Η γιαγιά ενός συμφοιτητή μου λέγεται Ελλάδα. Πολύ περίεργο όνομα, σε κάνει να απορείς. Περνάνε τα χρόνια και η γριούλα αρχίζει σιγά σιγά να τα χάνει. Ο γιος της, γιατρός, λέει σε έναν φίλο του νευρολόγο να έρθει να την δει και να κάνει μια εκτίμηση για Alzheimer, όμως για να μην αισθανθεί άσχημα η γιαγιά, δεν της λένε ότι είναι γιατρός, δεν την πάνε στο νοσοκομείο, αλλά ο γιατρός πάει σπίτι της. Χτυπάει λοιπόν το κουδούνι ο γιατρός, ανοίγει η γιαγιά. Συστήνεται, νομίζω σαν πλασιέ, δεν είμαι σίγουρος και δεν έχει σημασιά ιδιαίτερη. “Πώς σας λένε;” ρωτάει αφελώς ο γιατρός. Και με απόλυτη φυσικότητα, απαντάει η γιαγιά “Ελλάδα!”. Κόκαλο ο γιατρός, την κάνει και λέει στην οικογένεια ότι η γιαγιά έχει καραμπινάτο Alzheimer. “Γιατί καλέ;” ρωτάνε οι συγγενείς. Τους εξηγεί και μετά πέφτει το γέλιο της αρκούδας.
Αν δεν το βρήκατε αστείο, τότε ίσως το επαγγελματικό χιούμορ έχει αρχίσει να με επηρεάζει περισσότερο από όσο νόμιζα.
Οχι, καλο ητανε. Εγω το βρηκα αστειο, αλλα δεν ειμαι σιγουρος αν μετραω.
Σάμπως κι ο Βαγγέλας ο Βενιζέλος, Τούρκογλου δεν λεγώταν;