Σπιτάκι

Ο Drum έχει ένα ενδιαφέρον post σήμερα για το φαινόμενο του peak oil, και κυρίως το ποιές λύσεις υπάρχουν για την Αμερική. (Όχι, δεν αναφέρει το να ελευθερώσουν και άλλες μέσο-Ανατολίτικες χώρες ως πιθανή λύση.)

Γενικά η όλη ιδέα είναι πως η κρίση για το πετρέλαιο, και συνεπώς η αρχή σημαντικών προσπαθειών για λύση του θέματος, δε θα έρθει όταν το πετρέλαιο έχει σχεδόν τελειώσει. Αντί γι’ αυτό, θα έρθει όταν το πετρέλαιο πρακτικά τελειώσει. Με αυτό εννοούν το εξής: όπως τα αποθέματα τελειώνουν, γίνεται ολοένα και δυσκολότερο να “παράγουμε” αρκετό πετρέλαιο. Έτσι διάφοροι ισχυρίζονται ότι πολύ σύντομα, ίσως σε 15-20 χρόνια (σε σχέση με τα 50-60 που υποτίθεται ότι μάλλον θα τελειώσει το πετρέλαιο), η ημερήσια παραγωγή πετρελαίου θα αρχίσει να πέφτει. Η ζήτηση, ως γνωστό, ανεβαίνει συνεχώς, και θα συνεχίσει να ανεβαίνει όσο δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις, και όσο υπάρχει ανάπτυξη στην παγκόσμια οικονομία. (Η ζωή των δισεκατομμύριου και βάλε κινέζων και σχέδον άλλων τόσων ινδών συνέχεια βελτιόνονται. Σύντομα όλοι αυτοί θα θέλουν τα Lada τους. Ευτηχώς μάλλον αποκλείεται να προλάβουν να φτάσουν σε επίπεδα SUV.) Τέλος πάντων, η οικονομική κρίση προφανώς θα επέλθει όταν η ζήτηση είναι σαφώς μεγαλύτερη από τη προσφορά.

Αυτό ήταν κάτι σαν πρόχειρη εισαγωγή στο θέμα. Το άρθρο του Drum συζητά πιθανές policy λύσεις, και έχει αρκετά γενικότερα links αν σας ενδιαφέρει να διαβάσετε περισσότερο.

Να κλείσω με κάτι που εγώ είχα βρει ενδιαφέρον. Το undergrad μου το έκανα στην Αγγλία, όπου ένα από τα courses που είχα πάρει πραγματευόταν και cost-benefit analysis, ένα κλασσικό application του οποίου είναι σε mass transit. Οπότε είχαμε δει διάφορα studies για το αν αξίζει η κυβέρνηση να επενδύσει σε περισσότερα λεωφορεία, μετρό, κτλ. Η απάντηση στην Αγγλία ήταν ένα ηχυρό ναι. Οπότε όταν ήρθα στην Αμερική, μου έκανε αρκετή εντύπωση όταν στις πρώτες κιόλας μέρες μου άκουσα για μια αντίστοιχη δικιά τους έρευνα, η οποία έδινε ένα ηχυρό όχι. Φυσικά, μιλάμε για τρομερά διαφορετικές χώρες, περιοχές, κτλ., και αυτό ισχύει ιδιέταιρα για την Καλιφόρνια, για την οποία ήταν η έρευνα, και ίσως ακόμα περισσότερο για τις κεντρικές πολιτείες. Αλλά αυτές οι έρευνες είναι ουσιαστικά και πολύ υποκειμενικές. Για να κάνεις τέτοιους υπολογισμούς, πρέπει να δώσεις χρηματική αξία σε διάφορα vague πράγματα, ας πούμε, πρέπει να δώσεις μια τιμή στο πόσο πολύτιμος είναι ο χρόνος του καθενός, πόσο κοστίζει στην οικονομία το να χάσει κάποιος δέκα παραπάνω λεπτά στην κίνηση,* πόσο αξιολογεί ο καθένας τη δυνατότητα να πηγαίνει ακριβώς εκεί που θέλει τη στιγμή που θέλει, κτλ. Γενικά, οι μεγάλες αποστάσεις σημαίνουν πως τα αυτοκίνητα στην Αμερική είναι συνήθως αναγκαία. Ακόμα και έτσι, οι Αμερικάνοι γενικά, όπως με τα όπλα τους, φαίνεται να είναι εθισμένοι στα μεγάλα αυτοκίνητα και τη φθηνή βενζίνη τους.

* Ένας Έλληνας καθηγητής transportation του Berkeley μια φορά το είχε θέσει αρκετά ωραία. Εκνευρισμένος από μια έρευνα που έλεγε πως με κάποιο τρόπο θα μείωνε το χρόνο μεταφοράς του καθενός κατά 3 λεπτά, και πως συνεπώς η οικονομία θα κέρδιζε εκατομμύρια δολλάρια, παίρνει μια κόλλα χαρτί, τη σκίζει σε πολλά πολλά κομματάκια, τα δίνει στον ομιλητή, και του λέει “φτιάξε μου τώρα μια σελίδα.”