We’ll have a crate of salt with that
Από τον υπότιτλο σημερινού άρθρου του Inquirer περί πειρατίας. Πράγματι κάθε φορά που ακούω πόσο κακή είναι η πειρατία, εκνευρίζομαι με τα νούμερα που δίνονται. Είναι κάπως σα το spam, που υποτίθεται ότι κοστίζει $10 δισεκατομμύρια το χρόνο σε Αμερικάνικες εταιρίες. Σε τέτοιες αναλύσεις, το όλο είναι πολύ λιγότερο από το σύνολο των κομματιών του.
Ακόμα χειρότερα για τα δισεκατομμύρια που ακούμε πως χάνουν οι καημένες δισκογραφικές και το Hollywood. Είμαστε σοβαροί; Πιστεύουν πραγματικά ότι ο κάθε φοιτητής θα μάζευε αρκετή μουσική για να μη χωράει στο iPod του, αν έπρεπε να αγοράζει κανονικά τα cd; Αν αναγκάζαν όλους αυτούς τους πειρατές να αγοράσουν τη μουσική τους, προφανώς δε θα αγοράζαν ούτε το ένα πέμπτο. Λέγεται ελαστικότητα της ζήτησης προς τη τιμή, και είναι αρκετά μεγάλη στο μηδέν.
Εξάλλου, μερικές φορές κάνει και καλό.
οχι τιποτα αλλο αλλα πολυ συχνα εγω κατεβαζω μουσικη και βιντεο που εχω ηδη αλλα τα εχω στην Αθηνα ή στην Βοννη.
και επισης αν ενα κομματι που κατεβασω μαρεσει πολυ, ισως θα παω ναγορασω και το CD (καλα, ισως λεμε :-)