Σπιτάκι

Απ’ ό,τι λένε τα exit polls τουλάχιστον, και απ’ ό,τι ήταν ολίγον τι προφανές καθώς οι conservatives είναι λίγο καραγκιόζηδες στην Αγγλία, μάλλον θα βγούν πάλι οι εργατικοί. Το BBC έχει εδώ τη σελίδα του με τα τελευταία αποτελέσματα. (Έχει πλάκα ότι το red and blue είναι αντεστραμένο στην Αγγλία απ’ ό,τι στην Αμερική.)

Πέφτει η πλειοψηφία τους βέβαια. Από 160 έδρες σε περίπου 60 απ’τα exit polls. Στην Αγγλία γενικά η δημοκρατία δουλεύει σχετικά καλά, και δημιουργούνται διάφορα υπό-γκρουπάκια βουλευτών, και δεν ψηφίζουν απλώς ό,τι πει το κόμμα, οπότε τα πράγματα ίσως να είναι πιο δύσκολα για τον Μπλερ στην ιστορική του τρίτη τετραετία. Ίσως να μην μπορέσει να ακολουθήσει τον W. στο Ιράν λόγου χάρη.

Άλλο ενδιαφέρον είναι οι liberal democrats, το τρίτο κόμμα. Στην Αμερική δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση να εξελιχθεί κάποια τρίτο σοβαρό κόμμα. Υπάρχουν πολλά λεφτά, πολλά κυκλώματα, και πολύ ηλιθιότητα (ή αδιαφορία και παραπληροφόρηση) για να καταλάβει ο μέσος ψηφοφόρος κάτι εκτός από άσπρο και μαύρο.

Στην Ελλάδα τα’χουμε μεν τα τρίτα κόμματα, και είναι στην βουλή, και έχουν απόψεις, αλλά γενικά δεν νομίζω ότι είναι και πολύ πιθανόν να βγεί κυβέρνηση ένα από αυτά στα επόμενα 30-40 χρόνια. Αν αλλάξουμε τον εκλογικό νόμο, τότε ίσως μπούνε ως μέρος κάποιου συνασπισμού, αλλά γενικά είναι μάλλον χλωμό.

Οπότε γυρνάμε στους lib dems. Ομολογώ πως δεν ξέρω και πολλά για το κόμμα, αλλά γενικά, ενώ πριν απο καμιά δεκαριά χρόνια νομίζω δεν ήταν ιδιέταιρα σοβαρή δύναμη, κάπως σαν τα δικά μας τρίτα κόμματα, τώρα έχουν φτάσει στο σημείο που μπορούν ίσως να ευελπιστούν ότι στα επόμενα 20 χρόνια, μπορεί και να γίνουν το δεύτερο κόμμα αν όχι κυβέρνηση. Και αυτό χλωμό είναι, βέβαια, αλλά πολύ πιο πιθανό από τα δικά μας.

Οπότε γιατί συνέβει αυτό; Πάλι, δε ξέρω και τόσα πολλά ούτε και με τόση λεπτομέρια για τον πολιτικό σφυγμό της Αγγλίας, αλλά έχω την εντύπωση ότι ουσιαστικά ήταν δύο πράγματα. Αφ’ενός το ότι οι conservatives μετά τον Μέϊτζορ ήταν τραγικοί. Δεν μπορώ να σας περιγράψω πόσο γελίοι ήταν το 2001 στις γενικές εκλογές. Και από τότε δεν έχουν βελτιωθεί σημαντικά. Μα καλά δε μπορούν να βρουν έναν καλύτερο αρχηγό; Τους δυσκολεύει μάλλον επίσης και το ότι οι εργατικοί, όπως και το ΠΑΣΟΚ και πολλά άλλα αριστερίζοντα κόμματα στην Ευρώπη, το’χουν γυρίσει πολύ πιο πολύ προς το κέντρο.

Το άλλο φυσικά είναι το ότι το άστρο του Μπλερ, πολύ φωτεινό κατά τ’άλλα, μα αρχίζει να κουράζεται. Ο κόσμος αρχίζει να βαριέται, να στριφογυρίζει στη θέση του σκεπτόμενος πως ίσως καλύτερα να’χουμε λίγη αλλαγή, έστω και αν θα είναι και σε κάτι που δεν μας φαίνεται και τόσο αξιόλογο. (Χμμ, κάτι μου θυμίζει αυτό.) Και ο πόλεμος στο Ιράκ, μαζί με το ότι το δημοσιογραφικό κατεστημένο στην Αγγλία δεν είναι αποκλειστικά συκοφάντες της κυβέρνησης και των μεγάλων συμφερόντων (hint-hint USA), σημαίνει ότι του έκανε αρκετά κακό. Όχι αρκετό για να χάσει, αλλά τον έβλαψε. Φυσικά, το σηγκεκριμένο δεν τον έβλαψε τόσο πολύ επειδή οι συντηρητικοί θέλαν τον πόλεμο όσο και ο ίδιος.

Τέλος πάντων, εν τέλη η αλήθεια είναι ότι δεν καταφέραν και πολλά. 37%, 32% και 22% λένε τα exit polls, για εργατικούς, συντηρητικούς και δημοκρατικούς αντιστοίχως. Δε κερδίσαν και πολλά δηλαδή, αν και απ’ ό,τι λέγανε είχαν πολύ καλύτερη δυναμική απ’ ό,τι συνήθως. Αυτό ίσως τους βοηθήσει να πάρουν ακόμα περισότερους ψήφους στις ευρω-εκλογές, όπου ο κόσμος ψηφίζει λιγότερο συντηρητικά, το οποίο πάλι μπορεί να τους βοηθήσει στο μέλλον, και τα λοιπά. Αν ο Μπλερ τα παρατήσει μετά από αυτή τη τετραετία, ο Μπράουν αποδειχθεί όχι και τόσο χαρισματικός ως ο νούμερο ένα, και οι συντηρητικοί συνεχίσουν τις καταπληκτικές του επιλογές αρχηγού και στρατηγικής, οι δημοκρατικοί έχουν μέλλον.