Σπιτάκι

Χθες είδαμε και το Fantastic Four, την τελευταία μεταφορά κάποιου ήρωα της Marvel από τα κόμικ στο σινεμά. Οι Χ-Men ήταν καλοί, το δύο ήταν πάλι αξιόλογο για το είδος του, τα δύο Spiderman ήταν καλά, με το δεύτερο να είναι αρκετά συμπαθητική ταινία γενικότερα, όχι απλά καλή μέσα στο superhero subgenre. Το Elektra ήταν μια ανούσια βλακεία και μισή.

To Fantastic Four δεν είναι και πολύ καλό, βέβαια δεν είναι και τρελή βλακεία.

Προσοχή: Ακολουθούν σπόιλερ τόσο προφανή που τα ξέρετε χωρίς καν να δείτε το trailer.

Η περισσότερη ταινία είναι ουσιαστικά origin story, δηλαδή το πως γίνονται οι Fantastic Four, πως ανακαλύπτουν τις δυνάμεις τους, κτλ. Ο καημένος ο Dr Doom δε προλαβαίνει να κάνει καλά-καλά τίποτα ούτε καν να απειλήσει το κόσμο. Μόνο τους Fantastic Four προσπάθησε να σκοτώσει εν τέλει ο καημένος, και μάλιστα με αρκετά low-key τρόπο. (Το οποίο κάνει κάποιον να αναρωτηθεί γιατί ακριβώς ο πλυθησμός της ΝΥ χάρηκε όταν στο τέλος τον σπάνε στο ξύλο. Ο άνθρωπος δεν έχει απειλήσει κανέναν.) Οπότε ένα πρόβλημα στην ταινία είναι πως δεν γίνεται και τίποτα το ιδιαίτερο.

Ένα άλλο πρόβλημα είναι οι ίδιοι οι ήρωες. Mr Fantastic; The Ιnvisible Girl; Ο ένας γίνεται λάστιχο και η άλλη εξαφανίζεται; Sorry, αλλά πάντα η συγκεκριμένη ομάδα μου φαινόντουσαν λίγο… Δε ξέρω τι, αλλά σούπερ-ήρωες δεν είναι. Οι άλλοι δύο εντάξει, αλλά και πάλι, η ομάδα, τα τραγικά κουστούμια… Μπλιάχ. Οπότε βλέπετε πως έχω και πιο βασικά προβλήματα με την ταινία : ) Αν οι F4 ήταν πάντα οι αγαπημένοι σας, μπορεί ακόμα να την καταβρείτε.

Τέλος πάντων. Πρέπει να πάω και στη Σαντορίνη (όχι το νησί, το Πέρσικο εστιατόριο), οπότε το bottom line είναι το εξής: ηθοποιία εντάξει, αλλά τίποτα το τρομερό, από σενάριο δε γίνεται σχεδόν τίποτα, οι χαρακτήρες είναι λίγο ρηχοί, και οι ήρωες είναι φλούφληδες. Ναι, έχει μερικές σκηνές όπου γίνονται χαβαλετζίδικα πράγματα. Αλλά ως εκεί. Αν δε σας αρέσουν οι ταινίες με σούπερ-ήρωες, δε θα σας αρέσει σίγουρα αυτή. Δείτε το Spiderman 2, εκεί κάτι παίζει.

Α, επίσης. Θα μου εξηγήσει κανείς πως γίνεται να υπάρχουν τόσες ταινίες όπου η πρώην του καλού τώρα τα έχει ή τέλος πάντων φλερτάρει με τον κακό, ο οποίος είναι τόσο προφανώς κακός και απεχθής και μικρόψυχος και της φέρεται και πολύ άσχημα, που δε γίνεται να μην έχει συμβεί ήδη η αναπόφευκτη “ε άντε και…” σκηνή πριν να αρχίσει η ταινία.