Σπιτάκι

Σκεφτόμουνα παραπάνω αυτά που έγραψα για την υπόθεση Valerie Plame. Recap: δύο δημοσιογράφοι διαδώσαν πως η Plame ήταν κρυφή πράκτορας της CIA, ως αντίποινα του Λευκού Οίκου εναντίον του άντρα της, που προσπαθούσε να πείσει τον κόσμο το 2003 πως ο Λευκός Οίκος απλώς ήθελε αφορμή για πόλεμο στο Ιράκ. Τώρα αυτοί οι δημοσιογράφοι θα πάνε φυλακή. Από τους NYT:

The article said “some administration officials” had told Time and the syndicated columnist Robert Novak that “Valerie Plame is a C.I.A. official who monitors the proliferation of weapons of mass destruction.” The article also noted that she is the wife of Joseph C. Wilson IV, a former diplomat who had recently written an opinion article in The New York Times questioning one of the rationales, concerning Iraq’s weapons program, offered by the Bush administration for the Iraq war. Mr. Wilson based his criticism on a trip he had taken to Niger for the C.I.A.

Σε έναν τέλειο κόσμο νομίζω πως η απόφαση είναι ορθή. Σ’ αυτόν όμως υπάρχουν και κίνδυνοι.

Ο πραγματικός κίνδυνος δεν είναι αυτός για τον οποίο φωνάζουν όλοι οι δημοσιογράφοι στην Αμερική. Δηλαδή ότι το κράτος τώρα θα τους φοβερίζει, ότι μειώνουμε την ελευθερία του λόγου, ότι δε θα μπορούν να έχουν λαυράκια αν δε μπορούν να βεβαιώσουν τις πηγές τους για την ανωνυμία τους.

Για να δούμε το λόγο, μπορούμε να κοιτάξουμε την παρόμοια, μα σημαντικά διαφορετική δίκη της Apple vs. Thinksecret. Για όσους δε το γνωρίζουν το thinksecret είναι μια σελίδα που έχει ένας φοιτητάκος στο Harvard, και που έχει φήμες για το τι θα κάνει η Apple. Ρίξτε μια ματιά. Στο πάνω δεξί μέρος υπάρχει ένα μόνιμο banner το οποίο λέει: “Got Dirt? Anonymous Voicemail 425.930.4769 or click for our Anonymous Email.” Ο Jobs λοιπόν του έκανε μύνηση στην αρχή της χρονιάς, λέγοντας πως είναι απλά μια ιστοσελίδα και δε δικαιούται τη προστασία που έχουν οι δημοσιογράφοι, αλλά και πως δε θα έπρεπε να προστατεύεται.

Το πρώτο επιχείρημα είναι debatable. Το δεύτερο όμως; Στο δεύτερο κυρίως, ξεσηκωθήκαν πάλι οι δημοσιογράφοι. Αρχίσαν τα περί ελευθερίας του τύπου, περί της αξίας των ανωνύμων πηγών, κτλ. Είχαν δίκιο;

Όχι. Ο νόμος (στην Αμερική τουλάχιστον) το ξεκαθαρίζει. Πηγές μπορούν να είναι ανώνυμες και να προστατεύονται από τον νόμο εάν η καταγγελία τους είναι κάτι το χρήσιμο προς την κοινωνία. Μετάφραση: Watergate good, ThinkSecret bad. Μπορεί εγώ και διάφοροι άλλοι να θέλουμε να ξέρουμε τι θα κάνει η Apple, και τι θα γίνει στην βιομηχανία υπολογιστών γενικότερα. Αλλά αυτό είναι θέμα περιέργιας (άντε και πληροφορίας για να παίξουμε στο χρηματιστήριο). Δεν έχουμε κάποιο δικαίωμα σ’ αυτές τις πληροφορίες, και δεν είναι πως γίνεται κάποια απάτη εις βάρος της κοινωνίας που θα αποκαλυφθεί μόνο εάν διαρεύσουν. Σε αντίθεση, αυτές οι πληροφορίες μπορεί να κάνουν πραγματικό κακό σε αυτή την εταιρία, η οποία πρέπει να έχει το δικαίωμα από το νόμο να τις προστατεύει. Συνεπώς οι δημοσιογράφοι είτε φωνάζαν ενστικτωδώς, είτε αδίκως επειδή δε θέλανε να τους μειώσουν τα πιθανά λαυράκια.

(Τώρα που ξέρουμε και όσα ξέρουμε, δηλαδή για Apple + Intel, η κίνηση της Apple με τις μυνήσεις αποκτά άλλη έννοια. Αντί για τον τρελαμένο Jobs ο οποίος δεν αντέχει καθόλου τις φήμες κλτ, έχουμε τον υπολογιστικό Jobs, ο οποίος προσπαθεί να τρομάξει τους πάντες περί διαρροής, για να σιγουρεύσει πως δε θα ακουστεί τίποτα για τη μεγάλη του κίνηση μέχρι να είναι ο ίδιος έτοιμος.)

Πηγαίνοντας πίσω στο Watergate good, ThinkSecret bad, που βρίσκεται η υπόθεση Plame; Κατ’ εμέ, σαφώς στην κατηγορία ThinkSecret. Η αποκάλυψη ήταν παντελώς άχρηστη για το κοινό καλό. Το μόνο που κατάφερε είναι πως κατέστρεψε πιθανώς ένα ολόκληρο κύκλωμα κατασκόπων της CIA. Από την σκοπιά των Αμερικάνων, μάλλον κακό στο κοινό καλό έκανε δηλαδή. Φυσικά, “πόνεσε” και έναν πολιτικό αντίπαλο του Λευκού Οίκου που πήγε να σηκώσει κεφάλι. Καλό για κάποιους, αλλά φυσικά όχι για την κοινωνία.

Γι’ αυτό είναι και καλή η απόφαση περί φυλάκισης. Κάποιος δε γίνεται να καταδίδει μυστικά της χώρας χωρίς κανέναν κοινωφελή λόγο και να μπορεί να κρυφτεί πίσω από το δάκτυλο του.

Και όπως ανέφερα και στο νωρίτερο post, στη συγκεκριμένη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με ένα Λευκό Οίκο ο οποίος δε διστάζει να πει και ψέματα περί θεμάτων, και να ρίξει βρωμιά στους αντιπάλους του, συχνά κρυμμένος πίσω από το δημοσιογραφικό “ανώνυμες υψηλά ιστάμενες πηγές.”

“The law presented Judy with the choice between betraying a trust to a confidential source or going to jail,” Mr. Keller[, executive editor of the New York Times,] said after the hearing. “The choice she made is a brave and principled choice, and it reflects a valuing of individual conscience that has been part of this country’s tradition since its founding.”

Όχι όταν σας χρησιμοποιούν.

Όλα καλά μέχρι στιγμής. Το μόνο πρόβλημα είναι πως ουσιαστικά από μια άποψη η απόφαση λέει πως δεν γίνεται να κοινοποιείς κρατικά μυστικά αν δεν είναι για το κοινό καλό. Και το ερώτημα είναι ποιός θα το κρίνει αυτό, και πως. Πάμε πίσω στο Watergate. Εκεί είχαμε κάτι δημοσιογράφους που γράφαν διάφορα που δεν ήθελε ο Λευκός Οίκος να εμφανιστούνε. Δε μπορέσαν όμως να τους κάνουν τίποτα. Σε κάποια φάση, όταν ο εισαγγελέας άρχισε να κυνηγάει την υπόθεση, ζητήσανε από τον Λευκό Οίκο τις κασσέτες του Οβάλ δωματίου. (Το κλασσικό δωμάτιο του προέδρου στο Λευκό Οίκο, υποτίθεται ότι μαγνητοφωνείται σχεδόν συνέχεια για να υπάρχει αρχείο του ό,τι συμβαίνει.) Η κυβέρνηση Nixon προσπάθησε να αρνηθεί, δηλώνοντας πως σ’ αυτές τις κασσέτες υπάρχουν κρατικά μυστικά. Η υπόθεση πήγε στον Άρειο Πάγο, όπου εκδικάστηκε εις βάρος του Nixon.

Όσο στα δικαστήρια υπάρχει κοινή και δίκαια λογική, το σύστημα θα είναι μια χαρά. Στη περίπτωση Plame, το λαυράκι ήταν αχρείαστο, έκανε κακό στη χώρα, και ήταν εμφανώς το αποτέλεσμα πολιτικής εκδίκησης του Λευκού Οίκου. Για καλή τύχη των Αμερικάνων, ο Άρειος Πάγος τους φαίνεται να δουλεύει μια χαρά γενικότερα. Και στην περίπτωση του Nixon, μέχρι και οι Justices που διόρησε ο ίδιος ψηφίσαν εναντίον του. Τώρα βέβαια ανακοίνωσε την παραίτηση της η πιο κεντρώα Justice, και είναι σχεδόν σίγουρο πως θα ανοίξουν και άλλες θέσεις μέχρι το τέλος της θητείας του Bush. Το παρελθόν δείχνει πως οι πρόεδροι δεν πετυχαίνουν πάντα αυτό που θέλαν με τους διορισμούς τους. Αλλά αν ο Bush πετύχει αυτό που θέλει, τότε μελλοντικές κυβερνήσεις σαν τη δικιά του θα μπορούν με αρκετά μεγαλύτερη ευκολία να σταμπάρουν κάτι off-limits ως κρατικό μυστικό. Κάτι που φυσικά αυτή η κυβέρνηση κάνει ήδη για ένα σωρό ενοχλητικές λεπτομέρειες.

YΓ. Πολύ καλή ανάλυση, όχι των δικαιωμάτων αλλά της υπόθεσης, στο The Nation, μέσω του Reality Tape. Επίσης υπάρχει και Wikipedia entry για την υπόθεση. Από το Nation:

[Τ]he recent Rove revelations—whether they aid [prosecutor] Fitzgerald or not—have served a valuable purpose. They have focused attention on the original sin: the leak. Ever since Fitzgerald started to go after reporters other than Novak (who apparently has cooperated in some fashion with Fitzgerald for he was not subpoenaed by the prosecutor), this case has been discussed primarily as a media-and-the-law matter. Can reporters shield their sources? What will happen to journalism if Fitzgerald forces Time and The New York Times to give up their sources or if Cooper or Miller have to go to jail to protect these sources?

Those are indeed damn important questions. But the news about Rove has shifted the discussion back to the leak itself and the question, whodunit? It’s been two years since the leak occurred. In that time, Bush has expressed little outrage about this despicable act. His White House took no steps of its own to determine who leaked the Plame information. At one point, Bush practically joked that finding the leaker would be rather hard. Even if the leak, for reasons I noted above, does not meet the threshold for a prosecution, it still was a thuggish act and a firing offense. Does Bush want on his staff people who out CIA officials (who are working to protect the nation from the WMD threat) in order to score political points? If Fitzgerald, at the end of the day, says he does not have enough evidence to indict anyone, will Bush take actions of his own to find and boot the leakers? He has given no indication he feels so compelled. On Capitol Hill, the House and Senate intelligence committees, controlled by Republicans, never mounted investigations of their own. And, by the way, Fitzgerald, should he fail to bring indictments, has no obligation at the end of his inquiry to produce a public report that explains what he did and did not uncover.

Rove may be in trouble. Or this could be a false alert. But this did-Rove-do-it bubble is a useful reminder. Two years ago, senior Bush administration officials revealed classified information, undid the career of a national security official, and endangered ongoing anti-WMD programs in order to pursue a political vendetta against a critic, and to date there has been no accountability.