Είχα πάει τις προάλλες σ’ ένα καφέ εδώ παραπάνω* μαζί με διάφορους φίλους. Ο ένας ήταν PhD, σαν εμένα, αλλά οι υπόλοιποι ήταν μια φίλη μας δικηγόρος, και διάφοροι συμφοιτητές από το master της. Καθόμουν και τους κοιτούσα λοιπόν, να λιάζονται κάτω από τον ήλιο, πολλοί από αυτούς να έχουν μόλις γυρίσει ή σχεδιάζοντας να πάνε στην πισίνα, να πίνουν τον καφέ τους, ήσυχοι και ωραίοι. Είχα περάσει και ‘γω τέτοιες εποχές. Τα ανέμελα καλοκαίρια, η αίσθηση του ολοκληρωτικού τελιώματος. Του ότι στους επόμενους δύο μήνες, μέχρι να γυρίσεις πίσω και ν’ αρχίσεις να ψάχνεις για δουλειά, δε χρειάζεται να κάνεις τίποτα.
Θα το νιώσουμε ποτέ ξανά εμείς αυτό, εμείς οι “ερευνητές”; Η έρευνα είναι κάτι που μπορείς να κάνεις συνέχεια, που νιώθεις ότι θα έπρεπε να κάνεις συνέχεια, που όταν δε δουλεύει, όταν δε βγάζει αποτελέσματα, φαντάζει κάτι το τραγικό και το συνταρακτικό. Ωραίο το καλοκαίρι, καταπληκτικός ο καιρός, αλλά δεν είναι πως μπορείς να αφεθείς, να ησυχάσεις, να ηρεμήσεις, γιατί αν δε βγει paper ως τον Σεπτέμβριο…
Προβλήματα.
* Το φημισμένο Strada cafe, παλιότερα γνωστό ως Roma cafe. Είναι πολύ καλοτοποθετημένο σε μια σημαντική γωνία στην άκρη του campus, και έχει τρομερή κίνηση. Υπάρχουν τουλάχιστον δύο φήμες για άτομα που στο PhD τους γράψαν “I want to thank Cafe Roma, my advisor, my parents…”
Μολις ομως βγει το paper, μπορεις να νιώσεις όπως περιγράφεις οτι νιωθουν εκεινοι ;)
Μπα, not really. Θα μπορέσω να νιώσω έτσι μόνο όταν πάρω tenure. Ως τότε, δεν υπάρχει χρόνος να ηρεμήσεις πραγματικά. Δεν υπάρχει ρε παιδί μου ένα πράγμα που τελειώνεις, και που μετά καθάρισες για κάποιο καιρό. Θα μπορούσα να διαλέξω ο ίδιος να ηρεμήσω λίγο, αλλά αυτό θα είναι πλήρως επιλογή μου, και μάλλον άσχημη, γιατί αφού το paper τελειώσει, πρέπει να γίνει polished, αφού γίνει polished, πρέπει να το στείλω, αφού το στείλω, πρέπει να ετοιμάσω το presentation μου για τα interviews, και να περιμένω τηλεφωνήματα να κλείσω ραντεβού για τα interviews, τα οποία όταν τα κλείσω πρέπει να πάω εκεί, και αφού τα κάνω πρέπει να ετοιμάσω το φουλ 1.5 ώρα presentation για τα fly-backs, και να πάω στα fly-backs, και αφού πάρω και δουλειά, έχω ουσιαστικά τέσσερα χρόνια να γράψω όσα paper μπορώ, και μετά άλλα δύο ή τρία να προσπαθήσω να τα δημοσιεύσω, γιατί μετά βγαίνει το tenure decision.
Μετά, μπορώ να ηρεμήσω.
Κωστή, νομίζω όλοι μας έχουμε προβλήματα και άγχοι για δίαφορα πράματα. Το να είσαι researcher σίγουρα δεν είναι η πιό δύσκολη δουλειά στον κόσμο. Χρειάζετε όμως, όπως και με τα περισσότερα πράματα, να αφιερόσεις μέρος του εαυτού σου. Τώρα το πόσο θα σε κάνει consume είναι τελείως up to you. Αυτό νομίζω..