Πάει και η Eurovision, άλλο ένα τρόπαιο για την Ελλαδίτσα μας. Δεν έχει και πολύ αξία (μη τα συγκρίνουμε ρε παιδιά, έλεος), αλλά κάτι είναι και το στέμμα του Ευρωπαϊκού κιτς τραγουδιού. Το ότι θα διοργανώσουμε και μεις με τη σειρά μας αυτό το θεσμό, τουλάχιστον μας δίνει άλλη μια χρήση για κάποια Ολυμπιακά απομεινάρια. Εκτός και αν το κάνουμε στο Μέγαρο.
Μια σημείωση πάντως, για τη Eurovision που βλέπαμε με ποταπό έξω-Αγγλικό-stream από το BBC. (Ο Αγγλάρας εκφωνητής είναι όλα τα λεφτά, όσοι το έχετε δει Αγγλία ξέρετε.) Στη Τουρκία δε δώσαμε τίποτα. Αν μη τι άλλο, αυτή η μικροψυχία και έλλειψη οράματος, στην Eurovision-ική μας εξωτερική πολιτική αν θέλετε, είναι ατυχής. Η Τουρκία είναι μια χώρα με της οποίας η μουσική μας (ή τουλάχιστον μεγάλο μέρος της) μοιάζει αρκετά. Είναι επίσης μια χώρα όπου υπάρχουν αρκετά και συχνά Ελληνικά σουξέ. Είναι επίσης και μια χώρα με την οποία έχουμε και κάτι ψιλοδιαφορές, είμαι σίγουρος πως το θυμάστε όλοι αυτό. Δύο τρεις πόντοι στην Eurovision είναι μάλλον φθηνή διπλοματία για τα hearts and minds του Τουρκικού λαού, ο οποίος μας έδωσε το δωδεκάρι του προχθες. Θα βοηθούσαν στο να μας ψηφίζουν σ’ αυτό τον ολίγον τι αστείο θεσμό και στο μέλλον, αλλά και θα ήταν μια απλή, φθηνή (εξαιρώντας όλα τα 090) ένδειξη φιλίας. Δε θα άλλαζε τίποτα, προφανώς, αλλά τέτοια μικροπράγματα έχουν τη σημασία τους.
Θα τα θυμηθούμε αυτά τα λάθη όταν θα παίζουμε μπροστά σε 40.000 αφιονισμένους Τούρκους στο Ινονού, σε 10 βράδια =)
Και μ’αυτή την εξυπνάδα επιβεβαίωσα ότι τα σχόλιά σας δουλεύουν κανονικά.
Νταξει ρε παιδιά… Στην Σερτάμπ είχαμε δώσει 10αρι νομίζω. Δεν νομίζω ότι έγινε τίποτε τόσο τραγικό…
Πάντος ο αγγλικό εκφωνιτής είναι όλα τα λεφτά, άσχετα αν μας έβγαλε την παπαρίζου ένα μέτριο κορίτσι.