Σπιτάκι

Για να γυρίσουμε σε κάτι πιο ευχάριστο, είπα να σας διηγηθώ κανά δυο ιστορίες.

Χθες ο 2Μ3 μου είπε την ιστορία του που δημιουργήθηκε η Lamborghini. Η Lamborghini που λέτε, παλιά ήταν εταιρία… τρακτέρ. Έφτιαχνε τρακτέρ, και μάλλον έφτιαχνε μπόλικα, γιατί ο Lamborghini, ο ιδιοκτήτης, είχε αρκετά λεφτά και αγόρασε μια Ferrari. Σε κάποια φάση λοιπόν, πήγε και βρήκε τον Enzo Ferrari, να του μιλήσει για το αυτοκίνητο.

“Πολύ ωραίο, καταπληκτικό, αλλά ήθελα να σας μιλήσω για κάποια προβλήματα που έχω με το αμάξι.”

Πριν καλά-καλά μπορέσει να του εξηγήσει τα προβλήματα του, ο Enzo τον κόβει. “To αμάξι είναι μια χαρά. Στον οδηγό είναι το πρόβλημα.” Έτσι λοιπόν ο Lamborghini τα πήρε, και the rest is history.

Αυτή λοιπόν η ιστοριούλα μου θύμησε την ιστορία του πως δημιουργήθηκε το Stanford.

Η ιστορία έχει ως εξής. Μια ωραία μέρα στα τέλη του 19ου αιώνα, ήταν που λέτε στο γραφείο του ο πρόεδρος του Harvard. Μπαίνει μέσα η γραμματέας του σε κάποια φάση, να του δώσει την αλληλογραφία του. Του εξηγεί κιόλας, σταβομουτσουνιάζοντας, πως στον προθάλαμο του περιμένει για να τον δει ένα σχετικά ηλικιωμένο ζευγάρι. Φοράνε απλά σχετικά ρούχα, δεν έχουν ραντεβού, και δεν είναι κάποιοι που η γραμματέας γνωρίζει. “Δε νομίζω πως ταιριάζουν καν στο άλλο Cambridge.” Λέει πως θέλουν κάτι για τον γιό τους.

“Όχου,” λέει ο πρόεδρος, “έχω πολύ δουλειά, δε μπορώ να ασχολούμαι με τον κάθε γονιό. Διώξε τους ή τέλος πάντων άσε να περιμένουν, θα βαρεθούν και θα φύγουν μόνοι τους.” Περνάνε οι ώρες, και στο τέλος της ημέρας, ο πρόεδρος ήθελε να φύγει. Φωνάζει τη γραμματέα. Ακόμα εκεί λέει το ζευγάρι. “Τέλος πάντων, φέρτους μέσα.”

Μπαίνει το ζευγάρι. Φαινόντουσαν όντως απλοί άνθρωποι. “Τι μπορώ να κάνω για σας; Ξέρετε είμαι πολυάσχολος άνθρωπος, και δεν έχω πολύ χρόνο.”

“Αγαπητέ κύριε πρόεδρε, ο γιός μας ήταν φοιτητής εδώ στο Harvard, και του άρεσε πάρα πολύ. Όμως βλέπετε πέθανε πέρσυ. Έτσι σκεφτήκαμε μήπως μπορούσαμε να κάνουμε μια δωρεά προς τιμήν του.”

Αναστενάζει από μέσα του ο πρόεδρος. “Καταλαβαίνω το πόνο σας. Μα καταλαβαίνετε πως δε μπορούμε να αρχίσουμε να βάζουμε μνημεία στον κάθε πεθαμένο μαθητή. Πανεπιστήμιο είμαστε, όχι νεκροταφείο.”

“Όχι, δε καταλάβατε. Σκεφτόμασταν μήπως, ας πούμε, δωρίζαμε ένα κτίριο στο πανεπιστήμιο, να του δώσετε το όνομα του.”

Ο πρόεδρος ξανακοιτά την απλή τους ενδυμασία, βήχει, και τους εξηγεί. “Αγαπητοί μου, καταλαβαίνω την επιθυμία σας, αλλά ξέρετε πόσα λεφτά κοστίζει ένα κτίριο; Ξέρετε πόσα λεφτά στοίχησαν τα κτίρια του πανεπιστημίου;” Και αργά αλλά σταθερά, ρίχνει το τελειοτικό χτύπημα. “Σαράντα εκατομμύρια δολλάρια.”

Το ζευγάρι είναι εμφανώς σοκαρισμένο. Ο πρόεδρος, χαρούμενος που επιτέλους τους έδωσε να καταλάβουν, βυθίζεται στην καρέκλα του. Και τότε, η γυναίκα γυρνάει σκεπτόμενη στον άντρα της. “Αγάπη μου, τότε γιατί δε φτιάχνουμε και ‘μεις ένα δικό μας πανεπιστήμιο;” : ) Το ζευγάρι ήταν οι Stanford.

Δύο origin stories λοιπόν. Φυσικά, έχουν μια σημαντική διαφορά. Η ιστορία της Lamborghini είναι αληθινή, ή τουλάχιστον ο 2Μ3 νομίζει πως έτσι την περιέγραψε πραγματικά ο ίδιος ο Lamborghini, ενώ η ιστορία του Stanford, αν και πολύ πιο cute, δεν είναι παρά μια όμορφη ιστοριούλα. Αν θυμάμαι καλά, και δεν έχω όρεξη να τα ψάχνω τώρα, οι Stanford όντως μιλήσαν με τον πρόεδρο του Harvard, αλλά μόνο και μόνο για συμβουλές. Ο Stanford ήταν ίσως ο πιο δυνατός άντρας στην Καλιφόρνια, όντας ένας από τους τρεις που φέραν τον σιδηρόδρομο από την Ανατολή στην Δύση. Νομίζω ήταν και governor. Ο Leland Stanford Jr ποτέ δεν ήταν φοιτητής στο Harvard. Για την ακρίβεια πέθανε μικρούλης σχετικά, σε διακοπές στην Ευρώπη. Αφού πέθανε, οι γονείς του αποφασίσαν να υιοθετήσουν όλα τα παιδιά της Καλιφόρνια, μεταφορικά φυσικά, ανοίγοντας το Leland Stanford Jr University. (Βέβαια, το Stanford δεν δέχεται ξέρω γω 5% των αποφοίτων των Λυκείων της CA, όπως κάνει πχ το Berkeley. Γι’ αυτό αυτοί βγάζουν τρελά λεφτά, και εμείς έχουμε και μπόλικα κουτορνίθια.) Η φανταστική ιστορία πάντως είναι καλύτερη!