Σπιτάκι

Λοιπόν, μόλις γύρισα από το σινεμά.

Ρισκάρωντας να σας ανεβάσω υπερβολικά τις προσδοκίες, η ταινία ήταν πόρωση.

Χωρίς δισταγμό, η καλύτερη μεταξύ των ένα με τρία, την τριλογία των prequel δηλαδή.

Και με αρκετή λύπη, και withholding final judgement μέχρι να την ξαναδώ κανά δυό φορές, μάλλον θα πρέπει να χρησιμοποιήσω την “για την εποχή της” δικαιολογία για να υποστηρίξω τον τίτλο του Episode V ως το καλύτερο στη σειρά.

Όπως και να ‘χει, ήταν ένα fitting end to the saga.

Θεοσκότεινο για Star Wars, και πολύ σοβαρό. Το προφανές και μη-στιγμιαίο χιούμορ ήταν περιορισμένο στα πρώτα δέκα-είκοσι λεπτά. Και αυτό βοήθησε απίστευτα. Όλοι ξέρουμε ότι it’s all about the dark side. Και η σκοτεινή πλευρά πήρε το treatment που της αξίζει.

Γενικά, δε ξέρω τι να πω, και πόσα θα έπρεπε να πω. Μάλλον θα ήταν σωστό να σας αφήσω να τη δείτε μόνοι σας. Είμαι πάντως τρομερά ευχαριστημένος. Μέχρι και συγκινημένος : )

Ο Άνακιν ήταν σαφώς καλύτερος αυτή τη φορά (σαν ηθοποιός). Είτε βελτιώθηκε, είτε ο ρόλος του στο ΙΙ του παραήταν morally ambiguous και δύσκολος. Εδώ καταφέρνει πολύ καλά το κατρακύλημα στη σκοτεινή πλευρά, και δεν είναι τόσο pathetic γενικότερα. Ο Κενόμπι δείχνει ένα αρκετά μεγαλύτερο φάσμα αντιδράσεων, και δεν είναι απλά ένας τραγικός παραπονιάρης μπαμπάς όπως ήταν στο ΙΙ. Ιδιέταιρα καλός ήταν και ο αυτοκράτορας, αν και αυτό μάλλον το περιμένατε. Δε περίμενα τον Λούκας να γράψει το seduction τόσο καλά. Δεν είναι τέλειο, φυσικά, αλλά μετά από αυτά που έκανε στα Ι και ΙΙ, ήταν πολύ καλό.

Τώρα μήπως πέφτω στη παγίδα όπου πέσαν πολλοί όταν βγήκε το ΙΙ; Το ΙΙ για μένα είναι σκουπίδι, πραγματικά σκουπίδι. Το Ι δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες των fan, αλλά δεν ήταν τόσο άσχημο. Και όμως, αν ρωτήσεις κόσμο, πολλοί θα σου πουν πως το ΙΙ ήταν αρκετά καλύτερο από το Ι. Συνήθως αυτό που γίνεται, είναι ότι πολύ απλά είδαν το Ι μια, άντε δύο φορές, και δεν ήταν σα τα Star Wars που είχαν στο μυαλό τους. Όταν τελικά είδαν το ΙΙ, ήταν πολύ πιο άνετοι με την ιδέα του ότι ο Λούκας δεν επρόκειτο να τους προσφέρει κάτι το τρομερό, και μείναν ευχαριστημένοι με καμιά δεκαριά lightsabers να τριγυρνάν δώθε-κείθε. Μήπως και γω, μετά την υπερβολική πατάτα που ήταν το ΙΙ, υπερτιμώ το ΙΙΙ; Ίσως. Οπότε don’t quote me στο ότι είναι η καλύτερη Star Wars ταινεία ever. Αλλά σίγουρα φτάνει κοντά, και αυτό σημαίνει πολλά.

Άντε, αυτά. Σας αφήνω για την ώρα. Δείτε την, αν σας άρεσαν ποτέ τα Star Wars στην ζωή σας, αξίζει.

Λοιπόν, αρκετά γενικού ενδιαφέροντος. Λέω να το γυρίσω στα spoilers/discussion κάποιον ενδιαφέροντων λεπτομεριών. Οπότε, you have been warned.

Η πιο ενδιαφέρουσα αποκάλυψη, που δεν έγινε ακριβώς, μα σίγουρα υπονοήθηκε, ήταν περί του Darth Sidious. Συγκεκριμένα, λέει στον Άνακιν πως υπήρχε κάποτε ένας Sith Lord ο οποίος ήταν τρομερά ισχυρός, και πως είχε διάφορες δυνάμεις. Μία από αυτές ήταν το ότι μπορούσε να βάλει τα medicloriens να δημιουργήσουν ζωή. Δες παρθενογέννεση του Άνακιν. Αυτός ο Darth έγινε betrayed από τον apprentice του, που τον σκότωσε στον ύπνο του, αφού του είχε μάθει ο master του τα πάντα, και o apprentice δεν είχε λόγο να τον κρατήσει ζωντανό. Οπότε αυτό λύνει και το αίνιγμα του πως έμαθε ο Palpatine περί του Force, του αν ήταν self-taught στο Korriban, και αν είχε σπάσει η αλυσίδα των Sith.