Guest Blogger — 2M3
Είμαι λίγο μόνο καιρό μαζί σας (εδώ, στην ελληνική μπλογκόσφαιρα) και όμως νιώθω ότι πολλούς από σας τους γνωρίζω αρκετά καλά, σίγουρα περισσότερο από πολλούς που θεωρώ γνωστούς μου, ίσως και πιο πολύ από κάποιους φίλους μου. Είστε ανοιχτοί: γράφετε για την πολιτική, για τη δουλειά σας, για τα ταξίδια σας, για τα προβλήματά σας, για τους φίλους σας, και σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμα και για τα πολύ προσωπικά σας. Διηγήστε ή μάλλον δημοσιεύετε τη ζωή σας, όπως θα την εκμυστηρευόσασταν μόνο στους στενότερους φίλους σας. Γδύνεστε πνευματικά, κρυμμένοι μόνο πίσω από ένα προσωπείο, ένα ψευδώνυμο.
Εγώ, από την πλευρά μου, δεν είμαι (ακόμα;) αρκετά θαρραλέος για ένα πνευματικό striptease, όπως ακριβώς θα ντρεπόμουν να κάνω και σωματικό (ακόμα και φορώντας μάσκα). Τα κείμενά μου φορούν κοστούμι και γραβάτα, άντε να ανοίξω το πάνω κουμπί από το πουκάμισο… Αλλά αυτό, με πόσους δηλαδή μπορούμε να μοιραστούμε τον ψυχισμό μας δίχως να βλάψουμε την ακεραιότητά του, δεν είναι το θέμα του παρόντος κειμένου.
Το θέμα που θέλω να θίξω εδώ είναι, γιατί η κατάθεση της ψυχής μας (όταν αποφασίζουμε να την κάνουμε) κρύβεται πίσω από ένα ψευδώνυμο. Είναι δύσκολο για το περιβάλλον μας να την αντέξει ή μήπως είναι δύσκολο για μας να αντέξουμε τις αντιδράσεις του σε αυτήν; Όπως και να έχει, θεωρούμε σωστό να προστατεύσουμε το άτομό μας από τον πραγματικό του εαυτό, τον οποίο κρατάμε επιμελώς κρυμμένο πίσω από ένα τυχαίο όνομα. Και στην πραγματική μας ζωή (κατ’ αντιδιαστολή προς τη cyber-life) απλά διαλέγουμε την (ή μία) κοινωνικά αποδεκτή πτυχή της προσωπικότητάς μας, αφήνουμε το περιβάλλον μας να πλάσει τον χαρακτήρα μας, ή τουλάχιστον να καθορίσει τη συμπεριφορά μας. Αυτό, δεν είναι ό,τι διδάχτηκα ως ελευθερία.
Μπορούμε να ισχυριστούμε ότι το ψευδώνυμό μας προστατεύει τα πρόσωπα που εμπλέκονται στις ιστορίες μας. Στην πράξη, απλά προστατεύει εμάς από τον αντίλογό τους. Μπορεί να μη θέλουμε να θίξουμε τον εργοδότη, τον συνεργάτη, τον φίλο που πρωταγωνιστεί στα κείμενά μας. Στην πραγματικότητα, απλά ευθαρσώς γελοιοποιούμε τον χαρακτήρα του σε χιλιάδες άλλους αναφέροντας αυτά που φοβόμαστε να του πούμε πρόσωπο με πρόσωπο. Φοβόμαστε… Αυτό, δεν είναι ό,τι μου έμαθαν ως δημοκρατία.
Δεν το κρύβω: μου αρέσουν τα κείμενά σας. Κάποτε βρίσκω και τον εαυτό μου μέσα σ’ αυτά, κάποτε μιλούν όπως θα μιλούσα και εγώ. Δεν σας γνωρίζω προσωπικά. Αλλά, κρυμμένος πίσω από ένα ψευδώνυμο, βρίσκω το θράσος να σας προτείνω να είστε τόσο αληθινοί και στην πραγματική σας ζωή. Σε κάποιους δε θα αρέσει. Αλίμονο, όμως, αν ζούμε και δρούμε για να αρέσουμε. Όσο για μένα, θα προσπαθήσω εν τω μεταξύ να ανοίξω δυο τρία κουμπιά ακόμα…
Οξυδερκές και επίκαιρο το post. Οπωσδήποτε, η ανώνυμη γραφή προσφέρει -και, όπως πολύ σωστά επισήμανες, επιβάλλει- άλλες δυνατότητες. Το επώνυμο, απ’ την άλλη, σε αφήνει ευάλωτο και σ’ αναγκάζει να προσέχεις την έκφρασή σου, αλλά -γι’ αυτό ίσως- σου δίνει την ικανοποίηση ότι λειτουργείς σαν φανερή προσωπικότητα, σαν μέλος του “δήμου”. Απ’ αυτή την άποψη και μόνο, τα blogs σαν μέσα κοινωνικοποίησης απέχουν παρασάγγες απ’ το IRC και τα fora. Στην ανώνυμη έκφραση, υπάρχει πάντα η καχυποψία γι’ αυτό που κρύβεται πίσω απ’ την επιμελώς κατασκευασμένη persona, και η περιέργεια που ωθεί τον αναγνώστη να θέλει να την γκρεμίσει για να δει τι κρύβεται από κάτω (άβολο και αντιπαραγωγικό για τον blogger, αν το κρυφτούλι δεν είναι αυτοσκοπός). Όταν λειτουργείς επώνυμα, αργά ή γρήγορα θα εκτεθείς και θα φανούν οι αδυναμίες σου. Απ’ την άλλη, όντας επώνυμος, έχεις κάθε δικαίωμα να κρατάς κάποια πράγματα για τον εαυτό σου (ακόμα κι οι πολιτικοί το έχουν).
Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω αν θα διάλεγα να γράφω επώνυμα, αν δεν είχα γνωρίσει τα blogs μέσα απ’ την επαφή μου με το χώρο του Ελεύθερου Λογισμικού. Στις κοινότητες αυτές, οι άνθρωποι λειτουργούν ανοικτά κι επώνυμα, στην επικοινωνία και στην εργασία, με όλους τους “κινδύνους” που ενέχει αυτό για τη δημόσια εικόνα τους (και κατ’ επέκταση, την καριέρα τους). Έχω παρατηρήσει όμως ότι οι επώνυμες κοινότητες και πιό παραγωγικές είναι, τελικά, και πιό αρμονικές στην επικοινωνία τους, παρά τους αναπόφευκτα φανερούς καβγάδες που ξεσπάνε κάποιες φορές. Ίσως αυτό να είναι ένα μικρό μάθημα και για την μπλογκόσφαιρα. (Και τελικά, η ανωνυμία δεν συνεπάγεται τον αυθορμητισμό και την ευθύτητα: μπορεί να έγραφα το ίδιο “κουμπωμένα”, παραμένοντας ανώνυμος.)
Κατά τα λεγόμενά σου, είμαι μία πνευματική πουτάνα. Μοιράζω τον εαυτό μου δεξιά και αριστερά, χωρίς να το σκεφτώ και πολύ.
Ψάχνουμε όμως διαφορετικά πράγματα…
Δεν νομίζω πως εξάγεται κάτι τέτοιο απ’ το κείμενο του 2M3, και πάντως όχι απ’ το σχόλιό μου. Όλοι εκτιθόμαστε (και εκδιδόμαστε) μέσα απ’ τα blogs’ στη γραφή δεν υπάρχει (πιστεύω) απόλυτος διαχωρισμός ανάμεσα στο προσωπικό και το απρόσωπο, όσο και να θέλουν να μας πείσουν για το αντίθετό οι λάτρεις των τύπων της παραδοσιακής δημοσιογραφίας. Η επιλογή ανάμεσα στην επωνυμία και την ανωνυμία είναι δικαίωμα του καθενός, και νομίζω ότι ο 2M3 προσπάθησε πιό πολύ να κάνει ένα σχόλιο για τη διάσταση ανάμεσα στην real-life και την cyber-life (και ίσως μιά δήλωση για τη δική του ανωνυμία), παρά να στηλιτεύσει την υποκρισία της γραφής (πλεονασμός, έτσι κι αλλιώς) οποιουδήποτε.
Ψάχνουμε όμως διαφορετικά πράγματα…
Απ’ τη μεριά μου, ναι (αυτό τον καιρό). Μ’ αυτά που γράφω παραπάνω για την ανωνυμία, είχα κυρίως κατά νου την μη λογοτεχνική, την επικοινωνιακή (ας πούμε) γραφή. Για κάποιον που θέλει να εξασκήσει την ικανότητά του στο λογοτεχνικό γράψιμο, όμως, η τολμηρή, έντονα προσωπική γραφή είναι μονόδρομος (και η ανωνυμία μέσα απ’ το blog, ή καλύτερη ίσως επιλογή).
Λεμόνι δίχως όνειρα, ιδού η απάντησή μου σε δύο εκδοχές - διάλεξε όποια θες:
-Δικηγορική απάντηση:
Ο χαρακτηρισμός δεν προκύπτει από τα λεγόμενά μου. Αν πάντως πράγματι μοιράζεις τον εαυτό σου δεξιά και αριστερά, χωρίς να το σκεφτείς και πολύ, τότε ίσως να σου αρμόζει.
Επίσης το τι ψάχνω δεν προκύπτει από τα λεγόμενά μου. Στατιστικά πάντως, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να ψάχνουμε διαφορετικά πράγματα.
-Φιλική απάντηση:
Είτε τη χαρακτηρίσεις ως πορνεία είτε ως γυμνισμό, η έκθεση του ψυχισμού μας στο internet απαιτεί μια υπέρβαση. Κάποιοι την κάνουν εύκολα, κάποιοι μετά από ώριμη σκέψη, κάποιοι δεν καταφέρνουν να την κάνουν. Θα μπορούσα (ως ένα σημείο) να συμφωνήσω με τον χαρακτηρισμό σου αν δεν ήταν/είναι αρνητικά χρωματισμένος. Ο παραλληλισμός με το striptease δεν αποσκοπούσε πάντως στο να μειώσει αυτούς που κάνουν την υπέρβαση (ίσα ίσα…!).
κι εγώ δεν βγάζω κατά κανόνα τα προσωπικά μου στο μπλογκ μου αλλά τις απόψεις μου
Συμφωνό απόλυτα - η ανωνυμία είναι μεγάλη κατάρα. Απλά παρότι εγώ έχω επιλέξει να έχω το blog μου επώνυμα, θα πρότεινα στο Στάθη - που είναι από τους ανθρώπους που με έχουν επηρεάσει στο μέγιστο - να μην είναι τόσο απόλυτος με τις επιθυμίες των άλλων. Έχει και ο ίδιος γευτεί πολλές φορές τη χαρά της ανωνυμίας, του ψευδώνυμου και ακόμα και του λίβελου - πάντα με μέρος της ευθύνης να του ανήκει. Άλλοτε κάηκε, άλλοτε τη γλίτωσε, ας μην είναι τόσο απόλυτος τώρα πια.
Ρε παιδιά, καλά όλα αυτά και γω μαζί σας και εις άλλα με υγεία. Αλλά, πέρα από τη θεωρία και τα “ξεκουμπώματα” υπάρχει και η πρακτική πλευρά του πράγματος.
Μιλάμε για το Internet, αγαπητοί. Μιλάμε για το άνδρο των πλέον πληροφορημένων (άμα γουστάρουν), των πλέον ψαγμένων (ξανά άμα γουστάρουν) και των πλέον “άρρωστων”. Δεν κολυμπάνε όλοι μέσα στην τρελλή χαρά της ανταλλαγής ιδεών σε δημοκρατικά πλαίσια και μια επίσκεψη σε οποιοδήποτε κανάλι του IRC θα σας πείσει.
Δεν ξέρω για σας αλλά εγώ δεν έχω κανένα καημό να μάθει ο Χ βαρεμένος που μένω και ποιά είμαι. Δεν μου κάνει “κούκου” να ξημερωθώ με τον ΧΧ αφιονισμένο της πιάτσας στα σκαλοπάτια μου. Ούτε γουστάρω τό κάθε μαλακισμένο φασιστοειδές να μου γράφει “ξέρω που μένεις” και να ψάχνω μετά τις γωνιές της γειτονιάς μου.
Πόσες φορές σας έχει τύχει, άτομα που ΕΣΕΙΣ επιλέξατε να γνωρίσετε μέσα απ’ το δίκτυο, να σας προκύψουν “ψυχικά λειψοί”; Το πήρατε χαμπάρι όταν συζητάγατε μεταξύ τυρού και αχλαδιού για τα μεγάλα τα μυστήρια της ζωής και σας φαινόταν “και γαμώ τα παιδιά”; Τσου! Και τώρα;
Τραβηγμένο απ’ τα μαλλιά, θα μου πείτε. Ίσως και εκτός θέματος. Ε και; Η ανωνυμία είναι χρήσιμη και χίλια συγνώμη κ. Τσαγκαρουσιάνε μου. Τα λεγόμενα, οι κρίσεις και οι πράξεις του καθενός έχουν να κάνουν με την προσωπική του ηθική και μ’ αυτό που λέγεται “ανατροφή απ’ το σπίτι του” και όχι με το “επώνυμο” ή το “ανώμυμο” της έκφρασής τους. Όλα τ’ άλλα, για μένα, είναι ολίγον του αέρος … (για να μην πω τίποτις χειρότερο).
Υ.Γ.: Συμβουλές για το τι θα κάνω τα επώνυμα και τα ανώνυμα σχόλιά του blog μου δεν δέχομαι. ‘Οταν φιάξετε και σεις blog κ. Τσαγκαρουσιάνε μου, κάντε ότι σας φωτίσει ο θεός σας.
————
Το σχόλιο αυτό το ρίχνω και στα τρία blog που ασχολήθηκαν με το θέμα.
EGW den tha prospathisw na analusw to thema me perispoudastes ambelofilosofies apla ena pragma den katalavainw:TI ZORI travate re paidia kai na sas vrisei kapoios kai na sas epitethei kai..kai..
Diladi den tha koimithite to vrady den to katalavainw!!!
Se antitheti periptwsh mallon to
provlhma to exete eseis para o uvristis.
Apla pragmata ..exw ena blog ekteitheme sto kathena den travaw
kanena zori gia kanenan kanw th douleia mou kai eimai wraios!
An mesa s’olo ayto to xaos vrethei
kai mia psyxi pou einai sthn idia aisthitiki oxthi me mena kalws
eidallws siga mi katsw twra na trelenomai giati kapoios/a tha me
xleuasei tha me vrisei h den xerw ti allo kai gw tha stenaxorethw pou den xerw poios einai?Gia na tou kanw mhnush?.Sampws tha ton valw sth zwh mou?
Edw ena peiramataki ekana ston frog kai plakwsan oloi kai ginane tsita.
Eleos re paidia ..san polu sovara phrate to rolo tou bloger edw mesa!
Apla o kathenas ekfrazete kai kala kanei an to aisthanete etsi
Den ftanei pou oloi trwme sfaliares sth kathimerinh zwh tha to kanoume
kai thema twra epeidh kapoios k.Tsagarousianos mas eipe peri anwnumias
E..xesthkame xilies fores anwnumos para sunetairos tou Kwstopoulou (otan malista o idios xleuaze palia olo ayto pou kouvalouse o Petrakhs)
Den katalava diladi
gia na xalarwsoume gia na xalarwsoume perikalw :ppp
dimitris k
Y.S DIS pali se petyxa? eytyxws pou ayth th fora eisai apo panw mou :P
oso gi ayto pou les DIS gia IRC kai pali sumfwnw
Elpizw na mi me perases gia “psyxika leipsw” epeidh sou eipa gia keino ton
musthrio me to gataki.Se diavevew an kai me exoun pei “kai gamw ta paidia” den exw vgei pote me kanenan/mia apo to diktyo xaxaxa!smouats
paw twra s allo blog ..lete na petyxw pali thn DIS?
DiS, συμφωνώ μαζί σου (και αυτό είναι ένας από τους λόγους που παραμένω ανώνυμος). Το έλλειμα ελευθερίας και δημοκρατίας, που θίγω, δε χαρακτηρίζει τους bloggers, αλλά μάλλον την κοινωνία.