Tώρα διάβαζα το μίνι-post του reality tape περί του State of the Blogosphere report του Technorati. Τα συνηθισμένα γενικά, τίποτα το ιδιαίτερο. H Μπλογκόσφαιρα μεγαλώνει.
Μετά όμως κάτι από το editorial στους NYT μου έκανε εντύπωση, ή μάλλον με έβαλε σε σκέψεις.
These days, a surprising number of people write home by posting to their blogs—that is, by writing to everyone on earth.
Είναι ανησυχητικό, γιατί εν μέρει είναι αλήθεια. Με το συμπάθειο, αλλά πάντα έβρισκα λίγο περίεργα τα blog που ουσιαστικά ήταν ημερολόγιο. Το υπόβαθρο του κάθε blog είναι ένα publishing system, κάτι καθαρά τεχνολογικό. Κάτι που δίνει τη δυνατότητα στον καθένα, όσα λίγα και να ξέρει για υπολογιστές, να κάνει ένα καλοσχεδιασμένο site, όπου μπορεί να γράφει, εύκολα και οργανωμένα, για ό,τι θέλει. Δεν έχει κάτι να κάνει per se με την επικοινωνία, με ένα τρόπο γραφής, με κάποια συγκεκριμένη χρήση. Γιατί όμως, συνήθως τουλάχιστο, τείνει να χρησιμοποιείται με συγκεκριμένο τρόπο; Ως blog. Ο όρος και η έννοια του blog ελάχιστα έχουν να κάνουν με την underlying τεχνολογία.
Ας δούμε και τα origins αυτού εδώ του ιστοχώρου. Εν αρχή, υπήρχε μια λίστα από τρία email. Αργότερα, αυτή η λίστα έγινε μια λίστα στα Yahoo groups, και σε κάποια φάση αργότερα έκανε τη μετάβαση στα Google groups. Λίγα άτομα, κλειστό κύκλωμα. Email υπήρχαν και προσωπικά, αλλά τα περισσότερα ήταν αστεία, links σε ενδιαφέροντα άρθρα, κτλ. Σε κάποια φάση, όταν ακόμα δεν υπήρχε το gmail, και το τζάμπα hosting είχε αρχίσει να γίνεται ενοχλητικό, αποφασίσαμε να πάρουμε ένα domain. Αυτό το domain έκατσε άδειο για καιρό, μη προσφέροντας τίποτα παραπάνω από ηλεκτρονικές διευθύνσεις. H ιδέα μου ήρθε αφού ο Λεωνίδας άρχισε το Greek Sport Vanity. Αφού καθόμαστε γενικά και στέλνουμε μπόλικα μη-προσωπικά ενδιαφέροντα πραγματάκια ο ένας στον άλλον ούτως ή άλλως, που πολλά είναι και γενικότερου ενδιαφέροντος, γιατί να μην κάνουμε ένα χάο-blog; Μετακινούμε τα μη-προσωπικά μας εκεί, αξιοποιούμε το Σπιτάκι, και ‘ντάξει, μπορεί να ενδιαφέρουν και κανάν άλλο οι ασυναρτησίες μας.
Και πάλι όμως. Δεν έχει συμβεί άραγε, τους τελευταίους μήνες, να λέω κάτι ενδιαφέρον σε κάποιο φίλο, να το αφήνω σε γενικότητες, και να λέω ‘Ναι κάτσε, θα γράψω ένα post, δες εκεί τις λεπτομέριες.’ Έχει συμβεί. Όχι πολλές φορές, και όχι όταν δεν ήταν κάτι που ήθελα να πω σε αρκετό κόσμο και βαριόμουν να λέω το ίδιο πολλές φορές, κάπως όπως καμιά φορά αρχίζεις ένα email με το sheepish ‘Ναι sorry, τα ‘πα ήδη στον τάδε, βαριέμαι να τα ξαναγράφω, σου κάνω copy-paste.’ Αλλά και πάλι, είναι καλό αυτό για την κοινωνία; Για την επικοινωνία; Ναι, αγγίζεις περισσότερο κόσμο απ’ ότι θα μπορούσαμε να φανταστούμε πριν από δέκα, έστω και πέντε χρόνια. Αλλά το θέμα είναι πως αγγίζεις τον καθένα; Και είναι αυτό αρκετό;
Τέλος πάντων. Πρέπει να επιστρέψω στις τραγελαφικές μου απόπειρες να κανονίσω ένα σωρό εκκρεμότητες μέσα στις επόμενες 54 ώρες.
Τα blogs σαφώς και είναι επικοινωνία (Για ημερολόγιο θα αρκούσε ένας word processor). Εκθέτουμε απόψεις, ενδιαφέροντα, γνώμες που περιμένουμε να τα διαβάσουν κάποιοι και να τα σχολιάσουν. Δεν είναι βέβαια το ίδιο με φίλους με τους οποίους έχεις φυσική επαφή και πίνεις καφέ μαζί τους. Έχεις όμως το φανταστικό πλεονέκτημα πως διευρύνεται απεριόριστα το φάσμα των ανθρώπων με τους οποίους μπορείς να συνδιαλέγεσαι κάτι πού είναι τεχνικά αδύνατο με παραδοσιακές μεθόδους.
Δε βλέπω να επηρεάζονται αυτές οι παραδοσιακές μέθοδοι επικοινωνίας. Απλώς να διευρύνονται. Ο καθένας αποφασίζει μόνος πόσο χρόνο αφιερώνει για τι πράγμα. Δε μας υποχρεώνει κανένας να μπλογκάρουμε…
Αυτά. Πάω τώρα για το ντουσάκι μου επειδή μόλις γύρισα από τη δουλειά. Καλό ταξίδι και καλά να περάσεις στην Ελλάδα. Μη θεωρείς καθόλου απίθανο επίσης να βρείς Terry Pratchett και στα Γερμανικά αεροδρόμια. Δεν τον γνώριζα ως τώρα αλλά το Where’s my cow φαίνεται ότι πρέπει για μένα ;-)
Σε ένα πλανήτη όπου οι κάτοικοί του γράφουν τα μυστικά τους σε δημόσιο μέρος και ενημερώνονται και επικοινωνούν με τρόπο μυστικό που κανείς άλλος δε γνωρίζει ίσως τα Blogs να ήταν ημερολόγια…
Μπορείς να γράφεις τα μυστικά σου δημόσια και να μην τα ξέρει κανείς. Η χρήση του ψευδώνυμου, για παράδειγμα, βοηθάει. Το ιντερνετ αππό την φύση του εγώ πιστεύω ότι είναι ένα απρόσωπο μέσο.
Βοηθάει μεν στην επικοινωνία, αλλά σε μια απρόσωπη μορφή της. Όπως είπες Κωστή, τα προσωπικά μας είναι για το email και το Skype, όχι για το blog. Τουλάχιστον, όχι όλα.