Σήμερα πήγα στο πάρκο, μετά από πολύ καιρό. Σε κάποια φάση ήμουν ξαπλωμένος στο γρασίδι, και χάζευα τα σύννεφα. Είχα πολύ καιρό να προσέξω τα σύννεφα.
Στο γυρισμό δε πήγα με τους άλλους, αλλά περπάτησα σπίτι. Κάποτε περπατούσα πάρα πολύ μόνος μου. Στο Warwick το campus ήταν στη μέση του πουθενά, και γενικά είχες—ή τουλάχιστον σου έδινε—την απόλυτη αίσθηση ασφαλείας. Βόλτες μέσα στην Αγγλική ομίχλη λοιπόν, στις τρεις το πρωί, με τα φώτα του δρόμου και τα δέντρα να παίζουν τα ωραία παιχνίδια τους. Η σημερινή βόλτα ήταν περισσότερο καθημερινή, λιγότερο μαγική. Ήλιος, θέα, αυτοκίνητα. Και όμως και η ησυχία και η γαλήνη, η ευκαιρία για λίγο σκέψη, που όμοια της δεν έχεις παρά μόνο στη μοναχική βόλτα. Ωραίο πράγμα.
Σπιτάκι
Ό,τι του κατέβει του καθενός
0 Responses to “Σύννεφα και βόλτες”