“Που λες πήγα στον Μπόμπακ σήμερα, στο γραφείο, και τον ρώτησα αν έχει ακουστά το World of Warcraft. Και μου κάνει με τη μία, με πολύ σοβαρό ύφος ‘Don’t touch that stuff!’ Άμα του είχα πει σκέφτομαι να κάνω κανά μπάφο δε νομίζω να ήταν τόσο απόλυτος.” Τάδε έφη ο Α. Αχ ρε Μπόμπακ, που ήσουνα όταν χρειαζόμουνα τη σοφή συμβουλή σου; Τώρα πια για μένα είναι πολύ αργά. Σωθείτε οι υπόλοιποι. (Εκτός από σένα Αζράι, θέλω τουλάχιστον έναν συμπαίκτη.)
Ο λόγος περί του WoW λοιπόν. Είναι ένα massively multiplayer online role-playing game (MMORPG). Ξέρετε, από αυτά όπου φτιάχνεις ένα χαρακτήρα, τον οποίο μετά παίζεις στο internet, σε ένα διαφορετικό κόσμο. Συνήθως είναι κάτι σε φάση Lord of the Rings, δηλαδή μάγοι, πολεμιστές, και τέρατα, αλλά υπάρχουν και παρόμοια παιχνίδια sci-fi, space simulation, σούπερ ήρωες, και τα λοιπά. Ο Azeroth, ο κόσμος του WoW, είναι fantasy, στο στυλ του LotR. Όχι ακριβώς δηλαδή, αλλά αρκετά κοντά. Είναι βασισμένος στα πετυχημένα real-time strategy (RTS) παιχνίδια της Blizzard, τη σειρά Warcraft (ο πνευματικός πατέρας του Starcraft, ακόμη το καλύτερο RTS που έχει βγει ποτέ, με τρομερή διαφορά).
Τέλος πάντων, μη σας κουράζω με γενικούρες. Το WoW ήταν δώρο (thanks!), και γενικά είναι πολύ ωραίο. Μην ανυσηχείς, καλά έκανες και μου το πήρες Μ. Δεν είναι όμως απλώς πολύ ωραίο, είναι υπερβολικά ωραίο, και την τελευταία βδομάδα με έχει καταστρέψει!
Στην αρχή, τον πρώτο ενάμισι μήνα δηλαδή, τα πράγματα πηγαίναν καλά. Δηλαδή έπαιζα δύο ώρες τη μέρα, πολλές μέρες δεν έπαιζα καθόλου. Βλέπετε, σε τέτοια παιχνίδια η ιδέα είναι να κάνεις τον χαρακτήρα σου ολοένα και πιο δυνατό. Αυτό μετριέται με τα λεγόμενα levels. Όταν αρχίζεις είσαι 1, και πάει ως 60. Τα πρώτα διαολεμένα level περνάνε εύκολα. Μετά γίνεται πιο δύσκολο.
Η τελευταία βδομάδα ήταν κόλαση. Καταστροφή. Δυστυχώς άρχισα μια φιλοσοφία lpd. Level per day. Ας κάνω και το τάδε quest. Ας σκοτώσω μερικά τερατάκια ακόμη. Ας τελειώσω αυτή τη περιοχή, να εξερευνήσω λίγο και την επόμενη. Το ωράριο δε το συζητάω, έχει ξεχαρβαλωθεί εντελώς. Μ’ έχουν καταλάβει και αυτοί και με κοροϊδεύουνε ψιλό γαζί, αλλά αν δεν είχα τους φίλους μου να με παίρνουν τηλέφωνο να πάμε για φαΐ, να πάμε για κανά ποτό χθες Σάββατο βράδυ, θα ήμουν σε ακόμα χειρότερη κατάσταση.
Αχέμ. Τέλος πάντων. Πω πω, πρέπει να το κόψω. Αφού αυτό το post ήθελα να το γράψω εδώ και τρεις μέρες, αλλά κάθε φορά που κάθομαι στον υπολογιστή, το mouse κάπως φτάνει στη πάνω δεξιά γωνία του desktop μου, όπου δεσπόζει το μεγάλο W, και ακολουθεί φαινόμενο double click (ΦDC). Τη δουλειά, τις κοινωνικές υποχρεώσεις, τα έχω φορτώσει στον κόκορα. Αίσχος.
Πάντως παραμένω αισιόδοξος. Που θα μου πάει, θα ξεκολλήσω. Από Δευτέρα. Τότε και καλά θα αρχίσω δουλειά. WoW μονάχα λίγες ώρες τη μέρα. Το βράδυ μόνο. Ε, και αν δε δουλέψει αυτό, που θα μου πάει. Τώρα είμαι level 34. Δε θα φτάσω το 60; Μετά αμφιβάλλω ότι θα έχω όρεξη να αρχίσω πάλι από την αρχή, και δεν νομίζω πως θα έχει και απίστευτα πολλά πράγματα να κάνω όταν φτάσω εκεί. Οπότε υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ. 26 μέρες μακριά τουλάχιστον, αλλά υπάρχει.
Λέτε να το γυρίσω στο τσιγάρο καλύτερα; : )
Αχ καϊμένε! Καλό κουράγιο.
Time management χρειάζεσαι. Μπορεί σε 5, 10, 20 χρόνια να μάθεις πως γίνετε! :D
Χαίρομαι που σ’αρέσει πάντος, αλλά καλό θάνε να κάνεις δουλεία μίπως και γυρίσεις Ελλάδα για λίγο το καλοκαιράκι!
Πέστα ρε Μάρκο…. Αν και όλοι χρειαζόμαστε μαθήματα time management.
Και που να μπλέξεις με πολύ καλύτερα του είδους όπως το Dark Age of Camelot το οποίο θεωρώ κορυφή των mmorpg μιας και έχει το καλύτερο Player V Player σύστημα. (Όταν φτάσεις το lvl 50 εκεί αρχίζουν τα καλύτερα).
Μου πήρε 4 ολόκληρα χρόνια να το βαρεθώ και επιτέλους…απεξαρτήθηκα :)