Σπιτάκι

(Οι φωτογραφίες του 2Μ3.)

Τη Κυριακή σηκωθήκαμε νωρίς με τον 2Μ3, για τα δικά μας στάνταρντ τουλάχιστον, και πήγαμε βόρειο-δυτικά, προς Νάπα. Πηγαίναμε στο Infineon Raceway, για τον φετινό αγώνα NASCAR εκεί. Για όσους δε ξέρουνε, το NASCAR είναι αγώνες αυτοκινήτων. Κάτι σα να λέμε η Αμερικάνικη φόρμουλα ένα, αν και, όπως θα εξηγήσω αργότερα, τα δύο είναι σαν το άσπρο με το μαύρο. Έχετε δει το Days of Thunder, με τον Tom Cruise και την Kidman; Ούτε και ‘γω, αλλά εκεί νομίζω γνωριστήκανε και μετά παντρευτήκαν. Τέλος πάντων, είναι για NASCAR racing.

Μέχρι τη Κυριακή, από το λίγο που είχα δει τα διάφορα τέτοια φιλμ σε ζάπινγκ στη τηλεόραση, θεωρούσα την όλη ατμόσφαιρα αυτών των ταινιών αρκετά κωμικοτραγική. Σαν κάποιον καραγκιόζη που κάνει κολοτούμπες στο γκαράζ του σπιτιού του, πεπεισμένος ότι οι κολοτούμπες του θα σώσουν τον κόσμο μια ημέρα. (That didn’t make sense? Oh well.) Τώρα μπορώ να πω το ίδιο, πλην όμως πρέπει να παραδεχτώ πως καταλαβαίνω λιγάκι γιατί το νομίζουν.

Ο κόσμος: 100% pure american βλαχειά. Τώρα θα γενικεύσω, φυσικά, αλλά δε περίμενα πως θα έβλεπα τόσους οδηγούς φορτηγών, αγρότες, και γενικά rednecks με τα καουμπόϊκα καπελάκια τους, τις μπυρό-κοιλίτσες, και τις ασημένιες αλογοουρές τους. Οι άντρες λοιπόν ήταν από αυτό το καλούπι. Οι γυναίκες ήταν αυτό που μάλλον περιμένετε, δηλαδή είτε μια από τα ίδια, είτε ξανθές trophy wives.

Το entertainment ήταν μια από τα ίδια. Πριν αρχίσει ο αγώνας, μας ζητήσαν να σηκωθούμε για τον εθνικό ύμνο. Δεν είχα όρεξη, αλλά με το κοινό στην εξέδρα τριγύρω μας, είπα να το κάνω. Ωραία λοιπόν, ήμουν έτοιμος για το Star Sprangel Banner. Όμως δεν ήμουν έτοιμος για το τι ήρθε πιο πριν… προσευχή! Προσευχή! Να το πω άλλη μια φορά, μήπως δεν το καταλάβατε, ή μάλλον για να το καταλάβω καλά ο ίδιος. Προσευχή!!! Είμαστε σοβαροί; Που ζούμε; “Θεέ μου, σ’ ευχαριστούμε για όλα τα καλά που μας έχεις προσφέρει, και ελπίζουμε να έχουμε έναν ασφαλή και εντυπωσιακό αγώνα τη σήμερον ημέρα.” Ή κάτι σε τέτοια φάση. Συγκρατήθηκα, γιατί δεν ήθελα να φάμε ξύλο. Προσευχή!!! Τέλος πάντων, ας συνεχίσω, γιατί θα μπορούσα να γράφω γι’ αυτό όλη μέρα.

Για να καταλάβετε για άλλη μια φορά σε τι κοινό απευθυνόμαστε, κατά τη διάρκεια του εθνικού ύμνου και αργότερα της έναρξης, περάσανε και πέντε μαχητικά από πάνω μας. Στον αγώνα υπήρχαν σαράντα τρία αυτοκίνητα. Ένα είχε σπόνσορα την εθνική φρουρά, το άλλο το στρατό, και το άλλο την αεροπορία. Το ναυτικό περιέργως έλειπε.

Τέλος πάντων, με τα πολλά-πολλά αρχίσαμε. Ο αγώνας ήταν όντως πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία. Ειδικά όταν πρωτό-αρχίζει, τη πρώτη φορά που περνάνε όλα τα αμάξια από δίπλα σου, δε μπορείς παρά να νιώσεις λίγο δέος. Και μετά από δύο γύρους, όταν το pace-car φύγει από τη μέση και αρχίζουν να τρέχουν κανονικά, ακόμη περισσότερο.

Εδώ κάπου είναι μάλλον καλή ευκαιρία να συζητήσω το F1 vs NASCAR. Καμία σχέση λοιπόν. Είναι βασικά κάτι σα να συγκρίνουμε ακριβό κρασί με μπύρα. Διαφέρουν σε τόσα πράγματα, που δε ξέρω από που να αρχίσω. Ας αρχίσω από τα αμάξια. Στην F1, όπως ίσως γνωρίζετε, υπάρχουν πολλοί κατασκευαστές, και ίσως πιο σημαντικό από το ποιος οδηγός θα κερδίσει, είναι και το ποιος κατασκευαστής θα κερδίσει. Τα αμάξια είναι πολύ διαφορετικά το ένα από το άλλο, και πολλές φορές το καλύτερο αμάξι (με συγκρίσιμους οδηγούς) δε μπορεί παρά να κερδίσει. Στο NASCAR, όλα τα αμάξια είναι τα ίδια. Υπάρχουν 3 εταιρίες αμαξιών (Dodge, Chevrolet, Ford), όμως το σασί είναι ακριβώς το ίδιο και στις τρεις, και οι επιδόσεις είναι τρομερά tightly specked, ώστε ουσιαστικά όλα τα αμάξια είναι το ίδιο πράγμα. Πριν τον αγώνα, νόμιζα πως αυτό σήμαινε πως ουσιαστικά εδώ παίζει ο οδηγός, και πως F1 vs NASCAR θα έδινε μια παρόμοια γεύση με σύγκριση Πρώτη Εθνική με Premier League στο ποδόσφαιρο. Είχα μόνο εν μέρει δίκιο.

Μετά είναι το οδηγικό στυλ, και το τι θεωρείται θέαμα. Το NASCAR είναι infamous για το ότι οι οδηγοί οδηγούν πολύ επιθετικά. Ίσως έχετε δει τις κλασσικές οβάλ πίστες τους (αν και το Infineon είναι πιο κλασσική πίστα), και ταινίες όπου τα αμάξια χτυπιούνται, τρακάρουν θεαματικά, κτλ κτλ. Ε λοιπόν αυτά συμβαίνουν. Μην έχοντας τα εύθραυστα αμαξάκια της F1, οι οδηγοί δεν διστάζουν να τσουγκρίσουν τον μπροστινό τους, η να τριφτούν λίγο στο πλάι ως μέρος μιας προσπέρασης. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα και μερικά αναπόφευκτα ατυχήματα.

Το εντυπωσιακό είναι πως εδώ δε τα βάζουν κάτω. Και στην F1 προσπαθούν να φτιάξουν το αμάξι, αλλά συνήθως αναγκάζονται να τα παρατήσουν αν συμβεί κάτι. Εδώ τρέχουν, ό,τι και να συμβεί σχεδόν. Στην αρχή του αγώνα, ο Dale Earnhardt Jr., γιός ενός αθάνατου living legend που ήταν το NASCAR και, um, πέθανε στη Daytona το 2001, έκανε ένα άσχημο τρακάρισμα στην αρχή του αγώνα. Το αμάξι χτύπησε άσχημα, αυτός χτύπησε το πόδι του, και όμως, αφού οι υπόλοιποι είχαν κάνει 6-7 γύρους, και οι μηχανικοί του είχαν κάνει ένας θεός ξέρει τι στο αμάξι του, επέστρεψε. Ένας άλλος, ο πρωταθλητής μέχρι στιγμής φέτος, από τη μέση του αγώνα, ίσως και νωρίτερα, έτρεχε με χαλασμένο κιβώτιο. Είχε κολλήσει στην τρίτη ταχύτητα. Ενός άλλου του χάλασε η τρίτη ταχύτητα, και πήγαινε 1-2-4. Κανά-δυο άλλοι τρακάρανε άσχημα, επιστρέψαν στα pit, οι ομάδες τους με σφηριά βγάλανε μερικά κομμάτια σίδερο από τη μέση, αλλάξαν ότι χρειαζόταν, και τους στείλαν πίσω. Ένα αμάξι έτρεχε χωρίς καπό για δύο τρίτα του αγώνα!

Άλλο κλασσικό με το NASCAR είναι πως τα αυτοκίνητα είναι κινητές διαφημίσεις. Έτσι είναι και εύκολο να τους παρακολουθήσεις και να μην ξέρεις τίποτα για το σπορ. Εγώ, ας πούμε, ήμουνα με το Tide. Και τα πήγαμε πολύ καλά. Αρχίσαμε 43οι από τους 43, και τερματίσαμε νομίζω 8οι! Go Tide! : )

Τέλος πάντων, γενικά είχε πολύ πλάκα, και σίγουρα άξιζε, τουλάχιστον για μια φορά. Αρκετός χαβαλές. Βέβαια η όλη φάση με τα ατυχήματα είναι λίγο ανησυχητική. Δηλαδή, όσο να ‘ναι, προσευχές-ξεπροσευχές, ουσιαστικά οι οπαδοί εύχονται να γίνει κανά εντυπωσιακό δυστήχημα. Είναι μέρος του σόου. Φυσικά, χωρίς να χτυπήσει κανείς, καταλαβαίνετε, προς Θεού. Λίγο μακάβρια η όλη ιστορία.

Τέλος πάντων, ήμασταν και τυχεροί. Δε νομίζω να συμβαίνει πολύ συχνά αυτό, αλλά γενικά παίχτηκε μια τρομερή μονομαχία για την πρώτη θέση. Ο Home Depot ήταν πρώτος για αρκετή ώρα, αλλά σε κάποια φάση έκανε pit stop για βενζίνη. Έχασε τη θέση του λοιπόν, και ξαναμπήκε στον αγώνα στη δωδέκατη θέση. Άρχισε να ανεβαίνει όμως ξανά, και σύντομα ήταν δεύτερος. Στη πρώτη θέση στεκόταν το Air Force, το οποίο δεν έλεγε να τον αφήσει. Το Air Force έβαλε στοίχημα με τη μοίρα, και δεν πήγε για βενζίνη. Ήταν πραγματικά άγνωστο αν θα την έβγαζε ή, όπως είχε συμβεί πέρσυ σε κάποιον, θα ξέμενε από βενζίνη.

Για καμιά δεκαριά γύρους ίσως, λοιπόν, ο Home Depot προσπαθούσε να περάσει τον Air Force. Έκανε καμιά πέντε-έξι προσπάθειες για προσπέραση, άλλα πάντα έβρισκε ο άλλος τρόπος να τον κλείνει, ώσπου τελικά τα κατάφερε. Μετά ο Air Force δε μπορούσε να τον πιέσει, γιατί φοβόταν για τα καύσιμα. Δικαιολογημένα, γιατί μόλις τερμάτισε, δεύτερος, ξέμεινε από βενζίνη.

Επίσης ενδιαφέρον είχε το ότι δυο φορές εμφανίστηκε στην πίστα ένας… λαγός! Τον βλέπετε;

Ο λαγός λοιπόν πρέπει να είχε τάσεις για αυτοκτονία, αφού έκοβε βόλτες δίπλα και μέσα στην πίστα. Και αφού τη πρώτη φορά ξέφυγε προς ένα κοντικό δάσος, επέστρεψε και για δεύτερη δόση. Και δε φαινόταν το βλαμμένο να φοβάται τον θόρυβο. Θα έλεγε κανείς ότι θα το τρόμαζε και θα έφευγε μακριά του, όμως αυτός σα να έτρεχε κατά μήκος του δρόμου. Άβυσσος η ψυχή του λαγού.

Α, επίσης, εγώ κάηκα, και ο 2Μ3 ξάνθηνε. Βλέπετε, φοβόμασταν για τον καιρό. Φοβόμασταν μην τυχόν βρέξει. Φοβόμασταν επίσης επειδή οι πόντιοι στη πίστα απαγορεύαν τις ομπρέλες. Τελικά οι πόντιοι, το μαντέψατε, είμασταν εμείς. Ο λόγος που απαγορεύαν τις ομπρέλες ήταν το ότι αλλιώς όλοι θα φέρναν τις ομπρέλες παραλίας τους, για να είναι άνετοι με τον αναλέητο ήλιο! Για κάποιο λόγο, ποτέ δε μπορώ να φανταστώ ότι μπορεί να καώ, αν και το κάνω συνέχεια, και έτσι δε προετοιμάζομαι σωστά. Η πλάκα είναι ότι εκτός από καμένο πρόσωπο και χέρια, είναι καμένοι και οι αστράγαλοι μου. Και οι δύο, εσωτερικά, από το σταυροπόδι. Αχ, σούργελο.