Σπιτάκι

Καλησπέρα παίδες! Είχα καιρό να γράψω και καθώς σήμερα δεν νυστάζω, είπα να κάτσω να μοιραστώ τις σκέψεις μου μαζί σας. Δεν έχω τίποτα να προσφέρω πέρα από κανά-δυο νέα και ό,τι άλλο προκύψει μέσα από συνειρμούς… με λίγα λόγια, θα χρησιμοποιήσω την ώρα και την διάθεση για να γράψω ό,τι κατεβάσει, αλλά δεν παίρνω ευθύνη για την ανοργανωσιά που πρόκειται να ακολουθήσει! Χεχεχεχεχε! :)

Τίτλος του post, ‘Warehouse’, απλώς επειδή αυτό το τραγούδι άκουγα όταν άνοιξα με κέφι τον Mozilla. Με την ευκαιρία, όσοι από εσάς δεν έχετε ακούσει Dave Matthews Band, ψάξτε βρείτε! Είναι σχεδόν άγνωστος στην Ευρώπη και διασημότατος στην Αμερική. Και είναι πολύ καλός. Η μουσική του έχει πολύ ωραία ενορχήστρωση, καλό ρυθμό, κεφάκι και τραγούδια για όλα τα moods. Θέλει ίσως λίγο καιρό να τον συνηθήσετε, αλλά μετά θα μείνετε ικανοποιημένοι.

Νέα. Ρουτίνα. Σπίτι, γραφείο, γραφείο, σπίτι. Όταν συνηθίσεις δεν είναι και τόσο άσχημα όσο ίσως ακούγεται. Είναι όμορφο να υπάρχει μια σταθερότητα, είναι πολύ ωραίο να βγάζεις κάποια δουλεία και μετά να μπορείς να γυρίσεις σπίτι και να αράξεις, ή να κάνεις ό,τι σου κάτσει χωρίς να νιώθεις ένοχος. Εδώ πρέπει μάλλον να εξηγήσω ποιο πιστεύω είναι το μεγαλύτερο ‘πάθος’ όλων ανά τον κόσμο μεταπτυχιακών σπουδαστών: δεν υπάρχει ωράριο! Θεωρητικά, πάντα θεωρητικά μιλώντας γιατί υπάρχουν πολλοί παράγοντες που επηρεάζουν την κάθε περίπτωση μαθητή, όποτε θες πας στο γραφείο, όποτε θες δουλεύεις, και ούτω καθεξής. Όσο βγαίνουν τα αποτελέσματα και ο advisor/supervisor/slave-master είναι ικανοποιημένος, τόσο δεν έχει σημασία αν τα έβγαλες 9-5 στο γραφείο, ή, πιο πιθανό, 1-8 το πρωί της προηγούμενης μέρας. Και εδώ λοιπόν πετάγεται ως άλλος Αρχιμήδης ο Μπερτσάτος από την καρέκλα και φωνάζει: ‘Εύρηκα!’ Ή μάλλον, καλύτερα: ‘Αμ δε!’ Γιατί αν έτσι νομίζετε πως είναι τα πράγματα, κούνια που σας κούναγε! Γιατί δεν υπάρχει πλέον η δικαιολογία ότι πήγε 5, άντε πάμε σπιτάκι μας… Αν δεν έχει βγει η δουλειά, εδώ θα κάτσεις.

Ok, το παραδέχομαι, υπερβάλλω σίγουρα. Και δεν σημαίνει ότι είναι απαραίτητα καλύτερο να δουλεύεις από το να σπουδάζεις - κάθε άλλο, είμαι φανατικός υποστηρικτής της ιδέας ότι οι σπουδές είναι πιο ‘εύκολες’ αν θέλετε, και σίγουρα γεμάτες περισσότερες ευκαιρίες για ψυχαγωγία και για γνωριμίες με άλλους ανθρώπους, πέρα από τον στενό εργασιακό κύκλο. Κάπου εδώ έχασα τον ειρμό των σκέψεων μου… Νομίζω ήθελα απλά να καταλήξω στο ότι ένα από τα καλύτερα πράγματα που μπορεί να μάθει κάποιος είναι ο καλός προγραμματισμός. Το ‘θα κάτσω να δουλέψω τώρα, και ό,τι άλλο μπορεί να περιμένει για μετά, αφού έχω τελειώσει το Α ή το Β.’ Κάτι το οποίο ‘αναγκάζεσαι’ σχεδόν να μάθεις όταν δουλεύεις, αλλά κάτι το οποίο δεν είναι απαραίτητα κάτι το οποίο εξασκεί κατ’ανάγκη ένας φοιτητής διδακτορικού.

Ουφ, κατάφερα και τελείωσα αυτό που ήθελα να πω, χωρίς να χαθώ πάρα πολύ… Ακόμη μαζί μου? Χαρά στο κουράγιο σας :)

Πέρα λοιπόν από την ρουτίνα, δεν έχω ιδιαίτερα νέα. Περνάω καλά όμως, δεν μπορώ να παραπονεθώ. Βασικά, έχω πολύ καλή, και τελευταία σταθερά καλή διάθεση. Μία μέρα τη φορά, κάθε φορά, και τα πράγματα δεν φαντάζουν τόσο τρομερά. Ιδέες και διάθεση για εξόδους υπάρχουν, ευκαιρίες υπάρχουν, καλή παρέα επίσης… τι άλλο να ζητήσει κανείς? Λέτε να έπεσα στην λεγόμενη παγίδα της ψευδό-ασφάλειας που παρέχει η καθημερινότητα? Μπορεί. Αλλά και αν είναι έτσι, δεν χάνουμε τίποτα να το δοκιμάσουμε και αυτό για λιγάκι. Άλλωστε είμαι σίγουρος ότι με το που θα τελειώσει το καλοκαίρι και θα αρχίσει το καινούριο εξάμηνο, καινούρια άγχη θα πλακώσουν και φτου κι’από την αρχή. Μέχρι τότε, ας προσπαθήσουμε να χαλαρώσουμε λιγάκι, καλοκαίρι είναι άλλωστε. Αφού δεν μπορούμε ακόμη να πάμε διακοπές, ας κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας να έχουμε τα απογεύματα ελεύθερα για ξεκούραση και ‘περιπέτειες’ :)

By the way, αυτός ο ηλίθιος πληθυντικός ενώ απλώς μιλάω για τον εαυτό μου πρέπει να ακούγεται εντελώς pretentious! Δεν έχω διαβάσει ακόμη τα από πάνω - και μάλλον δεν πρόκειται καν - αλλά φαντάζομαι είναι σχεδόν όσο pretentious όσο και το να πετάει κανείς αγγλικές λέξεις αριστερά-δεξιά λες και δεν υπάρχουν αντίστοιχες - καλύτερες - ελληνικές! Για να δούμε… pretentious: δεν μου έρχεται ρε γαμώτο… είδες? :)

Αυτά… ψιλό-βαρέθηκα, πρέπει να βαρεθήκατε και εσείς. Μάλλον την επόμενη φορά θα προτιμήσω να έχω κάποιο θέμα πριν αρχίσω να γράφω. Για την ώρα, σας αφήνω με Rolling Stones, και ‘You can’t always get what you want… but if you try sometimes, you find, you get what you need…’ Τι όμορφο και απλό ρε σεις. Και πόσοι πρέπει να μας το τραγουδήσουν για να το καταλάβουμε? Και ο Dave (δείτε DMB πιο πάνω) το λέει στο δικό του ‘Jimmy thing’, λίγο διαφορετικά: ‘… what I want is what I don’t got, and what I need, is all around me…’

Απλά τα πράγματα παιδία. Ζείτε κάθε μέρα, ζείτε την!