Σπιτάκι

Aααχ… Οι τελευταίες μέρες ήταν αρκετά ενδιαφέρουσες στην μπλογκόσφαιρα. Ίντριγκα, απειλές, κίνδυνος, sex. Οops, δεν είστε ‘δω για το trailer.

Γενικά εγώ έκατσα στο πλάϊ και απλώς έβλεπα τι γινόταν. Και είχε τη πλάκα του. Όπως έχει πλάκα καμιά φορά, ας πούμε, να βλέπεις δυό φίλους σου να μαλώνουνε για κάτι όχι πολύ σοβαρό. Ξέρεις ότι θα εκνευριστούν, θα ξεδώσουν, και όλα θα είναι εντάξει στο τέλος.

Μόνο που δεν είμαι σίγουρος που καταλήξαμε εμείς με αυτές τις δύο ιστορίες. Τα σκεφτόμουνα ήδη, αλλά το post στο Tape μ’ έβαλε πάλι σε σκέψεις.

Όταν πρωτομπήκα στο monitor, και ‘ανακάλυψα’ την ‘Ελληνική μπλογκόσφαιρα,’ το monitor κάλυπτε νομίζω γύρω στα 20 άντε 30 blogs. Τη στιγμή που το γράφω αυτό, μετράω ακριβώς 150 πηγές στο monitor. Ο αρχικός διπλασιασμός ήρθε σχετικά ομαλά. Αλλά η επόμενη έκρηξη ήταν λίγο ξαφνική.

Αυτά τα τελευταία 100 blogs όμως που μπήκαν μέσα, φαινομενικά ξαφνικά, δεν εμφανιστήκαν από το πουθενά. Έχετε προσέξει ποτέ ας πούμε τα links του Αστέρη; Ήταν σχεδόν τόσα πολλά από τότε που πρωτομπήκα στο site, ή τουλάχιστον έτσι μου φαίνεται.

Γενικά, το monitor είναι τρομερό πράγμα. Επιτρέπει μια καθολική άποψη της ‘Ελληνικής μπλογκόσφαιρας.’ Τα εισαγωγικά όμως είναι ‘κει γιατί πράγματι, ίσως θα έπρεπε να μιλάμε περί της… monitor-ικής μπλογκόσφαιρας.

Θυμάμαι όταν πρωτομεγάλωσε το monitor, ο dystro της nootropias έκανε lament την ημιχαμένη σημασία των metabloggers. Δε νομίζω πως έχεις να λυπηθείς για τίποτα, dystro, γιατί το metablogging, και του στυλ σου αλλά και του in.site.rs, θα παραμείνουν σημαντικά.

Το monitor είναι τρομερό πράγμα. Όπως λέει και ο xpan, βοηθάει και στην άμεση παρακολούθηση του ό,τι συμβεί στην (let’s try our hand at fusion) monitor-κενωνία, αλλά και στην ανακάλυψη καινούργιων, ενδιαφέροντων blog, με το assimilation τους σε αυτή. (dystro, πραγματικά δε ξέρω που το βρίσκεις το κουράγιο και το χρόνο να κάθεσε να βρίσκεις συνεχώς καινούργια πράγματα.)

Τέλος πάντων. Οπότε monitor good, monitor distortions bad. Αφενώς πρέπει να καταλάβουμε ότι το monitor δεν είναι η Ελληνική μπλογκόσφαιρα, αλλά μια διαλογή της. Αφετέρου, αφού φαίνεται να μας αρέσει αυτή η διαλογή και αυτή η τεχνολογία, πρέπει να προσπαθήσουμε να μην αφήσουμε το distortion του να γίνει σημαντικά μεγάλο. Πρέπει να συνεχίσουμε την επέκταση του, και πρέπει να αναπτύξουμε τη τεχνολογία που θα μας αφήνει να κινούμαστε και να παρακολουθούμε τα ολοένα και αυξανόμενα blogs, για να μην καταντήσει το monitor ένα random walk, με μηδέν πληροφορία, στην Ελληνική μπλογκόσφαιρα.

Φυσικά, όλα αυτά χωρίς τον ξενοδόχο. Φαντάζομαι ο vrypan έχει και καλύτερα πράγματα να κάνει : )

Οπότε μέχρι να φτάσουμε σε αυτό το ιδεατό σημείο, πρέπει να κάνουμε κουμάντο οι ίδιοι. Και ‘κει κάπου τα χαλάμε.

Η περισσότερη επικοινωνία είναι καλό πράγμα, αλλά ceteris paribus. Πρέπει οι επικοινωνούντες να μπορούν να το αντέξουν. Δεν είναι αναγκαστικά θέμα ωριμότητας ή θέμα εμπειρίας. Δε ξέρω ακριβώς τι είναι.

Ο Γιώργος στο Reality Tape πιστεύει ότι η μπλογκοκενωνία αντέδρασε έτσι επειδή το στίγμα ήρθε από τα ΜΜΕ. Μάλλον ότι κάποιο κόμπλεξ υπάρχει, ή πως θεωρούμε πως πρέπει να κρύβεται κάποιο συμφέρον από πίσω, που έρχεται να πατάξει την μπλογκοεπανάσταση. Ίσως κάποιοι όντως να αντιδράσαν έτσι.

Όπως λέει πάντως, επανάσταση δε πρόκειται να γίνει αγαπητοί φίλοι μου. Αν θέλετε να δείτε το πιθανό μέλλον μας, δεν έχετε παρά να κοιτάξετε προς την Αμερικάνικη μπλογκόσφαιρα. Ο Γιώργος την αποκαλεί μπλογκόφουσκα (άραγε είναι χειρότερο από μπλογκοκενωνία;), και πρόσφατα έγραφε κάποιος τυπάκος στο Slashdot ότι έχει καταντήσει random selection of links χωρίς πρακτικά καθόλου νέα πληροφορία.

Εγώ θα προσθέσω ότι δεν έχει ρίξει το σύστημα. Μάλλον το έχει αλλάξει, ή έχει γίνει μέρος του. Τώρα πια bloggers γράφουν explicitly για interest groups. Γράφουν για δημοσιεύσεις. Συνεργάζονται με τα κόμματα, άλλοτε εμφανώς, άλλοτε όχι. Οι εφημερίδες και τα κανάλια (και τα κόμματα, και οι εταιρίες) αρχίζουν και αυτές τα δικά τους, συνήθως ως ένα μεγάλο βαθμό artificial blogs. (Αλήθεια, προλάβατε την ιστορία με τα wiki-like editorials των LA Times;) Αν σας φαίνεται ως επανάσταση, έχει καλώς. Εμένα πάντως μου φαίνεται σαν οι bloggers να βάλαν κουστούμι, και να προσπαθήσαν να κάνουν cash out.

Φυσικά, δε λέω πως θα καταντήσουμε έτσι. Ας πούμε, για να ενδιαφερθούν τα κόμματα θα πρέπει να υπάρξουν σοβαρά πολιτικά blog με μεγάλη ακρόαση, που αυτή τη στιγμή δεν έχουμε και πάρα πολλά. Για να νιώσουν ότι απειλούνται οι δημοσιογράφοι, θα πρέπει να υπάρξουν blogs που να δίνουν καλές, ενημερωμένες, έξυπνες γνώμες, και συχνά, όχι μια φορά το μήνα. (Αν νομίζει κανείς ότι γίνεται να δώσουν τα blogs τα νέα, ξεχάστε το. Aggregators στην καλύτερη. Το πείραμα έχει ήδη γίνει.)

Γενικά η Ελληνική μπλογκόσφαιρα είναι ακόμα αρκετά αθώα και μικρούλα. Γι’ αυτό είναι μάλλον επιρρεπής και σε τέτοια πράγματα.

Το πρώτο άρθρο ήταν λίγο μπερδεμένο. Δεν ήταν πολύ προφανές το τι ήθελε να πει, είχε λίγο πατροναριστικό ύφος είναι η αλήθεια, αλλά δεν ήταν και το τέλος του κόσμου. Ο κόσμος αντέδρασε όμως. Γιατί;

Γενικά ίσως να ‘ταν ότι πιστεύαν πως υπήρχαν συμφέροντα. Ίσως απλώς να νομίζαν ότι τα έντυπα ΜΜΕ είναι το ίδιο με τα μπλογκς. Δεν είναι, τουλάχιστον δεν είναι ακόμα. Η γραφή είναι διαφορετική, το ύφος είναι διαφορετικό.

Από τις πρώτες μέρες του internet, έχουμε το πρόβλημα με την επικοινωνία. Εκνευρίζομαι να μιλάω με chat για σημαντικά πράγματα, γιατί είναι πολύ εύκολο να παρεξηγηθείς. Ακόμα και με άτομα που ξέρεις πολύ καλά, είναι πολύ εύκολο να μην καταλάβεις ακριβώς τι θέλει να πει ο άλλος όταν δεν μπορείς να δεις μορφασμούς, το τόνο της φωνής, etc.

Ο κ. Τσαραγκουσιανός διάλεξε ένα ατυχές ύφος. Αν απαντούσαμε μέσω εφημερίδων, σοβαρών τουλάχιστον, ίσως να είχε διαμορφωθεί ένας πιο κόσμιος και χρήσιμος διάλογος. Αντ’ αυτού, όμως, τα blogs έχουν ένα διαφορετικό στυλ γραφής. Πιο χύμα, περισσότερο σαν διάλογο, περισσότερο σαν καφενείο. Από ‘κει προκύπτει και κάποια από τη γοητεία τους. Αλλά είναι δύσκολο να μην υψώσεις τη φωνή σου σε μια συζήτηση στο καφενείο.

Το positive feedback της επικοινωνίας που μας επιτρέπει το monitor δε βοήθησε. Και δε βγήκε κανείς να μαζέψει τους υπόλοιπους, να το χρησιμοποιήσει για κάποιον άλλο σκοπό.

Τέλος πάντων. Αυτό το post πολύ τράβηξε, έχει ήδη χάσει τη συνοχή του, και θα στήσω κόσμο για φαΐ. Οπότε let’s wrap up real quick.

Το δεύτερο άρθρο δε νομίζω ότι άξιζε καν ιδιαίτερη συζήτηση, αλλά δε νομίζω ότι την έλαβε κιόλας. Επώνυμο trolling indeed. Ο αστρολόγος της Athens Voice. Δε νομίζω ότι μπορώ να φανταστώ κάποιον να παίρνει κάτι τέτοιο τρομερά στα σοβαρά, και δε νομίζω πως το έκανε και κανείς.

Τέλος πάντων. Γενικά, μη χάσουμε το μπούσουλα. Το blogging που κάνουμε το κάνουμε για πλάκα, οι περισσότεροι τουλάχιστον, και είναι κάτι ευχάριστο και ωραίο. Κάτι για μας, τους φίλους μας, και πιθανώς άλλους που μπορεί να τους ενδιαφέρουν θέματα τα οποία πραγματευόμαστε. Ας συνεχίσουμε να το κάνουμε όσο είναι ευχάριστο και ωραίο, και μην πολύ-χανόμαστε στη φιλοσοφία του θέματος. Αφήστε τα ΜΜΕ να λένε ότι θέλουν. Ο κόσμος δεν περιστρέφεται ούτε γύρω από μας, ούτε γύρω από αυτούς, και ούτε θα έπρεπε. Συνεχίστε να κάνετε αυτό που σας αρέσει, και σε δυό χρόνια θα δούμε που θα έχουμε καταλήξει. Εν τω μεταξύ, δώστε τους και σεις το benefit of a doubt (εκτός φυσικά από τα προφανή trolls, αλλά αυτοί δεν είναι πολύ άξιοι συζήτησης ούτως ή αλλος). Αν αυτή η ιστορία αρχίζει να συμβαίνει ευδομαδιαία, ε, τότε έχουμε πρόβλημα. Ως τότε όμως, δεν τρέχει και τίποτα.

Επίσης, για κάποιους είναι σημαντική η έννοια της online κοινωνίας. Εγώ το βλέπω περισσότερο ως ένα οccasional random walk ενδιαφέροντων πραγμάτων, οπότε δε με χαλάει και τόσο. Αλλά αν πιστεύετε στην κοινωνία σας, προσοχή. Το monitor θέλει αγάπη και φροντίδα (και soupline, was it;) για να συνεχίσει να την αντιπροσωπεύει σωστά και με χρήσιμο τρόπο.