγος ύπαρξης αυτού του κόμματος εκτός του ακόλουθου: “Είμαστε Βαβαροί και απλά δε μπορούμε να έχουμε το ίδιο χριστιανοδημοκρατικό κόμμα με την υπόλοιπη Γερμανία (και άρα τον ίδιο πρόεδρο!)”. Τα 2 κόμματα είναι πάντα μαζί στις πανγερμανικές εκλογές.
Η CSU δεν έχει χάσει ποτέ τις τοπικές εκλογές μετά τον πόλεμο. Κερδίζει πάντα με ποσοστό πάνω από 50%. Η πρωτεύουσα όμως, το Μόναχο, ψηφίζει πάντα αριστερά (SPD + Πράσινους).
Ο Λαφοντέν είναι κάτι σαν τη Γερμανική εκδοχή του Αλαβάνου. Τους δεξιούς Γερμανούς τους σηκώνεται η τρίχα με την ιδέα μόνο πως αυτός ο άνθρωπος θα μπορούσε να επηρεάσει την οικονομική πολιτική της χώρας.
Το πιθανότερο είναι πως λόγω της εντυπωσιακής επανόδου του Λαφοντέν ισχυροποιείται το ενδεχόμενο μιας κυβέρνησης του “μεγάλου συνασπισμού”, δηλ. SPD με CDU (Σαν να λέμε ΠΑΣΟΚ με ΝΔ δηλ.). Κατά τη γνώμη μου, αυτό θα ήταν ό,τι χειρότερο για τη Γερμανία τώρα. Μια τέτοια κυβέρνηση θα είναι σχιζοφρενής και δε θα μπορέσει να αντεπεξέλθει στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα. Αυτό θα επηρεάσει την ΕΕ και εμμέσως και εμάς.
Ναι, συμφωνω. Βασικά δεν μπορώ να φανταστώ πως θα μπορούσαν να συνεργαστούν αφού έχουν σε γενικές γραμμές πολύ λίγες κοινές πολιτικές. Δεν νομιίζω οτι είναι πολύ σοβαρό το σενάριο, αλλά αν έρθουν έτσι τα πράγματα που είναι η μόνη λύση από ένα πολιτικό αδιέξοδο, θα έχει πραγματικά πολύ ενδιαφέρον.
Τώρα για τους Βαυαρούς, βασικά δεν ήξερα ότι το CSU δεν έχει ουσιαστική διαφορά από το CDU. Είχα την εντύπωση ότι ο Στόιμπερ είναι ένας γερμανός Καρατζαφέρης ή έστω Σαμαράς.
Επίσης δεν ξέρω αν είδες τα άρθρα που έκανα link αλλά σε ένα από αυτά λέει ότι στην Σαξονία και το Σαξε-κάτι ο Λαφοντέν συγκεντρώνει εκπληκτικά τεράστια ποσοστά από τους νοσταλγούς της Αν. Γερμανίας… Ίσως πρέπει να κάνω ένα post ακόμα για το φαινόμενο αυτό των νοσταλγών. Τέλος πάντων ο Λαφοντέν έχει την πιθανότητα πραγματικά να παίξει τον ρόλο κλειδί και σε ένα βαθμό ο Στόιμπερ έχει δίκιο σε αυτά που λέει, απλά είναι ο τρόπος που τα λέει. ;) Είναι σαν να προκαλεί αυτή τη στιγμη τους ανατολικογερμανούς να ψηφίσουν τον Λαφοντέν απλά για να την σπάσουν στον Στόιμπερ.
Εντάξει. Περι ορέξεως κολοκυθόπιτα. Δεν είμαι το πνεύμα αντιλογίας που θα πει κάτι μόνο και μόνο για να διαφωνήσει, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση δηλώνω πως είμαι με το στρατόπεδο του κ. Stoiber και όχι μόνο. Πιστεύω πως ο εν λόγω κύριος έχει εν μέρει δίκιο. Εντάξει. Οι Βαυαροί δεν είναι υψηλότερης νοημοσύνης άνθρωποι από τους υπόλοιπους αλλα οι Ανατολικογερμανοί είναι όντως άνθρωποι χαμηλότερης νοητικής στάθμης. Φταίει η DDR, φταίει το οτι δεν ξέρουν τι τους φταίει, οτι δεν ξέρουν ποτέ τι θέλουν, τι να πω. Οι άνθρωποι γενικά είναι για τα μπάζα. Κάτι σαν τους δικούς μας τους παλιοελλαδίτες, κάτω από τ’ αυλάκι που κομπλεξικούς μας ανεβάζουν, κομπλεξικούς μας κατεβάζουν τους Μακεδόνες και όταν δεις το οικογενειακό τους δέντρο, ω μα τη θεια αιμομιξία! Τελος πάντων. Δε θα μιλήσω άλλο για τους πρώην καγκεμπίτες και ηλίθιους πράκτορες της Στάζι.
Για την συμμαχία Χριστιανοδημοκρατών και Σοσιαλιστών έχω να δηλώσω πως θα ήμουν πανευτυχής αν συνέβαινε γιατι πιστεύω, με βάση το ιστορικό παράδειγμα, οτι δηλαδή:
Μία φορά στη μεταπολεμική ιστορία της Γερμανίας υπήρξε αντίστοιχο «προηγούμενο»: ο «μεγάλος συνασπισμός» του χριστιανοδημοκράτη Κουρτ Κίζιγκερ με τον σοσιαλδημοκράτη Βίλι Μπραντ 1966-1969. Ηταν η κυβέρνηση που έθεσε τις βάσεις για την κοινωνική φιλελευθεροποίηση και το δημοκρατικό άνοιγμα της μεταπολεμικής Γερμανίας. Ηταν εκείνη η κυβέρνηση που έκανε τα πρώτα βήματα της «οστπολιτίκ» και δρομολόγησε τον εκσυγχρονισμό του γερμανικού κυβερνητικού μοντέλου, που ολοκλήρωσε στη συνέχεια η κυβέρνηση του Βίλι Μπραντ με το κεντρώο κόμμα των Φιλελευθέρων.
Ελευθεροτυπία, 1 Αυγούστου 2005
αυτό θα είχε θετικό αποτέλεσμα και θα εβγαζε την Γερμανία από το τέλμα στο οποίο βρίσκεται. Βέβαια θα έπρεπε να βρεθεί Καγκελάριος αφού ο κόσμος έχει κουραστεί από τον Schroder και η Merkel είναι… Ανατολικογερμανίδα. Είδομεν. Κοντός ψαλμός αλληλούια.