Σπιτάκι

Και ημερομηνία, Τρίτη 24 Μαΐου του σωτήριου έτους 2005…

Μόνο μία λέξη υπάρχει για να περιγράψει κανείς συνοπτικά μια συναυλία των U2… πόρωση! Παιδιά, ήταν το κάτι άλλο. Έχω πολλές, πολλές φορές ξεχάσει να πάρω την καμερά μου μαζί, μα ποτέ, ποτέ δεν το έχω μετανιώσει τόσο! Τελικά δεν μας έλεξαν και τόσο στην είσοδο και θα μπορούσα να την είχα περάσει… oh well!

Στα της συναυλίας. Ok, δεν είχα ξανά-πάει σε συναυλία U2 και αν δεν είχα το DVD από το προηγούμενο tour τους δεν θα ήξερα και τι να περιμένω. Τελικά, άλλο να βλέπεις το DVD και άλλο να είσαι εκεί - και καλά τώρα κάτι μας είπες ρε Γιάννη! Όχι όμως, πραγματικά. Ήταν το κάτι άλλο. Απίστευτη ενέργεια από τους U2, απίστευτη ενέργεια και στο πλήθος των 20κατι χιλιάδων που κατέκλεισαν το Fleetcenter. Απίστευτη και η αλχημεία ανάμεσα στο συγκρότημα και τους fans. Απίστευτη η σκηνή και τα special effects. Απίστευτο και το ότι δεν μου έρχεται άλλη λέξη από το ‘απίστευτο’ :)

Ο φίλος μου, παλιά καραβάνα των U2 και γενικότερα συναυλιάκιας, μου λέει μετά πως στην προηγούμενη συναυλία τους ήταν ακόμη καλύτεροι. Δυσκολεύομαι να το πιστέψω, αλλά ούτως ή άλλως δεν έχει σημασία. Καταλαβαίνω βέβαια γιατί το λέει… η συγκεκριμένη συναυλία ήταν ιδιαίτερα πολιτικοποιημένη, ενώ στο συγκεκριμένο tour γενικότερα προσπαθούν να προωθήσουν το τελευταίο δίσκο τους (’How to Dismantle an Atomic Bomb’) και δυστυχώς δεν παίζουν μερικά από τα πιο καλά τους κομμάτια, όπως το ‘With Or Without You’, ‘I Still Haven’t Found What I’m Looking For’ και άλλα. Ταυτόχρονα όμως, τα καινούρια κομμάτια έχουν απίστευτη ενέργεια και παίζουν και αρκετά από τα κλασικά χωρίς να το παρακάνουν - εμένα έτσι μου άρεσε περισσότερο.

Πάμε μια μικρή αναδρομή. Βγαίνουν και γίνεται ο χαμός! Αρχίζουν με το ‘City Of Blinding Lights’, καινούριο και σχετικά αργό κομμάτι που όμως μέσα στο πανικό και την έκσταση του πλήθους παίρνει ενέργεια! Συνεχίζουν με το ‘Vertigo’, το πρώτο single από τον καινούριο δίσκο. Εκεί έγινε ο χαμός. Όλος ο κόσμος να τραγουδάει τα λόγια. Και ο Bono να αρχίζει λέγοντας ‘This is no Spanish town… this is an Irish town!’ Και αντί να τραγουδήσει το γνωστό ‘uno, dos, tres, quatorze’ στην αρχή (βλέπε u2.com γιατί κάναν λάθος με το fourteen αντί για four), να μετράει στα gaelic! Τρέλα! Συνέχεια με ‘Elevation’, ‘Beautiful Day’ και η πόρωση στα ύψη.

And if ever there was a city to talk about the future it was Boston and tonight. Bono made special mention of Marvin Minsky from MIT, widely known as the ‘father of artificial intelligence’. ‘We’re excited about the future,’ he rapped. ‘We like to be in a city that has faith in the future … we have faith in God to inspire science…this is Miracle Drug.’

Μετά ο Bono βγάζει τα γυαλιά του (μόνο για το τραγούδι που ακολουθεί) και λέει το ‘Sometimes You Can’t Make It On Your Own’, ένα τραγούδι που έγραψε για τον πατέρα του. Προχωράμε με ‘Love and Peace or Else’ και ‘Sunday Bloody Sunday’. Δύο κομμάτια για την ειρήνη με ειδική μνεία στο Μεσανατολικό αυτή την φορά. Με τον Bono να φοράει μια λευκή bandana με το εξής γραφικό: το μισοφέγγαρο του Ισλάμ, τα γράμματα ‘OE’, το Άστρο του Δαυίδ, και τέλος τα γράμματα ‘IST’. Διαβάζεται ‘Coexist’. ‘I saw this graphic in the Middle-East and I thought you’d like it’, or something along those lines. Τι γαμάτο! Και επειδή είπαμε πολλά για την ειρήνη, και είμαστε και στην Αμερική, ας αφιερώσουμε το επόμενο κομμάτι, ‘Runnind to Stand Still’ στους Αμερικάνους στρατιώτες και τις οικογένειες τους. Ε, ok, fine by me. Και μετά; Στο video-wall εμφανίζεται ένα κοριτσάκι και αρχίζει να διαβάζει τα άρθρα του Declaration of Human Rights! Μερικά ακόμη δυνατά κομμάτια, ‘Pride’, ‘One’ και τελείωσε το πρώτο set. Ανάμεσα ο Bono είχε προσκαλέσει όλους τους ακροατές να ανάψουν το κινητό τους ( ο νέος αναπτήρας! ) και να στείλουν ένα μήνυμα με το όνομα τους υποστηρίζοντας το ‘ONE’ campaign. Φανταστείτε τα αισθήματα που σε πλημμυρίζουν όταν μετά βλέπεις τα φώτα μένουν χαμηλά και ορισμένα από τα ονόματα να βγαίνουν στο video-wall! Wow! Το δικό μου δεν βγήκε, αν και έστειλα μήνυμα αμέσως. Oh well, I’m not gonna complain! Εκεί τελείωσε το πρώτο set, όπως ήδη είπα.

Βγήκαν ξανά μετά από 5 λεπτά για να τραγουδήσουν ‘Zoo Station’, ‘The Fly’ και ‘Mysterious Ways’, με το τελευταίο να είναι ένα από τα αγαπημένα μου. Ξανά έξοδος, το πλήθος όμως δεν καταλάβαινε τίποτα. Βέβαια είναι γνωστό σε όλους που παρακολουθούν τα νέα του group ότι σε όλο το tour κάνουν 3 set, οπότε όλοι ξέρουμε ότι θα ξανάβγουν. Και όντως βγαίνουν για το τελευταίο ‘hat trick’: ‘All Because Of You’, ‘Yahweh’ και ‘40′. Δεν ξέρω αν γνωρίζεται το τελευταίο. Στο chorus πάει κάπως έτσι: ‘How long… Sing my song’. Σιγά-σιγά τα φώτα σβήνουν, το πλήθος τραγουδάει με τους U2 ουσιαστικά να παίζουν support! Πρώτος ο Bono αφήνει το rosary που του έδωσε ο Πάπας πάνω στο μικρόφωνο, χαιρετάει και αποχωρεί. Δεύτερος φεύγει ο Edge, αφού όμως σολάρει πρώτα! Ήταν πόρωση πως ένας ένας άρχιζε να παίζει όλο και πιο σίγα και αποχωρούσε. Σειρά του Adam Clayton. Σιγά-σιγά το μπάσσο σβήνει και μας χαιρετάει και αυτός. Μένει μόνο ο Larry Mullen Jr. στα drums. Σταματάει και αυτός περιμένωντας να πάρει τον ρυθμό από το πλήθος που όλη αυτήν την ώρα δεν έχει σταματήσει να τραγουδάει ‘… how long… sing my song…’ και μετά drum-solo! Τέλος μας χαιρετάει και αυτός, τα φώτα σβήνουν. Εμείς όμως τον χαβά μας - δεν καταλαβαίνουμε από σημάδια… Ο κόσμος συνέχισε να τραγουδάει το chorus για 5-10 λεπτά ακόμη! Αν και ξέραμε ότι κατά πάσα πιθανότητα δεν θα ξανάβγουν δεν σταματάγαμε και δεν θα σταματούσαμε αν δεν είχαν ανάψει τα φώτα…

Τι να πω ρε παιδιά. Τι άλλο να πω! Ήταν μια καταπληκτική εμπειρία που συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όλους σας! Αν και πολιτικοποιημένη ήταν ίσως η καλύτερη συναυλία που έχω πάει… μέχρι την επόμενη… η οποία παρεπιμπτώντος θα είναι πάλι U2, αυτή την φορά όμως στο Toronto και με εισητήριο για general access, δηλαδή στα πόδια κάτω και όχι στα stands γύρω γύρω. Χειρότερη οπτική γωνία για φωτογραφίες, αλλά πολύ περισσότερη ενέργεια. To say I’m looking forward to it would be an understatement! :)