Δε λέω πως περισσότερη πληροφορία για τον αγοραστή είναι πάντα καλύτερο. Και σε 3rd degree PD, όπως είναι το παράδειγμα πιο πάνω, κάνω σαφές (ελπίζω) πως το PD μπορεί και να οδηγήσει σε λιγότερη κατανάλωση, και συνεπώς να κάνει κακό. (Αυτή θα ήταν η περίπτωση, ας πούμε, που οι εταιρίες πουλούσαν στο κοσμάκη, και οι Bill Gates της κοινωνίας αγοράζαν ευχάριστα ορδές από αμάξια. Αν αρχίσουν να τους χρεώνουν $1m αυτούς, ενώ συνεχίσουν να χρεώνουν τα ίδια στους άλλους, τότε θα αγοράσουν λιγότερα, και θα ‘ναι λιγότερο χαρούμενοι. Το όλο τεστ είναι κατά πόσο το 3dPD βοηθάει να πέσουν ή να ανέβουν οι τιμές ‘on average.’)

Πάντως στη περίπτωση της μουσικής και των ταινιών, δε βλέπω κάποια αντίστοιχη επιτακτική ανάγκη για μυστικότητα. Δεν είναι δα ότι θα μπορέσουν να μας υπερχρεώσουν αν ξέρουν ότι μας αρέσει κάτι πολύ. Λόγω κοινωνικών πιέσεων, συνήθως αυτά τα πράγματα χρησιμοποιούνται για να ρίξουν τις τιμές επιλεκτικά, όχι το αντίθετο. (Βεβαίως, οι τιμές μπορεί—ψευδώς—να αρχίζουν από απαράδεκτα ψηλά επίπεδα.)

σκεψου την ασφαλιση, αν ξεραμε ακριβως τι μελλον εχει ο καθενας δεν θα υπηρχε ασφαλιση! Αυτοι που ειναι να παθουν καρκινο θα επρεπε να πληρωσουν ακριβως τα εξοδα νοσηλειας τους σε ασφαλιστρα!

φοβαμαι οτι και στις αλλες αγορες μπορει να γινει κατι τετοιο… και βεβαια ειναι μια ερωτηση τι θα κανουν με ολες τις πληροφοριες που μαζευουν.