Τελικά ήρθε η ώρα των διακοπών. Δεν ήμουν σίγουρος πότε και για πόσο θα μπορούσα να γυρίσω, οπότε μέχρι στιγμής δεν είχα κλείσει εισιτήριο. Όταν πήγα να κλείσω χθες, το καλύτερο που μπορούσα να βρω μέσω γραφείου ήταν για $1550, και το καλύτερο που βρήκα από το internet ήταν για $1610. Τιμές ολίγον τι υπερβολικές.
Enter Priceline. Είναι ίσως η εταιρία που άρχισε την όλη ιστορία με τα πολύ φθηνά εισιτήρια τελευταίας στιγμής. Τελικά, φυσικά, δεν έπιασε όπως πιστεύαν όλοι την εποχή της tech-φούσκας, αλλά και πάλι φαίνεται να κάνουν καλές δουλειές.
Η ιδέα ποιά είναι; Οι εταιρίες δε μπορούν να βάζουν τιμές τελευταίας στιγμής στο internet ανά πάσα στιγμή. Αν το κάναν, και οι τιμές ήταν όντως αισθητά φθηνότερες, τότε πολλοί θα περιμέναν μέχρι τη τελευταία στιγμή, και πάντα για την καλύτερη ευκαιρία. Βλέπεις όλες τις εταιρίες, βλέπεις ποιά δε γέμισε το αεροπλάνο της, διαλέγεις και φεύγεις.
Η Priceline κάνει κάτι διαφορετικό. Σου λέει, ‘πες μου που θες να ταξιδέψεις, ποιά μέρα, και μέχρι πόσο είσαι διατεθημένος να πληρώσεις, δώσε μου και τα στοιχεία της πιστωτικής σου, και αν βρω εισιτήριο με οποιαδήποτε από τις τάδε 30 εταιρίες, οποιαδήποτε ώρα στις μέρες που μου λες, για τη τιμή που λες να δώσεις, θα σου το κλείσω αμέσως.’ Οπότε δε βλέπεις ούτε την ώρα, ούτε την εταιρία, μέχρι να είναι πολύ αργά. Και μπορεί και να σε δεχόντουσαν και για λιγότερα, αλλά τι να κάνουμε. Ουσιαστικά πολλά unknowns, και η πιστωτική σου on the line. Περίεργη αίσθηση.
Και όμως, δουλεύει, και αρκετά καλά. Για υπερατλαντικές ειδικά, και συγκεκριμένα προς Ελλάδα, δεν είναι μεγάλο πρόβλημα. Λέει πως θα έχεις μόνο ένα layover, πράγμα που σημαίνει πως θα πετάξεις σίγουρα είτε μέσω NY, είτε μέσω Παρισιού, Μονάχου, Φρανκφούρτης, Μιλάνου ή Στοκχόλμης. Και, αν βρεις, είναι φθηνότερα. Εγώ τους είπα ότι ήθελα να πληρώσω $1300. Το σκέφτηκε αρκετά, αλλά δε βρήκε κάτι. ‘Όμως,’ μου λέει, ‘αν είστε διατεθημένος να πληρώσετε $1380, υπάρχει μια εταιρία αυτή τη στιγμή που θα το δεχθεί.’ Click, done.
Σχεδόν διακόσια δολλάρια λοιπόν λιγότερο από το καλύτερο που βρήκα, και εκείνο ήταν και φοιτητικό. Παραπάνω λοιπόν για έναν οποιονδήποτε ταξιδιώτη. Πάλι τρομακτικά ακριβό, πάνω από ένα μισθό μου, αλλά τι να κάνουμε, τελευταία στιγμή το έκλεισα, Αύγουστος είναι, και θα αλλάξω 10 time zones. Ε, πάνε οι οικονομίες, αλλά ‘ντάξει. Καλοκαίρι!
Φυσικά, για αρκετή ώρα είχα το πλήρως irrational τρόμο, πως το εισιτήριο μου ήταν για κάποιο λόγο δευτεροκλασσάτο, περίεργο. Τέλος πάντων. Αν υπάρξουν όντως προβλήματα, θα σας το πω, αν και όσοι έχουν πετάξει με Priceline εισιτήρια λένε, φυσικά, πως δεν υπάρχει κανένα απολύτως πρόβλημα.
Το μόνο δικό μου πρόβλημα είναι πως μου έλαχε Lufthansa. Δε με πειράζει τόσο που δεν έχουν τις ατομικές οθονούλες, κτλ. Ούτως ή άλλως συνήθως σε τέτοιες μακρινές πτήσεις πέρνω συνήθως καμιά χαζό-νουβέλα να διαβάσω, από αυτές που δε θέλουν πολύ σκέψη, αλλά είναι σχετικά ενδιαφέρουσες και σε κρατάνε λίγο—αρκετά για 10+4+3 βαρετές ώρες.
Το κακό είναι ότι θα πάω μέσω Γερμανίας. Αυτό αφενώς θα μου στερήσει την ετήσια μου επίσκεψη στην όμορφη Αγγλία. Μου αρέσει να περνάω από ‘κει, έστω και για δύο με οχτώ ώρες, και στο αεροδρόμιο, να πέρνω λίγο αέρα Αγγλίας. Να χαζεύω τις εφημερίδες τους σε hard copy, και όχι ηλεκτρονική μορφή. Να ακούω τις προφορές από κοντά, να βλέπω τις φυσιογνωμίες. Να βλέπω τα διάφορα μαγαζάκια, καρικατούρες των αλυσίδων έξω από το Heathrow, τα οποία ήταν μέρος της ζωής μου για τρία χρόνια. Ίσως όχι τα καλύτερα τρία χρόνια της ζωής μου, δε ξέρω, αλλά σίγουρα μέρος της.
Και, φυσικά, να πάρω το τελευταίο βιβλίο του Terry Pratchett. Τον εξάντλησα όσο ήμουν ακόμη στην Αγγλία, και από τότε, όποτε βγάζει κάτι, το αγοράζω από το Heathrow. Αφενώς είναι πια έθιμο, αφετέρου, τα θέλω πάντα Αγγλικά. Στην Αμερική, δε ξέρω γιατί, αλλά έχουν κάτι πανηλίθια εξώφυλλα. (Συγκρίνετε μεταξύ της Αμερικανικής και Αγγλικής Amazon.) Τη τελευταία φορά που πήγα, βέβαια, το Going Postal, μόλις hardcover, είχε ξεπουληθεί. Δεν πειράζει. Περισσότερα reserves o’ Pratchett, for a torrential day.
ΥΓ. Α, οπότε αντίο από μένα για κανά μήνα. Αθήνα = modem = no surfing. Ε, εκτός αν γίνει τίποτα περίεργο.
Χμμ μάλλον δεν έχεις δει ακόμα αυτό εδώ =)
Πολύ μεγάλη υπόθεση το Ιντερνέτι σε υπερατλαντική πτήση. Αν πετάξεις μέσω Μονάχου (όχι Φρανκφούρτης), ετοιμάσου για guiltless 10ωρο σερφάρισμα.
Αναμένουμε post από τα 30000 πόδια!
Χαχα, λες; Ήδη μου ‘χει κοστίσει αρκετά το ταξίδι, δε ξέρω αν θέλω να προσθέσω άλλα $30 στο λογαριασμό. Άσε που νομίζω πως προτιμώ το πιο low-tech αλλά κλασσικό distraction μιας κακής νουβέλας.
1200 δολλαρια??? πλακα κανεις? πανακριβο! εγω ΝΥ πηγα με 450 και ηταν και πολλα. θα μου πεις
α) καλοκαιρι
β) Ελλαδα (μερος με πολυ ακριβες πτησεις)
παντως μην σε χαλαει τοσο η Γερμανια. Εχει τουλαχιστον Γερμανιδες (σιγουρα καλυτερες απο τις Αγγλιδες). Αν και νταξει στην Φρανκφουρτη δεν βλεπεις και τοοσους Γερμανους γενικα…
ΥΓ 17 ωρες ρε γμτ. παρα πολλες… κατι πρεπει να γινει με κανα νεο Κονκορντ…
Χαχα, που τα είδες τα $1200; $1380!
Τι να κάνουμε… όπως ειπα, είναι Αύγουστος, είναι Ελλάδα, είναι και 10 time zones, σχεδόν στην άλλη άκρη του κόσμου.
Οι τιμές για ΝΥ είναι πολύ καλύτερες. Η απόσταση είναι μεγάλη. Και αν έρθεις και σε low season, και για εδώ δηλαδή δεν είναι τόσο τραγικά τα πράγματα. Αν και τελευταία οι τιμές ανεβαίνουν. Είμαι περίεργος να μάθω πόσο μέρος του κόστους της πτήσης έχει να κάνει με κεροζίνη, και γενικά το correlation μεταξύ τιμών πτήσεων και βενζίνης.
Τώρα για τις Γερμανίδες, είναι μεγάλη συζήτηση : )
Στο median δε ξέρω, ίσως να έχεις δίκιο, πάντως το upper tail του distribution στην Αγγλία είναι πολύ καλό. Είδωμεν. Τι είδωμεν, δηλαδή, λιγότερο από δύο ώρες θα είμαι κάθε φορά στο αεροδρόμιο. Και τελικά πάω μέσω Μονάχου.