Σπιτάκι

Τη Δευτέρα το πρωί, ανοίγω τον υπολογιστή και πάω στο φόρουμ των φοιτητών Ιατρικής με την ελπίδα ότι κάποιος χριστιανός θα μας έχει ενημερώσει για τίποτε ανακοινώσεις αποτελεσμάτων της εξεταστικής του Ιουνίου. Βλέπετε κοτζάμ Ιατρική Αθήνας δεν έχει αξιωθεί να φτιάξει ένα site για την ενημέρωση των φοιτητών και βασιζόμαστε στην αλληλοβοήθεια του forum.

Για καλή μου τύχη ένας συμφοιτητής είχε γράψει ότι βγήκαν τα αποτελέσματα Ορθοπαιδικής (< ορθό + παιδί, ασχολείται με την ορθή θέση των παιδιών, αρχικά ουσιαστικά ασχολιόταν μόνο με σκολίωση, κύφωση κτλ). Οπότε σκέφτομαι ότι την Τρίτη θα πάω να τα δω.

Ξεκινάω την τρίτη, κατά το μεσημεράκι. Πάω με τα πόδια μέχρι την στάση του λεωφορείου στην Ν. Κηφησιά. Για κακή μου τύχη συνειδητοποιώ ότι δεν έχω εισητήριο αφού είχα ανεβεί στο λεωφορείο. Κανονικά, και επειδή μέχρι το ΚΑΤ είναι μόνο καμιά 10αριά στάσεις, δεν θα χτύπαγα εισητήριο. Τρίτη μεσημέρι με καύσωνα σιγά μην είχε ελεγκτή. Έλα μου όμως που είδα έναν τύπο κοντά στο μηχάνημα με κάτι σαν κλειδάκι. Λέω ελεγκτής είναι, δεν μπορεί. Οπότε τρέχω να κατέβω από το λεωφορείο. Δεν είχα ιδιαίτερη όρεξη να πληρώσω πρόστιμο, προφανώς.

Εκεί λοιπόν, κατεβαίνοντας από το λεωφορείο και ενώ έχω πατήσει στην άκρη του πεζοδρομίου, γλιστράει το πόδι μου προς τα πίσω και παρ’τον κάτω. Πέφτω με το γόνατο και τον αγκώνα στο πεζοδρόμιο, ενώ το δεξί μου χέρι, λόγω αντανακλαστικών, ήταν σε θέση έτοιμο να με στηρίξει και να μην χτυπήσω το κεφάλι μου. Για κακή μου τύχη (το βλέπετε το pattern ή όχι ακόμα;), μπροστά μου ακριβώς ήταν το παγκάκι της στάσης και χτυπάω με μεγάλη δύναμη με το στήθος, πάνω στο παγκάκι. Μου κόβεται η αναπνοή. Απο το τράνταγμα, μου βγήκε όλος ο αέρας και μέχρι να ξαναπάρει μπρος το σύστημα είμαι σε κατάσταση λες και έχω οξεία κρίση άσθματός. Κατεβαίνει ο κόσμος από το λεωφορείο να με βοηθήσει, στέκομαι σκυφτός και προσπαθώ να αναπνεύσω. Όπως αντιλαμβάνεστε, για να γράφω αυτές τις γραμμές τώρα, τελικά ανέπνευσα. Πολύ τρομακτική εμπειρία. Το στήθος και το γόνατο μου πονούσαν τρομερά, είχαν γίνει κατακόκκινα και αρκετά σίγουρα θα εξελιχθούν σε ένα ωραιότατο μπλε μαρέν, αλλά κατά τα άλλα δεν είχα τίποτε. Με τις ιατρικές μου γνώσεις αποφάσισα ότι δεν είχα σπάσει πλευρό ή επιγονατίδα και πήγα να πάρω εισητήριο για το επόμενο λεωφορείο.

Φτάνω λοιπόν στο ΚΑΤ και ανεβαίνω να δω τον βαθμό μου. Όλα καλά παραδόξως. 8, ό,τι περίμενα δηλαδή. Μου γύρισε η τύχη ξαφνικά? Μπα, απλά ήθελε να με ξεγελάσει για το τι θα συμβεί παρακάτω.

Ξεκινάω να γυρίσω σπίτι και κάνω μια στάση στην Κηφησιά να κοιτάξω λίγο τα μαγαζιά (παπασωτηρίου και multirama) και τότε συνειδητοποιώ ότι το ρολόι μου, το ρολόι που είχα από το γυμνάσιο, το ρολόι που γενικά με συνοδεύει πάντα και παντού τα 10-15 τελευταία χρόνια της ζωής μου, ήταν σταματημένο. Καλά θα μου πείτε, δεν είναι λόγος για υστερία, η μπαταρία είναι. Αλλά, την μπαταρία την είχα αλλάξει στον Γερμανό, πριν κάνα μήνα, άρα ή ο Γερμανός με εξαπάτησε (γιατί δεν το έκανε μπροστά μου) ή το ρολόι πάπαλα. Η Κηφησιά διαθέτει όμως και αντιπροσωπεία της Swatch, οπότε πάω εκεί για να αλλάξω μπαταρία και τότε ήρθαν τα δυσάρεστα νέα, ότι η μπαταρία είναι οκ και το ρολόι όχι. Ρωτάω αν μπορούν να το επισκευάσουν εκεί και μου λέει η πωλήτρια ότι τα Swatch δεν ανοίγονται και δεν επισκευάζονται ποτέ!! Το ρολόι μου πέθανε!! Στεναχωρήθηκα πολύ. Ήταν μεγάλης συναισθηματικής αξίας και φυσικά δεν θα το πετάξω.

Τέλος πάντων, γυρνάω στο σπίτι, περνάνε οι ώρες, ετοιμάζομαι να πάω σινεμά, αλλά πριν φύγω, πάω στην τουαλέτα και βλέπω αίμα στα ούρα μου!! WHAT THE F…?! Εδώ πρέπει νομίζω να σημειώσω ότι το να έχει ένας γιατρός, ή έστω φοιτητής, ένα σύμπτωμα, είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί. Αυτομάτως το μυαλό πάει σε ό,τι πιο εξωφρενικό υπάρχει, ό,τι πιο σπάνιο και πολύπλοκο, ό,τι πιο επικίνδυνο. Πολλαπλασιάστε αυτόν τον πανικό με τον πανικό της μητέρας μου (γιατρός και αυτή), η οποία όταν κάποιος στην οικογένεια πάθει κάτι, κυριολεκτικά οδηγείται σε υστερία. Αντικειμενικά πάντως από μόνη της η αιματουρία θεωρείται από τα πιο τρομακτικά συμπτώματα, χωρίς να σημαίνει ότι είναι και σοβαρό. Απλά τρομοκρατεί εύκολα τον ασθενή.

Ακυρώνω το σινεμά και φεύγουμε για το νοσοκομείο. Μετά απο κάμποσες ώρες, αξονική άνω-κάτω κοιλίας, ακτινογραφία θώρακα, εξετάσεις αίματος, έναν χειρουργό, έναν ουρολόγο, μια παθολόγο και έναν ακτινολόγο βρέθηκε ότι έχω μια μονήρη κύστη στον νεφρό. Αυτό δεν είναι ούτε σπάνιο, ούτε σοβαρό… μια βλακεία και μισή είναι. Μεγάλη μεν η κύστη, αλλα τίποτε το σοβαρό και μάλλον με συνόδευε από την γέννηση μου. Αλλά, αυτό το ύπουλο και ακίνδυνο πράγμα κάνει το νεφρό λιγότερο σταθερό και ανθεκτικό, οπότε από την πτώση, μάλλον κάποιο αγγείο έσπασε και προέκυψε η αιματουρία.

Ο γιατρός συνέστησε ανάπαυση και υγρά και να ξαναδούμε με υπέρηχο κάποια στιγμή την κύστη, μπας και χρειαστεί να την αφαιρέσουμε. Τέσπα, δεν έχω κάτι το τρομερά σοβαρό, αλλα όσο να’ναι φοβήθηκα και είμαι κάπως άβολα τώρα με την όλη ιδέα, την αιματουρία και με τον πόνο από τις μελανιές.