Είδαμε πρόσφατα το Cidade de Deus, ή City of God. Είναι μια ταινία για τις φαβέλες του Ρίο ντε Ζανέιρο στα 60s και κυρίως στα 70s, βασισμένη σε μια πραγματική ιστορία. Είχα ακούσει από πολλούς πως ήταν πολύ καλή ταινία, αλλά δεν είχα κάτσει να την δω. Είναι ένα πράγμα σαν το Irreversible ή το Requiem for a Dream. Το πρώτο καταλαβαίνω πως είναι πολύ ενδιαφέρουσα ταινία, αλλά δεν το έχω δει και δεν έχω όρεξη να το δω. Έχω διαβάσει αρκετά γι’ αυτό, και έχω ακούσει σε συζητήσεις, ώστε να νιώθω ότι αρκετά απ’ όσα θα “κέρδιζα” βλέποντας την, τα έχω κερδίσει ήδη. Τη δεύτερη την είδα, πάρα πολύ ωραία, πάρα πολύ δυνατή ταινία, να την δείτε όλοι σας, εγώ πάντως δεν την ξαναβλέπω με τίποτα.
Κάπως έτσι νόμιζα πως θα έπρεπε να νιώθω και για το Cidade de Deus. Τελικά δε χρειαζόταν. Σίγουρα, η ταινία είναι πολύ φρίκη, καθώς δείχνει μια συνοικία όπου οι νέοι (και με νέοι εννοώ 10χρονα) θεωρούν τα ναρκωτικά φυσιολογικά, όπου κανείς δεν έχει άλλη ελπίδα στη ζωή παρά το έγκλημα, ακόμα και ας προσπαθεί για κάτι διαφορετικό. Οι φαβέλες, αν δεν το έχετε ακουστά, είναι εκείνες οι τραγικά φτωχογειτονιές του Ρίο, που μάλιστα πρόσφατα σχετικά θέλανε κάποιοι να περιφράξουν με έναν τεράστιο τοίχο, αποκλείοντας τες από την υπόλοιπη πόλη.
Συνεπώς δε μιλάμε για ταινία που θα σας αφήσει ένα χαμόγελο στα χείλη. Πραγματεύεται όμως πολύ σημαντικά θέματα, που μας θυμίζουν ότι ο μικρόκοσμός μας θα μπορούσε να είναι πολύ, μα πολύ διαφορετικός. Αξίζει πραγματικά να την δείτε, και τα καλά νέα είναι πως, για τόσο βαριά θέματα, τα αγγίζει πολλές φορές με σχετικό χιούμορ, αλλά και συνήθως χωρίς να δραματοποιεί. Δίνει τροφή για σκέψη, χωρίς να προσπαθεί να σε κάνει να βάλεις τα κλάμματα εκείνη τη σκηνή. Οπότε μη φοβάστε, απλά δείτε την.
αυτη η ταινια ειναι το βραζιλιανικο Goodfellas.
την προτεινω σιγουρα σε ολους τους οπαδους του Νονου, του Ντε Νιρο, του Πατσινο και των λατινογενων γλωσσων. “μουιτο τσι-ρο-τσεου”… αυτοι οι βραζιλιανοι μιλανε σαν να ειναι συνεχως χαλια :-)
ΥΓ ρωτηστε εναν βραζιλιανο πως λενε τον Μπραντ Πιτ…
Το Irreversible ρε Κωστή δεν ήταν τόσο τραγικό. Ντάξει δεν μπορείς βασικά άνετα να παρακολουθήσεις όλη την σκηνή του ξύλου (με τον βιασμό δεν είχα προβλημα), αλλά σίγουρα δεν είναι νομίζω τόσο απαίσια εικόνα όσο την περιγράφουν.
To City of God, δεν έτυχε να το δω. Όχι ακόμα τέλος πάντων :)