Πρόσφατα είδα αρκετές ενδιαφέρουσες. Πρώτον, αν νομίζετε ότι το concept είναι έστω και ελάχιστα ενδιαφέρον, δείτε το Batman Begins. Είναι μάλλον ότι καλύτερο μπορούν να κάνουν με το franchise.
Δεύτερον, πρόσφατα είδαμε το The Joke. Τσέχικη ταινία του ‘69, βασισμένη σε βιβλίο του Kundera. Πραγματικά εντυπωσιακό το ότι το γυρίσαν στη Τσεχία, ακόμα ύπο κομμουνισμό. Αν νομίζετε ότι αντέχετε ό,τι σημαίνει αυτό, και είστε προετοιμασμένοι για flashbacks την εποχή που η τεχνολογία δε τους επέτρεπε να τα κάνουν πλήρως κατανοητά, είναι πάρα πολύ ωραία ταινία, με αρκετή τροφή για σκέψη.
Τις άλλες δύο τις είδαμε σήμερα. Back to back. Έτυχε να μοιάζουν αρκετά, τουλάχιστον σε κάποια σημαντικά σημεία. Δε μπορώ να το περιγράψω αρκετά καλά, αλλά και οι δύο ήταν θρίλερ, και επίσης και οι δύο ήταν πολύ… raw.
(Στο να μη μπορώ να τις περιγράψω βοηθάει και το ότι είμαι ολίγον τι υπό την επιρροή του ποτού. Όχι πολύ, δε νομίζω πως κάνω περισσότερα από τα συνηθισμένα μου ορθογραφικά. Πάντως έχω να σας προτείνω 6 grapes port για $17, και Kikkoman plum sake των $11.)
Η πρώτη ήταν το The Parallax View του ‘74. Βάζοντας το “for its time” καπέλο μου, πρέπει να πω πως ήταν πολύ ωραία ταινία. Το είδαμε σε VHS βέβαια, το οποίο ήταν πολύ κρίμα. Κρίμα γιατί ο ήχος ήταν ποταπός. Αυτό έχω να πω. Πάνω απ’ όλα, ο ήχος. Χάλι μαύρο. Δε μπορούσες να καταλάβεις ακριβώς τι λέγανε. Πολύ θόρυβος. Βοήθησε πάντως (μαζί με το κρασί ίσως) στο να δημιουργήσει μια πολύ ωραία σουρεάλ κατάσταση. Επίσης, δυστυχώς, βοήθησε στο να κοιμηθούν τέσσερις στους έξι από εμάς, και ο πέμπτος να παρουσιάζει τα συμπτώματα. Είναι τρομερό πως η έλλειψη… τι να πω τώρα; Μοντέρνας κινηματογραφικής τεχνικής; Καθαρής εικόνας και ήχου; Δε ξέρω. Άλλα όλο αυτό το blur τέλος πάντων, δημιουργήσαν μια τρομερή ατμόσφαιρα.
Τέλος, είδαμε το Βασικό Ένστικτο. Όλως περιέργως, δεν το είχα ξαναδεί. Θυμάμαι ακόμα όταν βγήκε στο σινεμά. Ήμουν έκτη δημοτικού, και ένα μεγαλύτερο παιδί, πρώτη γυμνασιού νομίζω, στα λυκόπουλα (τα ναυτικά, τη μια χρονιά που πήγα) καυχιόταν ότι το είδε. Μετά από τόσα χρόνια, με τόσες συζητήσεις, νόμιζα πως ήξερα τι θα συμβεί. Νόμιζα πως ήξερα όλες τις σημαντικές στιγμές. Δε λέω πως είναι καλή ταινία, και εδώ ίσως το κρασί παίζει μεγαλύτερο ρόλο, αλλά γενικά με κράτησε παραπάνω απ’ ό,τι περίμενα. Ίσως να βοήθησε, σε μέτα-κριτικό επίπεδο, ότι η ταινία γυρίστηκε σ’ εκείνη την επίπονη μετάβαση μεταξύ των 80s και των 90s. Πάλι, η αγωνία ήταν πολύ ωμή. Πάντως τη γεωγραφία του Bay Area τη σεβάστηκε πολύ παραπάνω από, ας πούμε, το Boys and Girls. Αλλά τι σας λέω τώρα, είτε την έχετε ήδη δει, είτε δε πρόκειται αν δε συμβεί κάτι εκτός του ελέγχου σας.
Καληνύχτα.
Το parallax νομίζω το έχω δει στην ΕΡΤ κάποτε… Δεν νομίζω ότι ήταν κάτι το ιδιαίτερο.
Αλλά το Ένστικτο… Κατ’αρχήν πώς τολμάς να λες ότι δεν το έχεις δει? Άφησε εποχή αυτή η ταινία. Δεν είναι κάτι το συνγκλονιστικό, αν και έχει αρκετά καλο σενάριο με twists κτλ, αλλά και μόνο η σκηνή της ανάκρισης και η όλη φιλολογία για τον παγοκόφτη, την κάνει μια ταινία must για την ταινιοθήκη ενός σινεφίλ. Πραγματικά είναι ταινία που άφησε εποχή, ρε συ.
Νομίζω πως το Βασικό Ένστικτο ήταν καλή ταινία. Μάλλον όχι αριστοτέχνημα, αλλά από τα καλύτερα θρίλερ των 90’s. Συνήθως διστάζουμε να εκτιμήσουμε ένα εμπορικό φιλμ που προκαλεί “αντιδράσεις”, μα το συγκεκριμένο ήταν όντως πολύ δυνατό.