ηρθα σττην ΒΚΝ πριν τελειψω το πτυχιο για ενα χρονο. Τελειωσα, εκανα ενα χρονο διδακτορικο (στην ευρωπη λεγεται Δρ. οχι PhD) στην Βοννη και μετα ξαναηρθα στην ΒΚΝ για ενα χρονο. Περιεργο? Οντως…
Αλλα στην Βοννη ειναι α[ολυτα συνηθισμενο να φευγεις για κανα δυο χρονια.

ΥΓ συγγνωμη για ιοποιια λαθη, αλλα εικμαι ελφρα μεθυμενος

Αληθεια εσυ πως περνας? Ο Ματιας μου λεγε οτι ΟΚ ωραια ειναι, αλλα δεν θα μπορουσε να μεινει με τιποτα για χρόνια εκει…
Εγω απτην αλλη ακουω οτι το Σ.Φ. ειναι η πιο συμπαθητικη πολη των ΗΠΑ?

Stefan Berger λες?

Τωρα που λες για χαλαρους τυπους σε συνεδρια, περυσι με το Ευρωπρωταθλημα, την πρωτη μερα που κερδισαμε την Πορτογαλλια ενας Αμερικανος ειχε ζητησει ενος λεπτου σιγη για τον κακομοιρο τον Πορτογαλλο chairman :-) Γενικα οι Αμερικανοι ειναι πιο χαλαροι (σενα σεμιναριο ελεγε ενας για εναν υποθετικο τυπο παιχτη “the arsehole”!). Αλλα οι Γερμανοι ρε συ ειανι εντελως τυπολατρες, δεν μπορουν καν να στειλουν μεηλ χωρις να γραψουν Αξιοτιμε κυριε καθηγητα μπλα μπλα. Οποτε ο Κριστοφ εκανε μπαμ με το στυλ του!

Η Βαρκελωνη εως τωρα πιστευω εχει την καλυτερη ποιοτητα ζωης αποσες πολεις ξερω. Ειδικα για εναν νεο. Μονο αν μενεις πολυ κεντρικα εχει υπερβολικους τουριστες (περιμενα ωρες στο σουπερμαρκετ πισω απο 15 γερμανους που ο καθενας ηθελε να αγορασει μια μπυρα). Αν μεινεις λιιιγο εξω, εχεις πραγματικα τα παντα. Παρκο μπροστα στο σπιτι μου, μεγαλα κλαμπ στα 10 λεπτα περπατημα, το κεντρο-κεντρο στα 20 λεπτα, περιοχη με ωραια μπαρακια (2-3 ευρω η μπυρα) και trendy (αλλα οχι ακριβα) εστιατορια στα 10 λεπτα. 3 Σουπερμαρκετ στην γωνια, παραλια με εστιατορια και μπαρακια στην αμμο στα 10 λεπτα περπατημα, το πανεπιστημιο στα 6 λεπτα. Καιρος σαν την Αθηνα, με λιγο πιο πολλη υγρασια (και πρασινο).

Απολυτα ευρωπαϊκο-διεθνες περιβαλλον. Ανοιχτη νοοτροπια (καθοτι ειναι και διγλωσση πολη). Σχεδον πληρης απουσια βλαχογκλαμουριας. Πολλοι μονιμοι κατοικοι απο ΕΕ, πολλοι ΛατινοΑμερικανοι. Πολλες γυναικες, και πολυ συμπαθητικες (σαν πολυ ωραιες Ελληνιδες μου λενε οσοι Ελληνες μουρχονται εδω, εγω βλεπω οτι φερνουν και λιγο σε Γαλλιδες). Το προβλημα της γλωσσας ειναι βεβαια απολυτο. Αν δεν ξερεις ισπανικα, την εκατσες. Και φαντασου οτι εδω ειναι καλα επειδη εχουμε και πολλους ξενους που μενουν μονιμα, πολυ τουρισμο. Στην Μαδριτη ειλικρινα μπορει να μην βρεις εναν στους 1000 που να ξερουν αγγλικα.

πωπω μολις καταλαβα οτι παρασυρθηκα… η αληθεια ειναι παντως οτι απο τοτε που πρωτοηρθα πριν 3 χρονια, ψαχνω ελαττωματα, ψαχνω να τους πω: ρε η Αθηνα ειναι καλυτερη. Αλλα μπα…
Μονο στην δυνατοτητα 24ωρου φαγητου ειναι καλυτερη η Αθηνα…

By the way, η Βαρκελώνη μου είχε αρέσει πολύ τις 5-6 μέρες που έκατσα. Πως είναι να ζεις εκεί; Το μόνο που με είχε εκνευρίσει ήταν το επίπεδο Αγγλικών στη πόλη. Μέχρι και στα πιο τουριστικά σημεία, ήμουν τυχερός να βρω ένα στους 10 με Αγγλικά επιπέδου Lower, και πολλά λέω. Εδώ στη καντίνα στο bull fight η τύπισσα δεν ήξερε “one, two, three.”

Που λες ναι με τον Νάγκελ, όπως συνήθως τον φωνάζαμε, κάναμε πάρα πολύ παρέα. Μετά σιγά σιγά χαθήκαμε. Είχα να ακούσω νέα του για μήνες ολόκληρους, σχεδόν κανά χρόνο. Είμουν με κάτι φίλους, όταν πετάχτηκα κάτω να πάρω κάτι από το δωμάτιο μου, και λέω να δω και τα email μου. Και βλέπω ένα “γειά σας φίλοι μου, ιδού οι φωτογραφίες από τα δίδυμα!!!” Ο Νάγκελ ήταν και είναι ακόμα ο μόνος γνωστός μου με παιδιά, αλλά αφού δεν ήξερα πως είχε παντρευτεί καν, και ξέροντας τον Νάγκελ και τις φιλοσοφικό-συζητήσεις που ‘χαμε κάνει, μιλάμε έπεσα από τα σύννεφα.

Scheisse. Mann. Good times.

Τον Ματίας πρέπει να τον έκανα ΤΑ. Ένας άλλος από εκείνη τη χρονιά, ο Κόνραντ, τελικά πήγε Χάρβαρντ (αλλά δε ξέρω αν ήταν από τη Βόννη, νομίζω πως όχι). Τον Κορνέλιους δε πρέπει να τον πρόλαβα.

Ξέρεις μήπως και έναν Στέφαν; Ήταν στη χρονιά του Νάγκελ, ήταν πρόεδρος του Students Union στη Βόννη νομίζω, ή κάτι τέτοιο, και αυτός πρέπει να συνέχισε και για PhD. Και με αυτόν κάναμε αρκετή παρέα.

Ο Ματιας πρεπει να ηταν ενα χρονο μετα και ο Κορνελιους εναν χρονο πριν.

πωπω ρε παιδι μου, αυτο που λενε μικρος που ειναι ο κοσμος, ισχυει απολυτα! Ειμαστε ολοι ο καθενας στο χωριο του, οχι γεωγραφικα πια, αλλα κοινωνικα!

Τις προαλλες μιλουσα με μια κοπελα απο το Εκουαδορ στην Γερμανια και ηταν πρωην συμφοιτητρια (σε πανεπιστημιο στο Εκουαδορ!) ενος φιλου μου στην Βαρκελωνη. Οικονομικα και οι δυο βεβαια. Τι να πω!

Που λες αν με Christoph εννοείς τον Nagel, πολύ καλά! Κάναμε πάρα πολύ παρέα τη πρώτη μου χρονιά, που ήταν εδώ. Οι άλλοι δύο… βασικά ήρθαν όλοι μαζί; Καλύτερα απ’ όλους ήξερα τη χρονιά του Νάγκελ. Αν είναι αυτοί που νομίζω έχω κάτι αστείες ιστορίες : ) Ωραία χρόνια!

Ξερω αρκετους που ηρθαν σε σας (για το Μπερκλεϋ δεν μιλαμε?). σε χρονολογικη σειρα νομιζω ηρθαν Cornelius, Matthias, Christoph. Ξερεις κανεναν?

Περυσι ειχαμε και εναν δικο σας αποτι θυμαμαι, αλλα ηταν νομιζω ποστντοκ.

Πες στον φιλο σου, οτι οποιος δεν βλεπει την αξια της “παραλογης” σκεψης καμμια φορα, δεν ειναι ορθολογιστης! ;-)

Που λες το σχόλιο εμένα μια χαρά μου βγαίνει… για την ακρίβεια και οι δύο versions μου βγαίναν το ίδιο μια χαρά ή μη μια χαρά ότι encoding και να διάλεγα, οπότε άφησα μόνο το πρώτο. Αν βάλεις default encoding σωστά πρέπει να βγαίνει.

Όσο για το φίλο μου, η πλάκα σου λέω είναι ότι είχα περάσει όλο το εξάμηνο μέχρι εκείνη τη στιγμή να προσπαθώ να του εξηγήσω ότι ίσως τα behavioral έχουν κάποια αξία, και πως ίσως δεν είμαστε όλοι υπολογιστικές μηχανές : )

Τωρα ειμαι Βαρκελωνη, αλλα κανονικα ειμαι στην Βοννη.
Αμερικη καλα εισαστε, στην Ευρωπη δεν υπαρχουν ουτε οι δυο τρεις που λες…

Ναι καθηγητες ξερω μερικους, οχι τοσους βεβαια. Αλλα νταξει τι να περιμενεις απο μια χωρα που αν πεις οτι κανεις οικονομικα σου λενε: Α Ναι? Εχω κατι λογαριασμους που θελω να ελεγξω, δεν με βοηθας λιγο !?!?!?!

ΥΓ ημουν σιγουρος οτι ειχα βαλει ενα δευτερο σχολιο που ξαναεγραφα το πρωτο (γιατι οπως ειναι δεν διαβαζεται!)…
ΥΓ2 νταξει ο φιλος σου ηταν παραλογος :-)

Συμφωνώ γενικά με τη προσπάθεια των behavioral, όμως… όχου, μεγάλη συζήτηση : )
Βαριέμαι σε αυτή τη φάση. Ίσως αργότερα.

Αλλά βασικά ντάξει, πολλά εξηγούνται με λογική, αν και πολλές φορές διάφορες μη-λογικές εξηγήσεις είναι πολύ πιο λογικές. (Φυσικά παίζουν ένστικτα, computation costs, και διάφορα άλλα, δηλαδή και αυτά μπορούμε να τα εξηγήσουμε.)

Το quote που έδωσα πάντως είναι προφανώς γελείο. Τουλάχιστον από ένα τέτοιο άτομο.

Δεν ήταν ότι ξέρεις, το 50% μου φάνηκε πιο μεγάλο από δύο φορές το 25% ή κάτι ανάλογο. Ήταν το 50% είναι μεγάλο ποσοστό, εγώ έχω ένα όραμα νίκης, και ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ να μη συνέβει! Ντάξει, άμα θέλεις καθόμαστε και το εξηγούμαι, αλλά το πραγματικό bottom line ήταν ότι ο Σάλαρ απλά ήταν παράλογος : )

Anyway, για το άλλο σου comment περί άλλων οικονομολόγων Ελλήνων, στην Αμερική όντως δεν είναι πολλοί. (Εσύ που είσαι “βασισμένος”;) Εδώ Berkeley είμαστε δύο, ο άλλος βασικά κάνει κάτι σαν behavioral game theory, but not quite. Και μετά φέτος πάει μια κοπέλα στο Princeton και ένας άλλος τυπάς Harvard, για PhD. Tους profs φαντάζομαι τους ξέρεις ποιοί υπάρχουν.

πρωτα απο ολα υπαρχει η prospect theory πανω στην οποια εχουν χτισει και πολλοι αλλοι, η οποια λεει οτι δεν ζυγιζουμε τις πιθανοτητες γραμμικα. 50% πιθανοτητα νικης δεν ειναι 50 φορες 1% για πολλους ανθρωπους. (η θεωρια εχει τεσταριστει σε πολλα πειραματα).

Μετα υπαρχουν εξηγησεις οπως risk aversion, joy of winning κτλ που επισης μπορουν να εξηγησουν τον τζογο.

Ειανι σαφες οτι ολα αυτα ειναι μη ορθολογιστικα μοντελα. Η προσωπικη μου πιστη, σαν ατομο που χει κανει πειραματα αλλα αγαπαει την λογικη ειναι η εξης:

Γενικα φερομαστε ορθολογιστικα. Οταν σε ενα παιχνιδι δεν βλεπουμε ορθολογιστικη συμπεριφορα, ειναι επειδη εχουμε ξεχασει καποια κοστη. Πχ για να βρεις την ορθολογιστικη στρατηγικη σε καποια παιχνιδια θες ενα διδακτορικο και 12 μηνες δουλειας. Πως περιμενουμε απο εναν layman να παιξει ορθολογιστικα? Εχουμε αμελησει το κοστος του να μελετας ολες τις πιθανοτητες. Το αν τις βαλεις μεσα, η καλυτερη στρατηγικη ειναι ισως να στριψεις ενα νομισμα για να αποφασισεις τι θα κανεις :-) Η μεγαλη ελπιδα των οικονομικων ειναι μοντελα που χρησιμοποιουν αυτην την ιδεα, παραδειγμα τσεκαρε το Quantal Response Equilibrium.

Τωρα καποια παιχνιδια δεν εξηγουνται ουτε ετσι. Εκει ισχυει ενα κειμενο που ειχα γραψει παλια για ενα μαθημα και το συζητησα και με τον γιατρο μας, αβαταρ (απο τους κοκκορες). Δεν ειναι αυτο που κανουμε ορθολογιστικο, γιατι δρουμε με βαση το ενστικτο. Αλλα το ενστικτο ειναι αποτελεσμα μιας βιολογικης εξελιξης. Δεν εχουμε ενστικτα που δεν χρειαζονταν καποτε. Δεδομενων των περιορισμων, το ενστικτο ηταν η καλυτερη απαντηση, η καλυτερη στρατηγικη στα περιβαλλοντα που αντιμετωπιζαμε. Ο ανθρωπος, για μια μηχανη που δεν εχει απειρη υπολογιστικη ισχυ και δεν μπορει να υπολογιζει τα παντα στιγμιαια, εχει μαθει να κανει καποια πραγματα απο ενστικτο. Βλεπεις λιονταρι? Τρεξε, κια μην εχεις μελετησει απολυτα την κατασταση, κιας μην εχεις τσεκαρει αν φαινεται πεινασμενο κτλ
Αυτη η σκεψη εξηγει τα παιχνιδια που βλεπουμε παραλογο αλτρουισμο. Ο αλτρουισμος εχει μπει στο μυαλο μας σαν μεθοδος να διατηρουμαστε σε ζωη στις κακουχιες.

Δεν θα μπω σε λεπτομερειες, το κουρασα ηδη πολυ, αλλα ο κοσμος δεν ειναι ανεξηγητος! (δεν πιστευω σε θεωρηματα μη πληροτητας :-)