Η mindstripper μου θύμησε το (Don’t Fear) The Reaper, των Blue Oyster Cult. Τρομερό τραγούδι. Έκανα click να δω το preview, το θυμήθηκα για τα καλά, έκανα click, το αγόρασα. Μετά έπρεπε να το βάλω σε ένα playlist. Αποφάσισα λοιπόν να κάνω ένα καινούργιο, manual και όχι smart. Αλλά είπα να βάλω μέσα και τα καλύτερα από το αρκετά πετυχημένο μου Alice Bands list. Οπότε άρχισα να βλέπω ένα ένα τα τραγούδια για να διαλέξω τι να βάλω. Και τελικά… τα έβαλα σχεδόν όλα.
Πραγματικά εντυπωσιάστηκα από το πόσα τραγούδια στο κάθε cd αξίζουνε. Όταν τα έχεις όλα σε ένα γιγάντιο playlist, συνήθως με shuffle, δε το πολύ-καταλαβαίνεις. Χάνονται στο πλήθος. Χάνονται στο next. Χάνεις τη συνοχή (έστω και σε θεματική playlist). Το shuffle και η ποσότητα μουσικής μας έχουν κακομάθει, και πολλές φορές δε δίνουμε σε πολλά τραγούδια τις ευκαιρίες που τους αξίζουν.
Πάνε χρόνια που έχω κάτσει να ακούσω cd κανονικά, δηλαδή να το βάλω μέσα και να το ακούσω από την αρχή ως το τέλος. Νόμιζα πως είχαμε πια περάσει πλήρως στην εποχή του filler. Και όμως. Όσοι έχετε iTunes, προσπαθείστε να βάλετε shuffle by album, όχι by track. Ίσως να σας αρέσει το πείραμα.
Αχ, τί μού ‘κανες. Έχω ξεσκιστεί να κάνω previews από το πρωί :P
Έχεις απόλυτο δίκιο. Κάποτε αγοράζαμε με τα χίλια ζόρια ένα βινύλιο και στο τέλος ως κι αυτή η κακομοίρα η μάνα μας ήξερε όλα τα τραγούδια του δίσκου. Τώρα μαζεύουμε, μαζεύουμε, μαζεύουμε και στο τέλος μέχρι να τα οργανώσουμε και μόνο, δεν έχουμε προλάβει καν να τα ακούσουμε όπως πρέπει… Τελευταία, κάνω το εξής: ό,τι CD έχω αγορασμένα τα μαζεύω και τα στοιβάζω σε ένα DVD επανεγγράψιμο, και τα παίρνω στη δουλειά. Από το πρωί μέχρι το απόγευμα που φεύγω έχω ακούσει 5-6 CDάκια άνετα και με την ησυχία μου (και μερικές φορές στο repeat για τα εμπαιδώσω κιόλας) ;-)
Ενημερωτικά το ‘Don’t fear the Reaper’ έχει βγει και σε ωραία ατμοσφαιρική διασκευή. Νομίζω από Him αλλά δεν κόβω και το λαιμό μου. Τα βινύλια μου τα αντιμετωπίζω με θρησκευτική ευλάβεια. Τα mp3 είναι θύματα ρατσισμού, τους συμπεριφέρομαι απαίσια - τα έχω για πέταμα.